Owocem zaś ducha

nic nie może nas pokonać

2012-02-29T22:32:00.001+01:00

Dziś, gdy poczułam Boży wiatr w skrzydłach,

przypomniało mi się powiedzenie, że nastawienie

w dużej mierze decyduje o wysokości naszych lotów.

Nadgorliwym pracodawcom i zwierzchnikom
mam ochotę zasugerować,

że nie nie należy wyżywać się na ludziach,
którzy są zależni od nich.

A my - często nadmiernie sfrustrowani pracownicy -

jeśli umiemy się śmiać, to NIC nie może nas pokonać.

proch we mnie (ash inside)

2012-02-22T23:37:00.000+01:00

Zauważyłam, że w niektórych krajach zamiast posypywać

głowę popiołem, czyni się nim znak krzyża na czole.

Poniżej zamieszczam dość przewrotne zdjęcia,

które pobudzają mnie do refleksji, dotyczącej tego

jak podchodzę do prochu mego życia.

Czy jest on znakiem zapytania, przekreśleniem,

krzykiem czy błogosławieństwem?

Panie proszę, niech czas pustyni nie wzbudza we mnie

pokus zwątpienia, lecz niech uaktywnia do wypełniania Twoich planów.

Pragnę przylgnięcia do ciepła TWEGO SERCA,

bo tylko Ty potrafisz mój proch, przemienić w siłę.

Słowo na Wielki Post

2012-02-21T22:18:00.000+01:00

Czytanie, które usłyszałam w ostatnią niedzielę,
odebrałam jako Słowo wprowadzające w tegoroczny Wielki Post:

Bóg mi świadkiem, że w tym, co do was mówię, nie ma równocześnie "tak" i "nie". Syn Boży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był "tak" i "nie",
lecz dokonało się w Nim "tak".

Albowiem ile tylko obietnic Bożych, w Nim wszystkie są "tak". Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze "Amen" Bogu na chwałę. Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie, i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć
i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych.

2 Kor 1,18-22

Nie ma równocześnie i "tak i "nie".

Jest TAK, jest AMEN,

a wszystko co poza tym, jest moją chorobą serca.

KYRIE ELEISON

ps.
I jeszcze pozornie oderwanie dopowiedzenie:

Jeżeli szukam poczucia bezpieczeństwa i stabilności w codziennym życiu, to mam marne szanse na osiągnięcie prawdziwego pokoju w tej sferze. Jeżeli szukam bezpieczeństwa i stabilności w życiu duchowym, to mam wielką szansę na zdrowie i pokój ducha.

dostępność

2012-02-19T22:12:00.000+01:00

W ostatnich tygodniach, w Słowie Bożym,

wielokrotnie przewijał się wątek cierpienia,

na które Pan Jezus odpowiadał uzdrowieniami.

W dzień Matki Bożej z Lourdes uderzyła mnie

bardzo praktyczna modlitwa człowieka,

którego pragnieniem było to, aby ci, którzy niosą pomoc

w cierpieniu fizycznym - mogli to robić bez przeszkód.

Czyli prośba o uzdrowienie polskiego systemu służby zdrowia
i o zwyczajną jego dostępność.

Pracując w placówce medycznej, zamiast leczyć,

sporo tygodni czekaliśmy bezczynnie na decyzje

bezdusznych urzędów. Gdzież normalność?

Dziś z wielką ulgą mogę powiedzieć:

ZWYCIĘŻYŁO DOBRO! Jutro zaczynamy!

CHWAŁA PANU i wielkie dzięki tym, którzy nas wspierali :-)

Boże parasole

2012-02-12T11:09:00.000+01:00

Kilka dni temu spodobało mi się stwierdzenie:

Przyjaciele są jak parasole. Bez nich nasze życie moknie.

Bywają jednak sytuacje, w których rozczarowujemy się wzajemnie.

Absolutnie niezawodnym i nigdy nie raniącym Przyjacielem

jest Boża Obecność,

która działanie Złego, ma moc przemienić w Błogosławieństwo.

stycznie przełomów

2012-02-02T23:50:00.036+01:00

3 lata temu - właśnie w styczniu - podejmowałam totalnie
niespodziewaną i wprost rewolucyjną dla mnie decyzję.
Z jednej strony, po ludzku mogę powiedzieć,
że zupełnie nie wiem jak to było możliwe.
Z drugiej natomiast strony jestem przekonana,
że działo się to tak "Symeonowo" - "za natchnieniem Ducha".
Trudowi wielomiesięcznej realizacji zmian,
jakoś tak naturalnie towarzyszyła tajemnica
Przemienienia Pana na Górze Tabor.

Minął styczeń tego roku, a jego ostatnie dni przyniosły

kolejny duży przełom.

W efekcie w Święto Ofiarowania spełniają się dla mnie słowa:

"Oto wyślę anioła Mego, aby przygotował drogę przede Mną".
(Ml 3,1)

Aniele Boży, czyń mnie otwartą na Twoje wskazania;

przetapiaj, oczyszczaj, przecedzaj

i napełniaj Twoim Światłem.

o pragnieniach (kolejny raz)

2012-01-28T22:47:00.005+01:00

Był taki czas w moim życiu, kiedy to nie miałam żadnych

wielkich pragnień. Codzienność była na tyle trudna,

że pełnią szczęścia dla mnie było w miarę

normalne funkcjonowanie.

Z czasem jednak pojawiały się nowe możliwości,

a marzenia, o których nawet nie śniłam,

stawały się faktem. Nastąpił jednak czas rozczarowań,

kiedy to pragnienia stawały się dla mnie nieosiągalnymi

i wtedy jak echo powracało do mnie stwierdzenie,

że szczęśliwszy jest człowiek, który nie ma pragnień,

lecz potrafi cieszyć się z tego co ma.

Mieć pragnienia, czy ich nie mieć?

Hmm zdaje się, że trzeba koniecznie poszukać złotego środka?

Kilka dni temu coś do mnie dotarło.

Często dzieje się tak, że myśli przeradzają się w pragnienia.

Te z kolei pobudzają do konkretnego działania.

Wiem, że bezruch jest śmiercionośny.

Jeżeli nie dopuszczę do siebie działania Bożego Ducha,

to moje ciało stanie się słupem soli...

i odwrotnie: jeśli nie uruchomię ciała,
to mój duch nie będzie miał gdzie mieszkać...

Co zrobić, aby brak możliwości realizacji pragnień nie ranił?

Jak korygować je na bieżąco i nie pozwolić sobą manipulować?

Ponoć życie nie jest ani lepsze,

ani gorsze od naszych wyobrażeń – jest po prostu inne...

i nikt ani nic nie może nas zranić bez naszej zgody.

hmm

rozwiązanie

2012-01-22T14:18:00.003+01:00

Ostatnie tygodnie pełne są poszukiwań sposobów na to,

jak przedostać się przez gęste sito

bezlitosnych urzędniczych wymogów.

Najtrudniejszym do zaakceptowania jest fakt,

że w ciągle zmieniających się i niejasnych przepiasach,

zupełnie nie liczy się człowiek; jest przedmiotem,

a nie podmiotem tych działań.

Dobrze, że ciągle odradza się nadzieja,

ilekroć pojawiają się nowe pomysły czy możliwości,

a dary mądrości, rozumu i roztropności niezbędne do tego,
by doprowadzić do właściwego rozwiązania.

Intrygujące stwierdzenie, nieprawdaż?

daj poznać co należy czynić, i udziel siły

2012-01-14T22:26:00.006+01:00

Czytaną w tym tygodniu podczas Liturgii Słowa,
I Księgę Samuela, odbieram jako bardzo praktyczną.

Każdy dzień niosący inny jej fragment, pobudza do refleksji.

Na przykład ten, gdy młody Samuel wołany przez Boga,
błędnie odbiera Jego głos, jako głos człowieka.

Dopiero Heli wskazuje, że jest to nawoływanie Pana Boga.

Podobnie jest w naszym życiu.

Pochłonięci zwykłymi troskami, często nie potrafimy

rozpoznać tego, co pochodzi spoza naszej codzienności.

Potrzeba innego spojrzenia, innego ducha,

innego przewodnika.

Panie Jezu, proszę niech Twoje nawoływanie poprzez
Słowo, Eucharystię, spowiedź, modlitwę

pozwala poznać co należy czynić i niech dodaje sił...

święto POSZUKUJĄCYCH

2012-01-06T11:50:00.007+01:00

Święto Objawienia Pańskiego ma w sobie tak wiele
z poszukiwania. Jest jednak we mnie obawa,
że wśród hucznych parad Trzech Króli, zatracimy jego głębię.

Wszechobecne światła cywilizacji, nie pozwalają nam na częste

spoglądanie na rozgwieżdżone niebo.
Ilekroć jednak nam się to udaje,

widzimy coś co nas zaskakuje, zachwyca.

Podobnie jest z uważnym „spoglądaniem” na Pana Boga.

Objawia się wtedy, gdy jest poszukiwany.
Zadziwia, pociąga, wzbudza pragnienia...

Henri de Lubac napisał, że umysł ludzki jest tak ukształtowany,

że może zachować prawdę jedynie wówczas,

gdy jej nieustannie szuka. Spoczynek myśli oznacza śmierć.

To, co w nas spowszednieje staje się martwe i puste.

Z modlitwy brewiarzowej:

Boże, dopomóż wszystkim,

którzy poszukują prawdy, aby ją znaleźli,

a znalazłszy nigdy nie przestawali jej szukać.

Panie, skoro jesteś "moją" Gwiazdą,

proszę pomóż mi być Twoim "niebem".

MIŁOŚĆ przychodzi do tych, którzy w Nią wierzą

2012-01-05T21:04:00.017+01:00

W ostatnich godzinach poprzedniego roku usłyszałam

podpowiedź, żeby nowy rok powitać w duchu "Magnificat"
dziękując za to co będzie.
Zaintrygowana tą sugestią, musiałam w swoim umyśle
zwalczyć pewien stereotyp. Polegał on na tym,
iż pieśń dziekczynną Maryi traktowałam jako wielbienie
Pana Boga za przeszłość, która dokonała się w Jej życiu
i w historii zbawienia.

Tymczasem chrześcijaństwo nie jest religią wspominającą
tylko wydarzenia z przeszłości. Nie należą one tylko
"do wczoraj", lecz tak jak wyraża to wielbienie Maryi,
należą do zbawczej teraźniejszości i przyszłości.

Przymierzam się do tego jak nosić w sobie
"moje małe magnificat przyszłości".
Myślę, że Maryja też się tego uczyła,
nie wiedząc co Ją czeka.

Obecnie w moim życiu więcej znaków zapytania
niż kropek nad i, a słowa piosenki Celine Dion takie bliskie:
(fragmenty)

Znam twoje myśli, znam twoją historię

Widzę przez co przechodzisz.

Przykro mi, że masz pod górkę,

ale nie poddawaj się, ponieważ możesz wygrać

coś co nazywa się Miłością.

Jeśli Jej pragniesz najbardziej,

to mimo wątpliwości w sercu

nie poddawaj się w wierze.

Miłość przychodzi do tych,

którzy w Nią wierzą.

http://youtu.be/sLSWJtxvaUY

I jeszcze myśl dnia:

Jeśli szukasz prawdziwego pokoju, to najpewniej znajdziesz go

na modlitwie i w sakramentach.

Dobrze wiedzieć ;-)

Niech się spełniają Boże pragnienia

2011-12-31T14:05:00.004+01:00

Przełom roku kalendarzowego nie jest dla mnie
jakimś szczególnym wydarzeniem.
Wielu jednak podsumowuje minione 365 dni
i dzieli się swą życzliwością.

Za miniony czas:

DZIĘKUJĘ :-)

Myśląc o przyszłości zacytuję chyba najpiękniejsze

"życzenia", jakie Pan skierował do narodu wybranego
czyli każdego z nas (usłyszymy je jutro w Liturgii):

Niech się spełniają Boże pragnienia
błogosławienia nam :-)

weź ze sobą uśmiech

2011-12-29T14:32:00.003+01:00

Myśląc o różnych osobach, przeprowadzonych rozmowach,

sytuacjach, widzę jak wiele w nas trosk i poczucia

zdawałoby się nadmiernego cieżaru codziennego życia.

Gdy próbuję objąć to wszystko modlitwą, mam wrażenie,

że ciągłe jej nie starcza, ciągle jakby za mało...

Ksiądz Jan Twardowski mawiał:

W życiu musi być dobrze i niedobrze.

Bo jak jest tylko dobrze, to jest niedobrze...

Mimo problemów trzeba iść do przodu i ufać,

że w trudnościach ukryte jest blogosławieństwo,

które ujawni się kiedy przyjdzie odpowiednia pora.

Właśnie... gdy przyyyyyyyjdzie odpowiednia pora...

Ostatnio zastanawiałam się jak radzić sobie z lawiną problemów

tak, aby utrzymywać duchową i psychiczną równowagę.

Nie doszłam do żadnego odkrywczego wniosku,

ale pomyślałam, że warto szczególnie dbać o to,

aby cieszyć się każdą nawet najmniejszą chwilą wytchnienia,

by regenerować w sobie nadszarpnięte poczucie bezpieczeństwa

i nie stresować się tym co będzie.

Dać sobie odetchnąć... choć minutę, choć pięć minut, choć dziesięć....

więc

Betlejem inaczej (4)

2011-12-27T00:16:00.001+01:00

(na bazie filmowych refleksji)

Betlejem to "Dom Chleba".

To miejsce, w którym ludzie kochają siebie takimi jakimi są.

Dlaczego dzieje się tak, że często najbliżsi zatruwają sobie życie?

Bo znają swoje czułe punkty i to wykorzystują...

Betlejem inaczej (3)

2011-12-26T00:14:00.023+01:00

Słyszałam ciekawy komentarz do słów Benedykta XVI
z orędzia na Boże Narodzenie (najpierw zacytuję Papieża):

"Jezus został posłany przez Boga Ojca, aby wybawić nas
przede wszystkim z głębokiego zła (…) którym jest oddzielenie
od Boga, butna pycha, by radzić sobie samemu,
w konkurencji z Bogiem.(…)
To jest wielki grzech, z którego nie możemy wyzwolić się inaczej,
jak zawierzając się Bożej pomocy, jak wołając do Niego:
przyjdź nas ocalić!"

Komentarz brzmiał mniej więcej tak:
Współczesny człowiek ma w sobie tyle fałszywej dumy
i wyniosłości, że nie chce powierzyć swego losu
w ręce silniejszego od siebie.
Nie chce uznać swej słabości, by złożyć swe nieudolne
człowieczeństwo w troskliwe, a zarazem zbawcze ręce
maleńkiej Dzieciny.

Ciekawe, że dzieci w swej prostocie,
bez problemu wtulają się nie tylko w dłonie,
ale i w ramiona swych rodziców...

Betlejem inaczej (2)

2011-12-25T11:31:00.007+01:00

Słuchając pasterkowej homilii Ojca Świętego,

z radością odnajduję potwierdzenie

moich spostrzeżeń sprzed dwóch dni.

Pisałam wtedy o oknie, tymczasem papież mówi

o betlejemskich tzw „drzwiach pokory”.

"Ten, kto chce dziś wejść do kościoła Narodzenia Pańskiego w Betlejem, odkrywa, że portal, który niegdyś miał pięć i pół metra wysokości, i przez który cesarze i kalifowie wkraczali do budynku, został w znacznej części zamurowany. Pozostał tylko mały otwór na półtora metra. Chodziło prawdopodobnie o to, aby lepiej chronić kościół przed ewentualnym atakiem, ale przede wszystkim, aby zapobiec, aby ktokolwiek wkraczał na koniu do domu Bożego.

Ten, kto chce wejść do domu Bożego w miejscu narodzin Jezusa,

musi się pochylić.(…)

Jeśli chcemy znaleźć Boga, który ukazał się jako dziecko,

musimy zejść z konia naszego "oświeconego" rozumu.(…)

Musimy się schylić, by tak rzec iść duchowo pieszo,

aby móc wejść przez portal wiary i spotkać Boga."

(z homilii Ojca Świętego podczas Pasterki 2011)

Nowonarodzony Panie,

zamuruj „nasze fałszywe pewności i intelektualną pychę”.

Daj nam twórczą pokorę,

która czyni serce zdolnym do widzenia tego,

że Twoje Narodzenie
nie jest np „świętem olśniewających sklepów”

lecz świętem spotkania pięknej prostoty.

BOŻE NARODZENIE

2011-12-24T09:25:00.043+01:00

Niech BOŻE NARODZENIE

– także to codzienne –
skłania do zadawania pytań:
Co mogę zrobić, aby Tobie Panie Jezu było w moim sercu lepiej?
Co mogę zrobić, aby drugiemu człowiekowi żyło się ze mną lepiej?

Niech poszukiwanie odpowiedzi na te pytania
napełnia POKOJEM i RADOŚCIĄ.

Betlejem inaczej (1)

2011-12-23T23:59:00.005+01:00

Pośród spiętrzenia zajęć związanych z przygotowaniami
do Świąt - w ramach zastępstwa - przyszło mi
powędrować do „moich chorych”.

Czasami pośpieszne wbiegałam po schodach,

otwierałam drzwi, ale wraz z przekroczeniem progu,

zdawałam sobie sprawę, że znajduję się w innym świecie,

w którym życie biegnie inaczej. W oczach i gestach starszych,

chorych ludzi widać niepewność, bezradność, zagubienie.

Ostatnio uderzyło mnie pełne żalu pytanie:

„Po co ci starzy, chorzy ludzie żyją?”
Moja spontaniczna odpowiedź w tamtym momencie:

Po to, by młodzi zauważyli, że obok rozpędzonego świata

jest taki, w którym trzeba zatrzymać się, posłuchać i pomóc.

I także właśnie w tym, a może przede wszystkim w tym świecie,

jest szansa na Boże Narodzenie.

Przez ostatnie dni noszę w sobie obraz

Bożonarodzeniowej szopki. Miała ona kształt domku

z jednym okienkiem, które zrobiono na wysokości

małego dziecka. Jeżeli dorosły chciał zajrzeć do środka,

musiał się pochylić albo nawet uklęknąć.

Kiedy zajrzał do środka, to poza zwykłym żłobkiem,

zobaczył napis:

„O ile jesteś wielki, musisz się uniżyć,

aby zobaczyć to, co istotne”.

Codzienne Betlejem to nie okno,

do którego trzeba podskoczyć, wspinać się, zdobywać...

Codzienne Betlejem to okno, przed którym trzeba się pochylić...

aby dom był mieszkaniem

2011-12-21T08:37:00.004+01:00

„To mówi Pan: Czy ty zbudujesz mi dom na mieszkanie?”(2 Sm 7,5)

W życiu budujemy sporo domów np. w postaci przeróżnych

relacji. Czasami wkładamy w to mnóstwo wysiłku,

a efekty są różne bo czy te domy są rzeczywiście mieszkaniami?

Jedne są trwałe jak na skale, inne chwiejne jak na piasku,

okazałe jak pałac, albo ubogie jak szopka.

Jeżeli chrześcijaństwo traktuję poważnie,

to nie mogę nie zadać sobie pytania o to,

czy dom mego serca jest czymś tylko symbolicznym,

czy jednak chce stawać się coraz bardziej mieszkaniem.

Mówi się, że miłość ma największą moc sprawczą.

Od pewnego czasu zastanawiam się jednak nad istotą odwagi,

która w moim przekonaniu jest czymś nieodzownym

do realizacji tego, do czego pociąga miłość.

Jeżeli jest w nas chociaż troszkę odwagi,

to nie my się na nią zdobywamy,

lecz to ona zdobywa nas... (za A. von Speyr)
nie my
lecz
ona zdobywa nas...

Chcę budować dom, w którym mieszka moja małość,

zapraszająca Przybysza, którym jest Boża Łaska,

pamiętając o tym, że relacja z Panem Bogiem

nie opiera się na tym co czynię dla Niego,

lecz na tym, co On czyni dla mnie.

Jednak pierwszy ruch należy do mnie = mojej marnej odrobiny

odwagi, pozwalającej przyjąć dar darmo dany,

który może wywołać kaskadę dobra

ponieważ

życie kurczy się
albo rozszerza

proporcjonalnie
do czyjejś

odwagi

"blogowe" mailowanie

2011-12-19T10:10:00.000+01:00

Mija kolejny rok mojego "blogowania".
Początkowo chciałam tu zamieszczać wszystkie
uderzające myśli, które zasłyszałam.

Z czasem jednak w dużym stopniu zrezygnowałam
z tego założenia, aby nie kopiować myśli innych ludzi,
ale raczej je rozważać, a tym samym dzielić się nimi.
(Bywało, że prosiłam ich autorów o możliwość publikacji.)

W chwili obecnej blogowe przemyślenia traktuję
jako formę maila pt. „Co u mnie słychać?”
lub "Co chciałabym Wam powiedzieć?"
do wszystkich znajomych :-) oraz
- jak się okazuje -
do coraz szerszego grona nieznajomych :-).

Znajomi odzywają się w przeróżny sposób
i za to Wam dziękuję.
Nieznajomi są dla mnie szczególnie intrygującą,
bo nieznaną grupą stałych czytelników
i nie ukrywam, że ucieszyłyby mnie niezmiernie
choć pojedyncze głosy komentarzy.

Tymczasem blogowo-mailowo pozdrawiam WAS,
dziękując za to, że JESTEŚCIE dla mnie DAREM.

barwy wyczekiwania?

2011-12-13T11:52:00.009+01:00

O ile Wielki Post kojarzy się z fioletem,
który wyraża np. pasyjność tego czasu,

o tyle Adwent w tym kolorze liturgicznym,
wydaje mi się nieporozumieniem.

Zastanawiam się dlaczego tylko Msza Święta Roratnia,
przepełniona światłem, właściwie wyraża
charakter tego okresu.

Jak swoje wyczekiwanie, radość przychodzenia,
nadzieję poszukiwania pogodzić ze "smutą" barw?

Dobrze, że istnieje niedziela radości,
która różni się nie tylko kolorem od pozostałych dni Adwentu.
Dobrze, że mobilizuje ludzi świadomie przeżywających
swe chrześcijaństwo do szukania głębi radości,
której korzeniem jest JASNOŚĆ
rozpraszająca mrok, którego i tak mamy w nadmiarze…

nie wraca bezowocne

2011-12-06T10:11:00.005+01:00

Właśnie wczoraj przeczytałam ostatnie wersety Apokalipsy:
Amen. Przyjdź, Panie Jezu!
Łaska Pana Jezusa ze wszystkimi!

Słowa te okazaly się dla mnie szczególne,
ponieważ kończyły moje trwające prawie rok
czytanie Pisma Świętego w całości.

A zaczynało się to tak:

http://owocemzasducha.blogspot.com/2010/12/tolle-lege.html

W tej chwili nie towarzyszy mi żadne uczucie euforii,

czy samozadowolenia, ale swiadomość tego,

że otrzymując dar czytania,
tak bardzo potrzebny mi jest dar odbioru Słowa – dar słuchania,
aby wydawało Ono we mnie plon zgodny z Bożym zamysłem.

Pomimo, że tak wielu Słów nie da się objąć czy zrozumieć,

wierzę w absolutnie jedyną i unikalną cechę,
której nie posiada żadne inne słowo;
wierzę w to, że Słowo Boże nie wraca
do swego Stwórcy bezowocne,

zanim wpierw nie dokona tego, co On zaplanował.

Skuteczność słowa Pańskiego
Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg
spadają z nieba
i tam nie powracają,
dopóki nie nawodnią ziemi,
nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju,
tak iż wydaje nasienie dla siewcy
i chleb dla jedzącego,
tak słowo, które wychodzi z ust moich,
nie wraca do Mnie bezowocne,
zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem,
i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa. (Iz 55,10-11)

Spore było moje zaskoczenie, kiedy dziś rano usłyszałam roratnie słowo nawiązujące do tego właśnie fragmentu Księgi Izajasza.
Jeszcze większe było moje zaskoczenie, gdy zobaczyłam
nieznaną mi wcześniej Pietę Rondanini Michała Anioła.
Jest ona dla mnie tak jednoznacznym i wymownym
ukazaniem tego, co dla oka nieuchwytne, a mianowicie:

Słowo=Jezus poza ciałem jest martwe.

Gdy wnika w ciało Maryi,
gdy wnika w ciało każdego z nas,
ma szansę stać się żywym i skutecznie owocującym.
(Dziękuję za ilustrację i interpretację)

Amen. Przyjdź, Panie Jezu!
Łaska Pana Jezusa ze wszystkimi!

SHEMA

2011-12-04T13:58:00.010+01:00

Gdy w zeszłym tygodniu układałam świeczki

na wieńcu adwentowym, sama nie wiedząc dlaczego,

wybrałam takie nietypowe - o różnych wysokościach.

Pomyślałam wtedy: ta najwyższa będzie paliła się najdłużej.

Dziś pora zapalić drugą świeczkę, ponieważ upłynął

pierwszy tydzień Adwentu szczególnie skoncentrowany

na słowie tym słuchanym jak i tym wypowiadanym.

Tak jak świece w moim wieńcu ułożone są

w porządku zstępującym, tak też w wielu sytuacjach

trzeba mi "zstępować" z poziomu egoistycznych oczekiwań

względem drugiego człowieka, do poziomu spotkania

na płaszczyźnie dialogu.

Gdy wypalą się świece do jednego poziomu,

gdy wypalą się we mnie wszelkie niechęci,

jest szansa, że w najmniejszej wspólnocie świata

- między drugim człowiekiem a mną - narodzi się Pan,

który mówi:
SHEMA!
słuchaj tego, co wypowiadają twoje usta...

słuchaj tego, co wypowiadają usta innych...

słuchaj w MIŁOŚCI, ale z zachowaniem godności
twojej i twego rozmówcy...

DZIĘKUJĘ

przychodzenie

2011-11-27T09:15:00.030+01:00

Na początku Adwentu, zastanawia mnie definicja serca
według Katechizmu Kościoła Katolickiego.

Brzmi ona mniej więcej tak:

Serce jest mieszkaniem, w którym jestem, gdzie przebywam, gdzie mówiąc dosłownie „zstępuję”. Jest ukrytym centrum,

nieuchwytnym dla naszego rozumu ani dla innych;

jedynie Duch Boży może je zgłębić i poznać.

Jest ono miejscem decyzji w głębi naszych wewnętrznych dążeń.

Jest miejscem prawdy, w którym wybieramy życie lub śmierć.

Jest miejscem spotkania, jest miejscem przymierza.

Jeden z komentatorów stwierdził,
że mieszkańcy Dalekiego Wschodu mówią o nas
- ludziach Zachodu, że „żyjemy w głowie”, czyli w myślach.

To fakt, że jesteśmy emocjonalnie skoncentrowani na sobie,

czyli odwróceni od spotkania ze sobą,z drugim człowiekiem

i z Panem Bogiem na poziomie serca.

Ujawnia się to szczególnie mocno w postawie obronnej, jaką przyjmujemy w sytuacji trudnej
lub w momencie, gdy ktoś nam coś zarzuci.

Za bardzo kombinujemy w naszym umyśle,

za bardzo przygniata nas powierzchowność spraw doczesnych.

Tymczasem serce podpowiada proste rozwiązania,

tylko czy chcemy je usłyszeć, czy chcemy ich słuchać?

Prawda jest jedna: Żyję, jeśli spotykam się z Bogiem w sercu.

On tam JEST i pragnie spotykać się z moim przychodzeniem.

DZIĘKOWAĆ czas...

2011-11-19T20:26:00.002+01:00

Ponad tydzień temu, do wielu z Was dotarła
wiadomość, z prośbą o modlitwę w związku
z problemami zdrowotnymi mojej Mamy.
Otrzymałam od Was mnóstwo ciepłych słów, wyrazów troski,
a także gotowości do konkretnej pomocy.

Pomimo trudnych sytuacji, decyzji, zabiegania
i nadmiernego pośpiechu czułam się niesiona przez
Słowo Boże, Jego błogosławieństwo i Waszą modlitwę.
Wierzę, że wszystko to sprawiło,
iż szczęśliwie pewien etap mamy już za sobą.

Wdzięczna za tak cenny dla mnie DAR WSPARCIA,

proszę Was o włączenie się we wspólne DZIĘKCZYNIENIE :-)

D Z I Ę K U J Ę

JESTEŚ :-)

2011-11-18T21:53:00.000+01:00

(nieco humorystyczne nawiązanie do poprzedniego wpisu ;-)

Panie Boże, noszący przedziwne Imię: JA JESTEM...

w którym poznaję, kim ja jestem dzięki TOBIE...

w harmonii

2011-11-16T09:05:00.010+01:00

- Pamiętasz Stachu jak zaczynaliśmy studia medyczne.
- Oczywiście, że pamiętam.
- Chciałam wtedy zostać lekarzem, także po to, aby pomagać mojej, już wtedy bardzo schorowanej Mamie. Niestety nie udało się ukończyć studiów.
- Hmm...
- Zrobiłeś to jednak ty! I dziś swoimi rękoma i dzięki swej wiedzy wykonałeś tak trudny zabieg i uratowałeś moją Mamę!
W odpowiedzi nic tylko milczenie...
- Przyjmij zatem podziękowanie.
- Przestań, nie wygłupiaj się.
- Stachu, posłuchaj. Chcę tobie podarować obraz, na którym są cztery baletnice w idealnej harmonii - jak dwa przedsionki i dwie komory serca.
W oczach kardiologa pojawił się znany mi błysk.
- Dobrze, ale pozwól, że rozpakuję go w domu, w ciszy.
- Jasne - odetchnęłam z ulgą.

Poniższa fotka jest tylko tematyczną namiastką
tamtego obrazu (nie mam jego zdjęcia),
a dedykacja brzmiała mniej więcej tak:

"W podziękowaniu za przywrócenie

harmonii sercu naszej Mamy

- z serca dziękujemy."

Panie Boże, najwspanialszy Kardiologu wszechczasów.
Ty pragniesz przywracać harmonię każdemu sercu,
skołatanemu przez grzech.
Chcę być Twoją pacjentką tak,
aby moje serce żyło w pierwszej kolejności
W HARMONII Z TOBĄ.

jednym głosem, ale nie jedynym

2011-11-08T12:07:00.012+01:00

Cieszę się niezmiernie, gdy doświadczam Kościoła,

który pomimo swej różnorodności mówi jednym głosem,
w którym nawet gdy upomina, można wyczuć miłość.

Ciekawi mnie Kościół dyskutujący, spierający się,
ale wzajemnie siebie słuchający i szanujący się.

Trudno jest mi utożsamiać się z Kościołem,
który ucieka od dialogu, mówi nieprawdę,
a niewygodnym zamyka usta i odbiera możliwość działania.

Niedawno sytuację tę świetnie skomentowała
jedna ze stacji telewizyjnych stwierdzając z ironią:
"Niedługo Kościół będzie mówił jednym głosem,
ponieważ wszystkie pozostałe zostaną wyciszone".

Przykra prawda...

...a ja od kilku dni żyję obrazem Kościoła z Apokalipsy,
gdzie obok "aniołów - niszczycieli",
pojawia się anioł pieczętujący "sługi Boga naszego"

...i zadaję sobie pytanie: Jak opłukiwać swoją szatę,
by w przebaczeniu darować wolność innym,
by w przebaczeniu darować wolność sobie?

* * *

Gdy przeczytalam poniższe zdanie,
moje pierwsze skojarzenie dotyczyło Kościoła...
Dlaczego?

KOCHAM CIĘ
NIE TYLKO ZA TO KIM JESTEŚ
LECZ ZA TO
KIM JA JESTEM
KIEDY JESTEM Z TOBĄ

wigilia radosnej ciszy

2011-10-31T22:26:00.007+01:00

Wigilia Wszystkich Świętych to wreszcie czas ciszy,

aniołów wokół tronu Bożego, opieczętowania wybranych,

płukania szat, wybielania we krwi Baranka.

Pośród szeptanych modlitw i wspomnień,

jest nadzieja serca na spotkanie
WSZYSTKICH BŁOGOSŁAWIONYCH ŚWIĘTYCH
w NIEBIE.

Kościele mój

2011-10-30T23:34:00.000+01:00

Niedzielna Liturgia przeżywana w związku z 65 Rocznicą Ślubu

i 101 urodzin Jubilata pozostawiła w mojej pamięci dwa zdania:

„cóż mogę zrobić dla Ciebie, aby tobie żyło się lepiej”

i drugie „szanujmy się”.

W kolejne dni Kościół mówi Słowem

odzwierciedlajacym walkę przeciwieństw:

Będziesz miłował…
Obłudniku – nie bądź drobiazgowy...
ci którzy we łzach sieją,
żąć będą w radości...
Jeruzalem Jeruzalem, nie zabijaj proroków
i nie kamienuj tych, którzy do ciebie są posłani...
jesteś współobywatelem świętych, domownikiem Boga
Z powodu Ciebie zabijają nas…
A kiedy myślę: „moja noga się chwieje”,
wtedy mnie wspiera Twoja łaska Boże.
Przyjacielu przesiądź się wyżej...
...bo jesteś świętą świątynią Boga

W końcu nastepuje kulminacja w kolejną niedzielę:
Kościele mój, będący odzwierciedleniem
słabości człowieka
i mocy swego Stwórcy,
chcę Ciebie budować w Duchu i prawdzie.

przez ciemną dolinę... ale jak?

2011-10-23T14:07:00.004+02:00

jak towarzyszyć, aby nie narzucać się?
jak wesprzeć, ale nie zdominować?
jak pytać, aby nie być wścibskim?
jak doradzić, ale nie moralizować?
jak upomnieć, aby nie zranić?
jak pocieszyć, aby nie spłycić?
jak zadziałać, ale nie zaszkodzić?

jak być widzialnym-niewidzialnym przekaźnikiem Twojej Miłości?
jak uznać swoją niemoc, aby rozlała się Twoja Moc?

Chciażbym przechodził przez ciemną dolinę (...)TY JESTEŚ ze mną

Panie, wiem że to zuchwałe, ale chciałabym być dla drugiego człowieka tak jak TY.

jeszcze różańcowo

2011-10-22T12:36:00.000+02:00

(zasłyszane podczas Adoracji)

Piękne jest łączenie tajemnic z życia Pana Jezusa,

niezależnie od tego z jakich części różańca pochodzą, np:

światła Eucharystii

z boleścią Drogi Kryżowej i Śmierci

po chwałę Zmartwychwstania.

Dokładnie tak samo skonstruowane jest nasze życie.

Posileni Eucharystią,
idziemy na drogę krzyżową codzienności,

niejednokrotnie doświadczając śmierci,

z której powstajemy Jego Mocą.

W sytuacjach różnorodnych śmierci,

bezcenną okazuje się modlitwa Wspólnoty,

aby przechodzić do ŻYCIA.

Dziękuję za kolejne różańcowe - tak praktyczne natchnienie.

jednak różańcowo

2011-10-15T17:49:00.010+02:00

Modlitwa na różańcu jest dla mnie trudną, dlatego zmobilizowana w tym miesiącu przez sporo bodźców, postanowiłam coś z tym zrobić.

Różaniec nazywany jest modlitwą trwania tak, jak to miało miejsce w Wieczerniku.
Niełatwo jest nam – niecierpliwym – trwać:

z Maryją

z braćmi

w nauce Apostołów

we wspólnocie

w łamaniu chleba

w modlitwach

Wypowiadamy słowa, które Maryja usłyszała z ust Archanioła i z ust swej krewnej, Elżbiety. Do tych słów dołączamy modlitwę Kościoła, aby się za nami wstawiała.
Zastanawiają mnie odpowiedzi Maryi. Aniołowi mówi: Oto ja (...) niech mi się stanie według Słowa, Elżbiecie wyśpiewuje Magnificat.

Jak ja odpowiadam na cud, który dokonuje się w Maryi
i ma na imię Jezus?
Jak ja odpowiadam na cud, który dokonuje się we mnie i może zaowocować narodzinami mego Pana?
Czy towarzyszy temu duch uwielbienia, czy wprost przeciwnie znużenia i bezmyślnego cierpiętnictwa?

Miał rację ten, kto stwierdził, że różaniec to koronka niekończącej się nigdy drogi kontemplacji. Jest ona skarbem, który trzeba odkryć, a nie ukryć.

Wszyscy chcą żyć na wierzchołku góry, zapominając,

że prawdziwe szczęście kryje się w samym sposobie wspinania się na górę.(Gabriel Garcia Marquez)

Bo ziarna różańca to ziarna zboża z plonu,
który zbiera się gdzie indziej.(Andre Frossard)

jeśli chcesz

2011-10-08T14:57:00.004+02:00

Jeśli chcesz - znajdziesz sposób,

jeśli nie chcesz - znajdziesz powód.

Kilka dni temu, gdy przeczytałam to zdanie poczułam bodziec,
aby intensywniej szukać sposobu,
by uporać się z niełatwą sytuacją.
Z jednej strony pojawiają się sygnały,
które jeszcze bardziej pogrążają,
z drugiej strony samo poszukiwanie rozwiązania
daje nadzieję.

Szukam więc sposobu.
Jeśli go nie znajdę, to jego brak, stanie się powodem,
ale nie będzie on wynikał z braku chęci, tylko z okoliczności,
których nie potrafię zmienić.

Na tym miała zakończyć się ta notka, ale nieoczekiwanie
„wpadł mi w ręce” test, którego polskie tłumaczenie brzmi
mniej więcej tak:

Istnieje sposób na rozwiązanie każdego problemu,
każdej sytuacji, w każdym braku, w każdym zagubieniu,
w każdym zniewoleniu, w każdej dolegliwości
i w każdym uzależnieniu.
Ten sposób można nazwać mądrością, wiedzą, modlitwą,
wniknięciem w siebie, poprzez które przemawia Święty Duch.

Bo Pan daje mądrość,
z Jego ust pochodzi wiedza i roztropność.
On udziela pomocy ludziom prawym. (Prz 2,6-7)

któż umacnia tak jak BÓG?

2011-09-29T15:02:00.000+02:00

- Mi-cha-El – Któż-jak-Bóg?
- Nikt, ale wszystko mogę w TYM, który mnie umacnia.

Tylko czy ja chcę, aby to ON mnie umacniał?

Tego roku święto Archaniołów przeżywałam w dość bojowym nastawieniu w związku z udziałem w dyskusji dotyczącej braku obecności żywego chrześcijańskiego ducha wśród katolików.
Po raz kolejny przekonałam się, że więcej w nas tendencji do kłótliwości niż do ewangelicznego prowadzenia sporu.
Nie traktując wiary poważnie, nie szanujemy siebie, a tym samym nie możemy spodziewać się szacunku dla nas samych.

Wracając do postawionego powyżej pytania zastanawiam się z jakiego ducha czerpiemy umocnienie?
Dlaczego jesteśmy tak bezradni i nieporadni?
Dlaczego jesteśmy nieprzekonywujący dla siebie samych, a tym bardziej dla innych?

Posłużę się słowami Ojca Świętego wypowiedzianymi podczas ostatniej pielgrzymki do Niemiec:
Co pewien czas w historii, uważni świadkowie czasów zwracali uwagę, że Kościołowi szkodzą nie jego przeciwnicy, ale "letni" chrześcijanie.(...)

Wiara winna być na nowo przemyślana i przede wszystkim przeżywana dzisiaj po nowemu, aby stała się teraźniejszością. Nie pomoże jednak rozcieńczenie wiary, lecz jedynie przeżywanie jej całkowicie w naszym dniu dzisiejszym.(...)

Powinniśmy w tym sobie nawzajem pomagać: wierzyć głębiej i żywiej.(...)

Nieobecność Boga w naszym społeczeństwie staje się coraz bardziej uciążliwa, historia Jego objawienia zdaje się być umieszczona w coraz bardziej oddalającej się przeszłości.(...)

W ważnych sprawach naszego życia jesteśmy zdani na inne osoby. Zwłaszcza w sprawach wiary nie pozostajemy sami, ale stanowimy ogniwa wielkiego łańcucha ludzi wierzących.

Nikt nie może wierzyć, jeśli nie wspiera go wiara innych, a przez moją wiarą przyczyniam się z kolei do umocnienia innych w wierze. Pomagamy sobie, aby być nawzajem dla siebie wzorami, pozwalając aby inni mieli udział w tym co nasze, w naszych myślach, czynach, naszej sympatii.(...)

Nie bójcie się, że możecie coś stracić i poniekąd zostać na końcu z pustymi rękoma. (...)

Oczy tego, kto wierzy w Chrystusa, dostrzegają nawet w najciemniejszą noc światło i widzą już blask nowego dnia.(...)
Gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość.

- Trudne?
- Tak, ale
Chrystus interesuje się nie tyle tym,
ile razy w życiu się potykacie,
ale ile razy powstajecie na nowo. (B16)

bo TY jesteś w błędzie

2011-09-25T12:56:00.003+02:00

Już drugą niedzielę z rzędu uderzają mnie oskarżenia człowieka
względem Pana Boga o to, że jest niesprawiedliwy.

Wy mówicie: "Sposób postępowania Pana nie jest słuszny".
Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania
jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne?
(Ez 18, 25-28)

Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości,
a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu.
Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się,
żeby mu uwierzyć”. (Mt 21,32)

Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy(…)
Czy na to złym okiem patrzysz, że jestem dobry? (Mt 20,16)

Po ludzku dopominamy się gratyfikacji za "nasze" poświęcenie
dla Pana Boga, człowieka, nie rozumiejąc, że powołanie do życia
w Jego bliskości, jest samo w sobie darem i odpłatą.

Wartość relacji z Panem Bogiem nie opiera się
na tym co my czynimy dla Niego,
lecz na tym, co On czyni dla nas.

Benedykt XVI do młodych we Fryburgu :
"Jesteście chrześcijanami nie dlatego, że dokonujecie rzeczy

szczególnych i niezwykłych, ale dlatego, że On - Chrystus
jest waszym życiem. Jesteście świętymi, ponieważ działa
w was Jego łaska."

"Nie wymaga wspaniałych wyczynów, ale chce,
aby Jego światło w was jaśniało.
On was nie wzywa, ponieważ jesteście dobrzy i doskonali,
ale ponieważ to On jest dobry
i chce uczynić was swoimi przyjaciółmi."

Panie Jezu, zabierz ode mnie mentalność handlarza,
który myśli, że jest bogaty tym co robi,
a nie tym, co ma przez Ciebie darowane.

głębia "zwyczajnej" Eucharystii

2011-09-18T09:27:00.002+02:00

Sobotnia Eucharystia, z pozoru zwyczajna,
bez specjalnych oczekiwań, a jednak porusza.

Przeczytany komentarz:
Większość z nas bardziej zdolna jest do wielkiego wysiłku
niż do wytrwałości.

Aklamacja przed Ewangelią:
Błogosławieni, którzy sercem szlachetnym i dobrym
zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc przez swą wytrwałość.

Modlitwa po Komunii:
Niech działanie niebieskiego Daru
przeniknie nasze dusze i ciała,
aby stale kierowała nami łaska,
a nie nasze upodobania.

o KRZYŻU podwyższonym

2011-09-17T22:29:00.000+02:00

Liturgia tego dnia zwykle zdawała mi się smutną,
z "ciężkimi" pieśniami i „zwieszoną głową”.
Tym razem próbowałam skoncentrować się na radosnych
akcentach związanych z krzyżem. Jednym z nich było
wspomnienie, że przeżywany dzień upamiętnia m.in.
przeniesienie relikwii Krzyża do Bazyliki Zmartwychwstania
w Jerozolimie, czyli umieszczenie Go w przestrzeni chwały
– w moim odbiorze to jakby wywyższenie.

Druga refleksja dotyczy relacji jednego z księży,
który będąc na świętej górze prawosławia Grabarce,
zdziwiony był dużą ilością różnokolorowych krzyży.
Okazało się, że była to inicjatywa pielgrzymów,
którzy je tu przynieśli. Na pytanie: „Czego symbolem jest krzyż?
młoda prawosławna dziewczyna odpowiedziała: ”Życia!”
Hmm… Ciekawe ilu katolików odpowiedziałoby w ten sam sposób.

Kolejne skojarzenie sprzed zaledwie kilkunastu dni.
Przed wyruszeniem na pielgrzymkę do Tulec,
ksiądz proboszcz odczytał piękne błogosławieństwo,
abyśmy tak jak młody Tobiasz wyruszyli w drogę
pod opieką Archanioła Rafała i szczęśliwie dotarli do celu.
Tak się złożyło, że akurat wtedy trzymałam pielgrzymkowy krzyż,
który nie tylko symbolicznie stał się dla mnie aniołem
czyli towarzyszem, opiekunem i przewodnikiem.

Łatwiej nieść krzyż wśród swoich.
Znacznie trudniej jest być radosnym znakiem sprzeciwu
w środowisku mało sprzyjającym Ewangelii.

Panie Jezu dodaj sił, abyśmy "nie tworzyli sprzeczności
między znakiem jakim jesteśmy,
a rzeczywistością, jaką chcemy oznaczać".
(B16 w Madrycie)

pora siać i... zbierać

2011-09-15T23:55:00.000+02:00

Powrót do zwyczajnego rytmu codzienności odbywa się
zwykle z mniejszym lub większym uśmiechem serca.
W tym roku pojawiło się we mnie wiele myśli niejasnych,
które zdecydowanie nie napawają optymizmem.

Dopomogła obecność drugiego człowieka z inicjatywami
typu: zrobimy to… pomyślimy o… planujemy żeby…
Perspektywa radości współtworzenia nie tyle rozwiała
moje przykre dylematy, ale przynajmniej nie pozwoliła
koncentrować się na nich.
Równocześnie słowa B16 z Madrytu, że
za Jezusem nie można pójść samemu
znalazły swe praktyczne potwierdzenie.

Pielgrzymowanie w Matki Bożej Narodzenie
uzmysłowiło mi dobitnie, że pora siać.
Tak jak robią to rolnicy, trzeba przynieść ziarno swego serca
i poprosić Pana, by je pobłogosławił.

Kilka dni później przy okazji rozważania mowy
św. Pawła na Areopagu usłyszałam, że spermologos to człowiek,
który nie tylko sieje ziarno, ale także je zbiera poszukując
ziaren prawdy i dobra w drugim człowieku,
w środowisku, w różnych sytuacjach. Wydobywa dobro tam,
gdzie go zewnętrznie nie widać, a czyni to w sposób delikatny,
unikając moralizowania.
Pora więc nie tylko siać, ale także zbierać ziarna w trosce,
by wyrosły z nich dobre owoce.

Na zakończenie jeszcze myśl zasłyszana o skarbcu,
którym jest nasze serce.
Kryje ono w sobie zarówno to co dobre jak i to co złe.
Jeżeli w sytuacjach trudnych
będziemy z niego wydobywać dobre ziarno
(np. wszelkie owoce ducha :-) to będziemy mieli w sobie
więcej sił, energii, optymizmu.
Jeżeli wydobywać będziemy ziarno złe,
to będziemy się tylko pogrążać i dołowanie gwarantowane.

Panie Jezu, proszę pomóż wydobywać z mego serca
i serc innych ludzi to co dobre,
a w Swym Miłosierdziu uzdrawiaj wszystko co jest złe.

naiwna wiara w dobroć człowieka?

2011-08-31T07:47:00.000+02:00

W końcu lipca i sierpnia dwukrotnie można było usłyszeć
Ewangelię o ścięciu Jana Chrzciciela.
Ilekroć słyszę to Słowo jest we mnie naiwne oczekiwanie,
że ta tragiczna historia zakończy się inaczej.
Dzieje się tak za sprawą tego, że Herod pomimo
uwikłania w grzech z Herodiadą,
czuł lęk przed Janem, znając go jako męża
prawego i świętego, i brał go w obronę.
Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój,
a przecież chętnie go słuchał. (Mk 6,20).

Stąd ciągle mam wrażenie, że Herod opamięta się
i postanowi inaczej.

Tymczasem Św. Jan, niezmiennie traci życie,
stając się symbolem człowieka wolnego,
który nie tyle nie boi się nikogo,
ale liczy się z tym co mówi Pan Bóg.
Nie tyle boi się Heroda, co boi się o Heroda.

Panie Jezu, ulecz we mnie zniewolenie Heroda,
w sytuacjach kiedy chcę przypodobać się ludziom,
zagłuszając Ciebie.

Broń od przebiegłości Herodiady,
która prowadzi do bezlitosnego niszczenia innych.

Święty Janie, nauczycielu wolności – dodawaj odwagi.

cztery wiatry (cuatro vientos) lecz jeden DUCH

2011-08-26T08:34:00.000+02:00

Światowe Dni Młodzieży w Madrycie, jednoznacznie kojarzę
z wieczorem nawałnicy, ale także ciszy na Cuatro Vientos,
czyli tym jak przyroda oddawała, czy może raczej obrazowała,
duchowe zmagania człowieka o prawdziwy pokój serca.

Poniżej zamieszczam słowa Papieża do młodych,
które są dla mnie cenne i inspirujące:

Jeśli pozostaniecie w miłości Chrystusowej,
zakorzenieni w wierze, napotkacie
- nawet wśród sprzeczności i cierpień -
źródło wesela i radości.

Wiara nie przeciwstawia się waszym najwyższym ideałom,
ale przeciwnie, uwzniośla je i doskonali.

Nie dostosowujcie się do czegoś,
co jest mniejsze od Prawdy i Miłości,
nie dostosowujcie się do kogoś,
kto jest mniejszy od Chrystusa.

Właśnie dzisiaj, gdy panująca obecnie
kultura relatywistyczna
odrzuca poszukiwanie prawdy
i gardzi poszukiwaniem prawdy,
która jest najwyższym dążeniem ducha ludzkiego,
musimy zaproponować z odwagą i pokorą powszechną
wartość Chrystusa jako zbawiciela wszystkich ludzi
i źródło nadziei dla naszego życia.

Nie lękajcie się świata, ani przyszłości, ani swej słabości.

Niech żadne nieszczęście was nie paraliżuje!

Jest wielu, którzy uważając się za bogów, myślą,
że nie potrzebują więcej korzeni ani fundamentów
oprócz nich samych.
Chcieliby decydować sami za siebie o tym,
co jest prawdą, a co nie,
co jest dobre, a co złe,
sprawiedliwe i niesprawiedliwe;
decydować, kto jest godny życia,
a kto może być poświęcony wobec innych preferencji.

Gdy budujecie wasze życie na solidnej skale,
nie tylko to życie będzie solidne i trwałe,
ale przyczyni się do projekcji światła Chrystusa
na waszych rówieśników i na całą ludzkość.

Dzięki Chrystusowi wiemy, że nie zmierzamy ku otchłani,
ciszy niczego lub śmierci, lecz jesteśmy pielgrzymami
idącymi do ziemi obiecanej, do Niego,
który jest naszym celem i także naszym początkiem.

Kościół jest wspólnotą i instytucją, rodziną i misją,
powołaną przez Chrystusa za pośrednictwem
Ducha Świętego,
ale także jednocześnie rezultatem tego,
jak go tworzymy z naszą świętością i naszymi grzechami.
Niech nic ani nikt nie zabierze wam spokoju.
Nie wstydźcie się Pana!

Musimy być święci,
by nie tworzyć sprzeczności między znakiem,
jakim jesteśmy
a rzeczywistością, jaką chcemy oznaczać.

<><

sierpniowo inaczej

2011-08-20T23:10:00.000+02:00

Do tej pory sierpień głównie kojarzyłam z

patriotycznymi rocznicami, świętami maryjnymi
i oczywiście świętą Moniką i Augustynem :-).

Tego roku uderzyło mnie jednak to, że w tym miesiącu,
liturgicznie wspominamy tak wielu świętych
kapłanów czy zakonników.

Trudno przy tej okazji nie dziękować za proboszczów,
katechetów, spowiedników, za ich upartą wiarę
w przemianę człowieka, w drzemiące w nim dobro,
które z pomocą Bożej łaski, można rozbudzić i stymulować.

Podczas jednej z Eucharystii przytoczono słowa ojca Pio,
który niegdyś powiedział:

"Nie dam cukierka temu,
kto potrzebuje środków przeczyszczających."

Panie Jezu, dziękuję Ci za odwagę tych duszpasterzy,
którzy nie "zamulają" naszych dusz fałszywą słodyczą,
tylko zabiegają o ich klarowność.

mowa łąki

2011-08-15T10:29:00.001+02:00

Specyficzny ruch zaczyna się na łąkach,
gdy zbliża się Wniebowzięcie. Dlaczego?
Bo to czas przynosić Matce Bożej zioła i kwiaty.
Niekoniecznie te kupione, lecz te z łąki czy ogrodu.
Ich zbieranie to specyficzna modlitwa.
Tego roku mogłam zaobserwować, jak niektórzy pośpiesznie
podjeżdżali samochodami po to, by już bez pośpiechu
zanurzyć się w morze zieleni, i szukać jej uroków,
i tworzyć piękny bukiet naszej Matce Boskiej Zielnej.

...w trawie, która beztrosko kołysze się na wietrze,
bo Ty nigdy nie łamiesz trzciny nadłamanej,
...w słodyczy koniczyny, która jest jak miód Twego Słowa,
...w goryczy piołunu, który ma smak grzechu,
...w bieli krwawnika, który leczy wszelkie zranienia,
...w baldaszkach wrotyczu, które chronią jak parasol
Twej Obecności,
...w przemienieniu żmijowca, którego czerwone pąki
rozkwitają na niebiesko,
...w ukłuciach ostu, którego fiolet kojarzy się z Twą Męką,
...w białym puchu nasion ostu, które rozsiewa wiatr
Twego Zmartwychwstania,
...w szczawiu, z którego babcia niegdyś gotowała pyszną zupę,
a której smaku już nie pamiętam...

Niech nigdy nie zapomnę Panie, Twego smaku,

...niech nigdy nie zapomnę Panie tego,
że się odradzasz, jak ta łąka co roku,

...niech nigdy nie zapomnę, że Wniebowzięcie Maryi
zapowiada zmartwychwstanie wszystkich nas,

...niech nigdy nie zapomnę, że w Twych darach,
jest COŚ, co nigdy nie przestaje się uśmiechać :-)

O pamięć serca proszę,
że wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny Pan...
:-)

umiejętność odpoczynku

2011-08-12T22:15:00.000+02:00

Dziwny ten mój "wypoczynek" tego roku.
Napawa niepokojem, że niezbyt solidny,
że niezbyt wyjazdowy - wprost przeciwnie - w oderwaniu
od ludzi, w "samotnikowaniu".

Tymczasem wpadły mi ostatnio w oko
i w serce słowa biskupa Zawitkowskiego:

Odpoczynek nie jest lenistwem.
Potrafić odpoczywać to wielka umiejętność życia.
Odpoczynek jest sposobnością ku temu,
aby człowiek stał się mądrzejszy, lepszy, mocniejszy.
Odpocząć nieco to znaczy:
nauczyć się lepiej patrzeć, lepiej słyszeć, lepiej mówić.
Więc naucz nas, Panie, odpocząć nieco.
Odejść na miejsce ustronne - mówi Pan (por. Mt 6, 6).

Tam, gdzie jest mniej ludzi, gdzie lepiej słychać,
gdzie lepiej widać.

Nie stałam się chyba ani mądrzejszą, ani lepszą,
ani mocniejszą (może trochę),
ale za to bardziej w ciszy zanurzoną...

A tam lepiej słychać,
a tam lepiej widać... CIEBIE...

przeskoczyć paraliż?

2011-08-10T23:28:00.000+02:00

Mijają dwa tygodnie, które dość niespodziewanie mogłabym
przyrównać do dość intensywnego obozu wyczynowego :-). Czuję jak rozruszałam swoje rozleniwione ciało i to w dodatku „close to nature”. Różnorodne efekty są zauważalne:-) w większym lub w mniejszym stopniu. Mam jednak świadomość, że pewnych spraw po prostu „przeskoczyć” w tym momencie nie można.

Kilkanaście dni temu usłyszałam zdanie, które było dla mnie tak zaskakujące i przykre, że wywołało we mnie swoisty duchowy paraliż. Pomyślałam sobie: spokojnie, jest czas na przemyślenie, omodlenie, wyjaśnienie. Tymczasem dochodzę do wniosku, że być może już wkrótce trzeba mi będzie podjąć decyzje niespokojne, sporo zmieniające, ponieważ pewnych spraw nie da się „przeskoczyć”.

Czyżbym straciła umiejętność „przeskakiwania” = przechodzenia ponad? Możliwe.
Czyżby brakowało mi pogody ducha, abym godziła się z tym, czego nie mogę zmienić? Możliwe.
Czyżby brakowało mi odwagi, abym zmieniała to, co zmienić jestem w stanie? Możliwe.
Czy brakuje mi mądrości, abym odróżniła jedno od drugiego.
Najwyraźniej.

Pozdrawiam wakacyjnie może nieco minorowo,
ale za to prawdziwie
i proszę o wsparcie w modlitwie w intencji,
która mnie paraliżuje.

zasmakować

2011-08-05T21:53:00.006+02:00

Ojciec Święty Benedykt XVI jest dla mnie niewątpliwie
kimś wyjątkowym pod wieloma względami.
Adwentowe rozważania adhortacji „Verbum Domini”
(pozdrawiam roratniego Homiletę :-) oraz splot innych sytuacji
sprawiły, że zostałam zmotywowana do codziennego
czytania Pisma Świętego.

Jest to dla mnie ciągle rzecz niepojęta.
Ja i regularność?
Ja i ramy pośród tak wielu zajęć i obowiązków?
Widać dzieła Boże dokonują się niezależnie od tego,
czy mieszczą się one w naszych głowach czy nie.

Gdy nastał okres wakacji, wydawało mi się, że będzie

on bardziej sprzyjającym dla zatopienia się lekturze Słowa.
Tymczasem – o ironio! – okazuje się, że czas nieco mniej
uporządkowanych obowiązków zawodowych, jest dla mnie
trudniejszym w byciu regularną i konsekwentną.

Nie bez bólu przebrnęłam przez, jak dotąd, najtrudniejszą
dla mnie z Ksiąg – Izajasza, a dziś kończę już Jeremiasza :-)
Ostatnio nie odczuwałam specjalnej euforii czy satysfakcji
związanej z czytaniem, ale przecież nie o nią tak naprawdę
chodzi. Jednak z tym stanem emocjonalnej „letniości”
nie czułam się dobrze i koniecznie chciałam coś z tym zrobić.

I tu zupełnie niespodziewanie trafiają do mnie słowa.
Czyje?
Kochanego „papieża od Słowa Bożego”, który podczas
sierpniowej audiencji środowej mówi właśnie
o czytaniu Biblii:
Chciałbym więc zachęcić, aby w okresie letnim czy w czasie wolnym mieć pod ręką Pismo Święte, aby zasmakować w nim na nowy sposób, czytając po kolei niektóre jego księgi, zarówno te mniej, jak i bardziej znane, (…) ale w lekturze stałej. W ten sposób chwile wypoczynku mogą stać się nie tylko wzbogaceniem kulturowym, ale także pokarmem ducha, które może podsycać poznanie Boga i dialog z Nim - modlitwę.(z katechezy Ojca Świętego „Zasmakujmy Pisma Świętego”, wygłoszonej podczas środowej audiencji 3 sierpnia 2011)

Jak dobrze usłyszeć słowo,
które przychodzi z pomocą...
przywraca smak, którego słodyczy
w chwilach znużenia już nie czujemy...
by w końcu spowodować wewnętrzny uśmiech...
;-)

bez CIEBIE nic (3)

2011-07-29T15:45:00.002+02:00

Wychodząc z domu ciężko chorej pacjentki, usłyszałam
od jej córki: „Panie to ale muszą mieć wielkie serce, prawda?”

Zatrzymałam się wpół kroku i z przymrużeniem oka odrzekłam:
„To pacjenci sprawiają, że nasze serca się rozszerzają”.
Będąc już za drzwiami przystanęłam
i w sercu przeprowadziłam korektę:
„To TY PANIE sprawiasz, że nasze serca się rozszerzają”.

Wewnętrznie zawstydziłam się nieco,
ponieważ w mojej odpowiedzi pierwszą myślą
była zasługa człowieka, a dopiero potem Pana Boga.

Kiedyś zapytano alkoholika, który nie pił już od dwudziestu lat,
dlaczego ciągle mówi, że jest alkoholikiem.
Odpowiadając rzekł, że jemu nie wolno ani na jedną godzinę
zapomnieć o tym, że jest alkoholikiem.

Podobnie jest z każdym z nas, ponieważ
„bez CIEBIE nic nie jest mocne ani święte” (z kolekty).

Podsumowując zacytuję kolejne zasłyszane zdanie:
NIC i PAN BÓG – to jest WSZYSTKO.
Wszystko bez PANA BOGA – to jest nic.

bez CIEBIE nic (2)

2011-07-28T22:56:00.000+02:00

Dzień Świętych Joachima i Anny można nazwać
„liturgicznym świętem” Babć i Dziadków, których owocem miłości
są nasi Rodzice, a w konsekwencji my.
Zachwyciłam się zasłyszanym podczas Eucharystii zdaniem,
że Maryja będąc najpiękniejszą „Muszlą”,
zrodziła najcenniejszą „Perłę" – JEZUSA.

Z muszli symbolizującej „serce słuchające” – z Bożego Słowa,
rodzi się Ciało – Jej Syn.
Jakież to subtelne, delikatne, jakby nieuchwytne,
ale istniejące, obecne i nam darowane...
DZIĘKUJĘ

bez CIEBIE nic (1)

2011-07-27T21:42:00.000+02:00

Powoli zaczynam się uczyć tego, że „znane” przypowieści

ewangeliczne niemalże zawsze zaskakują.
Przyglądając się mijającemu tygodniowi widzę jak prowadziło Słowo,
które począwszy od niedzieli powtarzało się kilkakrotnie
w ciągu tygodnia.

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w polu. Znalazł go pewien człowiek. Ukrył go z powrotem i bardzo uradowany odszedł. Sprzedał wszystko, co posiadał i kupił to pole.

Królestwo niebieskie podobne jest także do kupca, który poszukiwał pięknych pereł. Gdy znalazł jedną, niezwykle cenną, sprzedał wszystko co posiadał i kupił ją. Królestwo niebieskie podobne jest również do sieci zarzuconej w morze, która zagarnia różnego rodzaju ryby. Kiedy jest pełna wyciąga się ją. Dobre ryby wybiera się do naczyń, a złe wyrzuca. Podobnie będzie przy końcu świata. Zjawią się aniołowie, oddzielą złych od sprawiedliwych i wrzucą ich do rozpalonego pieca. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

"Zrozumieliście to wszystko?". Powiedzieli Mu: "Tak!". Wtedy im powiedział: " Właśnie dlatego każdy nauczyciel Pisma, gdy staje się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do gospodarza domu, który ze swego skarbca wyjmuje to, co nowe i stare."
(Mt 13 , 44- 52)

W niedzielny poranek otrzymałam ze szpitala, kolejnego
smsa od młodej mamy, bardzo już zmęczonej chorobą
maleńkiego dziecka. Infantylnym byłoby pocieszanie typu:
"Nie martw się, wszystko będzie dobrze."
Niewystarczającym zdawało mi się być zapewnienie
o modlitwie, tak więc szukając natchnienia,
co napisać w odpowiedzi sięgnęłam po Słowo z niedzielnej
Liturgii i przeczytałam Ewangelię o skarbie i perle.
Pomyślałam, że czasami trzeba oddać WSZYSTKO
(cokolwiek by to znaczyło), aby zyskać Skarbka, Perełkę
(np. zdrowie dla ukochanego dziecka).
Zrodziła się wtedy modlitwa:
Panie Boże, przyjmij nasze „marne wszystko”,
abyśmy zyskali to, co w Twoim zamyśle
jest dla nas Skarbem najistotniejszym.

Swoistą klamrą okazała się kolekta,
kilkakrotnie powtarzająca się w ciągu ostatnich dni:

Boże, Obrońco ufających Tobie,
bez Ciebie nic nie jest mocne ani święte,
spraw w swoim wielkim miłosierdziu, abyśmy pod Twymi rządami
i Twoim przewodnictwem dobrze używali rzeczy przemijających
i nieustannie ubiegali się o dobra wieczne.

praktyczna Magdalena :-)

2011-07-24T14:04:00.005+02:00

"Jezus rzekł do niej: Mario! A ona obróciwszy się powiedziała
do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu!" (J 20,16)

Bywa tak, że podczas Eucharystii są momenty,
że jesteśmy myślami gdzieś daleko. Różne są sposoby na to,
aby znaleźć w sobie skupienie. Mnie podczas konsekracji zwykle
pomagało tomaszowe „Pan mój i Bóg mój”.
Ostatnio, w Marii Magdaleny, w tym właśnie momencie
niespodziewanie wyrwało się z serca takie radosne „Rabbuni."

Mario Magdaleno, ty jesteś całkiem praktyczną kobietą,
ponieważ uczysz jak rozpoznawać Zmartwychwstałego Pana
i co dalej z tą wiedzą robić :-)

prawdziwa historia

2011-07-22T00:10:00.025+02:00

Znam historię pewnej Marii z Magdali, która tak bardzo zaplątała się w grzech, że nie potrafiła nawet za niego żałować. Nie słuchała rad mądrych ludzi mimo, iż w głębi serca czuła, że mają rację. Nienawidziła tego co robiła, w końcu znienawidziła siebie.

Razu pewnego usłyszała: "Nieźle się Marysiu wpakowałaś" i zobaczyła mnóstwo podniesionych kamieni, gotowych do ukamienowania. Był to moment jej pierwszego szczerego wołania: "Panie, pomóż".

Nie od razu zniknęły kamienie, ale bliskość Pana - Wybawiciela
przemieniała. Sporo było jeszcze jej upadków w konfrontacji
z pokusą, ponieważ nie rozumiała, że ze Złym nie należy
dyskutować pod żadnym pozorem!!!
A Pan był blisko i sprawiał, że kamienie grzechu wietrzały i stawały się piaskiem, na którym pisał On sam.

O czym pisał? O przebaczeniu. O tym, że On przebacza,
nawet wtedy, gdy inni nie wybaczają.
O tym, że także sama sobie musi przebaczyć.

W końcu podniósł ją, a ona poszła za Nim ucząc się tego,
że życie to tyle, co spoczywanie na Jego Sercu.

Połóż mnie jak pieczęć na Twoim sercu,
jak pieczęć na Twoim ramieniu.

Spanikowała, razu pewnego, gdy zobaczyła stos kamieni.

A On rzekł: "Wiem, że cię to przeraża, ale wiem też jeszcze jedno - ty przeszłaś już moment swego duchowego zmartwychwstania. Teraz pora ukazać, że MOJE UWIELBIONE CIAŁO, jest tym co ciebie i twe ciało buduje."

Wtedy to po raz pierwszy zrozumiała,
że została wyzwolona i posłana:
"Teraz to ty jesteś zwiastunką Mojego Zmartwychwstania,
także w tobie. Idź i powiedz to światu" - usłyszała
i zaraz pobiegła, ponieważ to, co dawne, minęło,
a oto wszystko stało się nowe.

Bo jak śmierć potężna jest miłość,

potężniejsza niż najbardziej śmiercionośny grzech.

(Nie jest to tylko i wyłącznie historia sprzed 2000lat.
Wydarzyła się ona całkiem niedawno, a niektóre zdania
to także fragmenty smsów czy maili, których bynajmniej
nie używano w czasach Pana Jezusa.)

nie dać się zdeptać

2011-07-16T22:47:00.009+02:00

Kilka lat temu, podczas autokarowej konferencji :-) usłyszałam zdanie, które trudno było mi zrozumieć. Brzmiało ono mniej więcej tak:
"Możemy pozwolić drugiemu człowiekowi przejść po sobie, ale nie możemy dać się zdeptać."
Wielokrotnie, w rozmowach z osobami mającymi trudne relacje, próbowałam te słowa "rozgryźć", ale efekty były mierne i nieprzekonywujące. Trzeba było poczekać na dar większego zrozumienia.

Wreszcie kilka dni temu, sama doświadczając sporego wzburzenia, coś we mnie drgnęło. Usłyszałam, że w chorych relacjach - w których jeden człowiek podporządkowuje sobie drugiego, pozbawiając go godności - trzeba umieć się odciąć.

- Dlaczego?
- Ponieważ w pierwszej kolejności - jako dzieci Boże - należymy do Boga Ojca; nie do ziemskich rodziców, nie do współmałżonków, czy innych ludzi próbujących wykreować despotyzm względem nas.
- Co zrobić, gdy tamci tego nie rozumieją?

- Możemy się za nich modlić.
- A co w sytuacji, gdy trwają w nałogu polegającym na zatruwaniu innym życia, czy braku przebaczenia?
- Trzeba umieć się odciąć od takiego sposobu myślenia!
- Jak?
- Nałożyć na siebie zbroję, wziąć tarczę i bronić godności Bożego Ducha mieszkającego we mnie!

Chodzę z tymi słowami już tydzień...
ależ one są trudne, ale dające światło...
Przyjdzie mi z nich zdać relację...

Tymczasem Jezus mówi, że mnie kocha :-).
Jak dobrze być kochanym :-)))

Ty, który jesteś Stwórcą każdego kroku miłości,
proszę napomnij mnie, gdy będę poniżała=deptała innych.

dziękuję Tobie - dzięki Tobie

2011-07-09T09:56:00.006+02:00

Wczorajszy ranek mogę zaliczyć do kategorii tych,
które przerażają mnóstwem spraw nierozwiązanych.
Czego się dotknęłam, tam wielki znak zapytania
i pokusa by przeczekać w bezruchu.
Na szczęście świadomość tego, że nie mogę zawieść tych,
którzy na mnie czekają okazała się wystarczającym impulsem,
który "wprawił mnie w ruch", a sprawy - niekoniecznie związane z akurat wykonywanymi czynnościami - rozwiązywały się same.

Odwiedzając chorych w celu wykonania zabiegów,
często czuję się jak "niepomocny pomocnik" w obliczu
ogromu cierpienia, którego zaledwie dotykam... ach...

Wczoraj, w odpowiedzi na dość spektakularne podziękowanie
zacnego małżeństwa profesorskiego - u których bywałam przez
kilka tygodni - wypowiedziałam zdanie, które mnie zaskoczyło:
"Małość zasług mych, nie jest godna takich podziękowań."

"Thank you" lubię interpretować niekoniecznie
jako "dziękuję tobie",
ale jako "dzięki TOBIE".
Dzięki temu, że zauważasz we mnie dobro,
ja chcę stawać się lepszym.

Tego właśnie doświadczyłam wczorajszego ranka...

I jeszcze jedna myśl, właśnie zasłyszana,
a niekoniecznie oderwana od powyższego kontekstu:
"Jesteś takim człowiekiem, jakich masz przyjaciół".
Dopowiem:
"Jesteś takim człowiekiem jakimi stają się ludzie,
w twojej obecności."

Panie, Największy z obecnych,
tylko "dzięki TOBIE" - "thanks to YOU"
mogę prawdziwie stawać się lepszą.

"a ja nie wiedziałem"

2011-07-05T23:39:00.009+02:00

Jakub widząc aniołów chodzących po drabinie i
słysząc głos Boga "Ja jestem z tobą i będę cię strzegł"
stwierdza:
"Prawdziwie Pan jest na tym miejscu, a ja nie wiedziałem".

Zarówno Jair jak i kobieta cierpiąca na krwotok
nie mają "jakubowych" wątpliwości,
tylko gorąco wierzą w Boże działanie.

Skoro ufność nazywana jest naczyniem do czerpania łask,
proszę, aby moje - nie było dziurawe...

dwa SERCA

2011-07-02T16:14:00.002+02:00

Rozkrzyczały się polskie media nazywające
Polskę "sercem Europy" z racji przewodnictwa
w Radzie Unii Europejskiej.
Dla zrównoważenia, tej momentami żałosnej fety,
możemy niemalże równocześnie „uciec” w znacznie
bezpieczniejszą przestrzeń: do Serca Jezusa i Serca Maryi.
Pokazują one, że miłość może zrodzić się tylko z miłości -
czyli tam, gdzie jest zrozumienie, akceptacja, przebaczenie.
Nie ma ona szans wzrostu wśród krytyki, zawiści,
poniżania, osądów.

Dzięki zasłyszanym myślom, (dziękuję)
zdałam sobie sprawę w jak ścisłej jedności współistnieją
Serce Syna i Jego Matki.

Matki, która jak nikt rozumie, kocha, pociesza,
pozwala być sobą, a równocześnie troszczy się i cierpi.

Św. Jan Eudes pisał:
Jezus nie tylko przebywał i mieszkał
nieustannie w sercu Maryi,
lecz On rzeczywiście jest Sercem Jej Serca
i duszą Jej duszy.

Serce Jezusa jest początkiem Serca Maryi,
jak Stwórca jest początkiem stworzenia.
Serce Maryi jest początkiem Serca Jezusa,
jak matka jest początkiem serca swego dziecka.

Panie, czy podoba się Tobie moja miłość?
...ach lepiej nie odpowiadaj, lecz proszę
ulecz moje serce za ciasne...
ulecz moje serce pęknięte...

„piotrowo - pawłowo” -> do przodu!

2011-06-30T21:15:00.006+02:00

Czasami zatrzymujemy się na poczuciu swej małości w miłości.
Gdyby podobnie czynili święty Piotr i Paweł,
to ten pierwszy byłby zdominowany przez poczucie zdrady,
a ten drugi ciągle czułby się mordercą.

Na szczęście Apostołowie poszli dalej,
ponieważ szukali mocy z wysoka, która ich poprowadzi.

Tylko nasz Pan potrafi budować na niczym,
a słabość w Jego rękach ma przedziwną moc stwórczą.

Tak jak początek Kościoła opierał się na skale – Piotrze
i słowie – Pawle, tak też może On trwać
i wzrastać dzięki naszemu poddaniu się
Jego przemieniającej mocy.

Wybaw mnie Panie od pokusy nadmiernego skupiania się
na swej grzeszności i dodawaj sercu sił,
by powtarzało za św. Pawłem:
Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię,
przyjmując do swego królestwa niebieskiego. (2 Tm 4,18)

sinusoida sygnałów

2011-06-25T23:01:00.003+02:00

Ten pracująco-świąteczno-weekendowy tydzień okazał się
bogaty w różne sygnały, które utworzyły we mnie swego rodzaju
duchową sinusoidę. Ach gdzie jest "constans"?

Nie zamierzam jednak pisać o "dołowaniach",
z wyjątkiem może jednego: Po 6 latach formacji - przysłuchując
się niektórym wypowiedziom - ręce mogą opaść aż na podłogę.
Co gorsza zamiast odpowiedzi z naszej strony w większości
milczenie, tak jakbyśmy byli nieprzygotowani do obrony wiary...
(w rzeczywistości tak mnie "zamurowało",
że nie powiedziałam prawie nic). Po prostu szok!
Żal Panie Boże, żal... ale naprawimy to
w najbliższym czasie, mam nadzieję.

Najpiękniejsza myśl tego tygodnia to oczywiście słowa
prymasa Wyszyńskiego:
„Jesteś odpowiedzialny nie tylko za emocje i uczucia,
które są w tobie, ale również jesteś odpowiedzialny
za emocje i uczucia, które budzisz w drugim człowieku”,
bo miłość bez odpowiedzialności nie istnieje.

Potem kilka dni z Abrahamem w Liturgii Słowa,
któremu Pan Bóg każe spoglądać na gwiazdy na niebie,
będące zachętą do tego, aby trzymać czoło wzniesione do góry
z wdzięczności, za to że mamy tak wspaniałego Boga.

I wędrujący wśród nas Pan w znaku Eucharystii,
oczyszcza, oświeca, jednoczy przede wszystkim z Sobą.

"Przy okazji" Świętego Jana - Zachariasz,
który nie uwierzył, dlatego musiał zamilknąć.
Ktoś stwierdził, że mężczyźni ponoć nie potrafią słuchać
i z mówieniem też u nich nie najlepiej, a przecież tak wielu
z nich u schyłku swych lat "zakenami" się staje.
Z pewnością sporo musi się Pan Bóg nad nimi napracować
(i nad nami kobietami oczywiście też...)

I tu nasuwa mi się kolejna zasłyszana myśl:
"Cierpienie bywa ceną, jaką płaci się za rozwój".

Zachariasz musiał mieć odebraną mowę,
aby zaczął mówić głosem Pana Boga.

Panie, cóż zechcesz mi odebrać,
abym zechciała mówić Twoim głosem?

wiecznie innowacyjna kapsuła KONFESJONAŁU

2011-06-19T10:51:00.006+02:00

Poniższe refleksje powstały w związku z wieczorem skupienia
dotyczącego spowiedzi.

Zaprojektowana przez poznańskich projektantów kapsuła to ciche miejsce, w którym można na chwilę przysiąść, w spokoju porozmawiać, podładować telefon, napić się kawy. Regenerująca chwila oddechu od zgiełku i jednocześnie dostęp do energii jest analogią do miasta Poznań, które zapewnia wszystko, co potrzebne do rozwoju w biznesie. (za designteka.pl)

Oto parafraza powyższego tekstu:

Zaprojektowana przez Bożego Ducha kapsuła konfesjonału to ciche miejsce, w którym można na chwilę przyklęknąć, w spokoju porozmawiać, napełnić się łaską, napić się ze zdroju Miłosierdzia. Regenerująca chwila oddechu od zgiełku grzechu i jednocześnie dostęp do Bożego przebaczenia jest analogią do Niebieskiego Jeruzalem, które zapewnia wszystko, co potrzebne do rozwoju w wierze - czyli pełni szczęścia.

Jeżeli moim najistotniejszym "biznesem" jest inwestowanie w wieczność, to pragnę zaprezentować kilka szczegółów:
Spowiedź
- to miejsce modlitwy, w którym można spotkać się z Nim tak blisko, że bliżej już chyba się nie da
- to miejsce, w którym brudy, strach i blokady mogą zniknąć dzięki otwartości na przebaczenie
- to miejsce, w którym szatan nie słyszy i dlatego jest tam szczególnie bezpiecznie
- to miejsce, w którym bez obaw można i trzeba być szczerym do bólu
- to miejsce, w którym poznając korzenie grzesznej przeszłości, można patrzeć w przyszłość tak, by nie zboczyć z obranego kursu
- to widzialne miejsce łaski niewidzialnej
- to miejsce, którego nie da się opisać, ale można jego doświadczyć

JAK DOBRZE!!!

KOŚCIÓŁ bliższy człowiekowi i człowiek KOŚCIOŁOWI

2011-06-16T17:00:00.014+02:00

Mijający rok duszpasterski skłania do refleksji. Od kilku lat wzrasta we mnie przekonanie, że bycie na serio wyznawcą Jezusa, łączy się z żywą przynależnością do "Jego Rodziny". Nie polega jednak ona na przyzwyczajeniu czy bierności, ponieważ taki stan prędzej czy później wywoła poczucie bezsensu i w efekcie może nawet odejście.
Cóż z tym zrobić?
Ojciec Święty Benedykt XVI mówi, że wraz z postępem cywilizacyjnym, musi następować postęp w dziedzinie przekazu wiary.
Czy potrzebna jest rewolucja?
W pewnym sensie tak. Okazuje się jednak, że soborowe uzgodnienia sprzed prawie 50 lat, mogące zaradzić tym problemom, ugrzęzły w swej realizacji. Lata temu kardynał Wojtyła mówił o konieczności tworzenia płaszczyzny dialogu w Kościele (a nie przepaści), tak by ludzie mogli się otwierać, poznawać, pozbywać lęków, a w efekcie brać odpowiedzialność za siebie i innych. Pozornie brzmi to jak teoretyzowanie...
Dlaczego pozornie?
Dlatego, że możliwe jest tworzenie grup ludzi wzrastających w trzech wymiarach: poprzez rozważanie Słowa, sprawowanie Eucharystii i agape.
Czy to coś nadzwyczajnego?
I tak, i nie. Zgranie tych trzech "elementów" staje się wielkim świętem bycia chrześcijaninem, pomimo niełatwej codzienności.

Nie ma szans, żeby pomimo naszych słabości, lektura Słowa Bożego nie przemawiała. (Fakt, potrzeba wysiłku - czasami nawet sporego.)

Nie ma szans, by Eucharystia w swej mocy nie była Centrum, w którym zyskujemy to, czego po ludzku nam i pośród nas brakuje.

Nie ma szans, by szeroko pojęta agape nie otwierała na innych.

W moim przekonaniu, bycie poza tymi trzema wymiarami w znacznym stopniu utrudnia prowadzenie spójnego życia chrześcijańskiego, które dawałoby szczere poczucie sensu tak, aby godzić wymagający, ale pełen miłości głos Boga z życiem codziennym.

Trudno nie wrócić do początków:
wiara rodzi się ze słuchania...
a ja dopowiem:
rozwija się poprzez odpowiedź na Słowo...
umacnia się przez przekazywanie innym...

Panie, któryś wszystko uczynił swoim Słowem,
dajże mi Mądrość, co dzieli tron z Tobą,
bom człowiek niemocny i słaby
jeśli mi braknie mądrości od Ciebie (Mdr 9,1.5)

warto zajrzeć:
http://tygodnik.onet.pl/32,0,64044,zejscie_zpiedestalu,artykul.html

przyjdź

2011-06-12T21:12:00.002+02:00

Przeżyłam niesamowicie ogniste Zesłanie Bożego Ducha:-))).
W tej chwili nie bardzo mam siłę na dzielenie się,
ale pragnienie bycia otwartym na Jego działanie jest silne,
niezależnie od chwilowego braku sił ;-)

Panie, ześlij dary Ducha Świętego na całą ziemię
i dokonaj w sercach wiernych cudów,
które zdziałałeś w początkach głoszenia Ewangelii (z dzisiejszej kolekty)

razem

2011-06-05T19:23:00.006+02:00

Oglądając spotkanie Ojca Świętego z młodymi w Zagrzebiu,
a potem nabożeństwo przed Najświętszym Sakramentem
zdałam sobie sprawę jak podobne są pieśni chorwackie do polskich.
"Barką" w wykonaniu "szalikowców" ujęli moje serce,
ponieważ zaśpiewali tę piosenkę trzymając
podniesione żółto-białe flagi w kształcie szalika.

Przepiękny to obraz jedności, będący jakby odpowiedzią
na słowa B16, który wcześniej z troską mówił o
współczesnej kulturze, odznaczającej się zróżnicowaniem
społecznym, słabą stabilnością, indywidualizmem,
życiem bez zobowiązań i nieustannym poszukiwaniem
"przestrzeni prywatnej".
Tymczasem podstawowe wartości moralne nie rodzą się
w izolacji lecz we wspólnocie, która jest inkubatorem
wszelkich dobrych natchnień, która otwiera serce, umysł i ducha.

Panie Jezu, kiedy będę miała pokusę wycofania się
w destrukcyjną samotność, przypomnij mi proszę,
że Twoje pójście do Nieba nie było opuszczeniem nas,
lecz pociągnięciem we właściwą stronę,
gdzie działa Twój Święty Duch.

TREŚĆ zintegrowana z gestem

2011-06-04T13:54:00.012+02:00

Przyglądałam się wczoraj przez okno festynowi rodzinnemu w pobliskim przedszkolu. Popisy artystyczne przygotowane przez dzieci były w swej różnorodności imponujące. Wokół stała gromadka rodziców nagradzająca co jakiś czas swe pociechy brawami. Dziwiło mnie jednak to, że rodzice nie byli w stanie zdobyć się na żaden inny gest wspierający taneczno-wokalne wyczyny maluchów.

Sama podrygiwałam i podśpiewywałam krzątając się
po domu. W końcu wykrzyknęłam do syna:
„Zobacz, ci ludzie stoją jak w kościele.
Ani nie klaszczą do rytmu,
ani się nie poruszają.
Jak można być takimi sztywniakami?”.
Syn spojrzał na mnie z politowaniem i nic nie odrzekł.

Dlaczego o tym piszę? Zastanowiło mnie spontanicznie
wypowiedziane przeze mnie stwierdzenie
o bezruchu ludzi w kościele. Zorientowałam się,
że dotyczy ono zarówno budynku jak i instytucji,
która w swym założeniu nosi znamiona wspólnoty.
Bezruch to stan, który dla normalnie funkcjonującego
człowieka jest czymś trudnym do zniesienia
przez dłuższy czas.

Wyuczone gesty podczas np. Eucharystii staną się nużące,
gdy nie będą wyrażały naszych duchowych pragnień.
Każdy kto chce oddać Panu cześć, nie jest w stanie np.
siedzieć obojętnie podczas aktu pokuty, przeistoczenia
czy uwielbienia. To niezwykłe, jak treść w Liturgii
jest zintegrowana z gestem.

Przekonałam się, że gdy to nie wystarcza,
gdy nadal dopada miernota, to trzeba się zaangażować.
Cudownie gdy umożliwia to celebrans.
Wszak Liturgia = "praca dla ludu"
jest także "pracą ludu", prawda?

Jeszcze jedno zdanie dotyczące bezruchu świeckich

w Kościele jako wspólnocie. Wiele ostatnio mówi się
o konieczności katechezy dorosłych.
Budujące są wszelkie
pozytywne inicjatywy :-) i za nie dziękuję.
Sporą troską jest jednak to, że głos człowieka świeckiego
(i nie tylko) jest niemym,
w zderzeniu z hierarchicznością,
podczas gdy Pan do pierwotnego Kościoła mówił:
Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz,
bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie,
aby cię skrzywdzić. (Dz 18,10)

Panie Jezu spraw, abyśmy w ukochanym
przez Ciebie Kościele,
siebie wzajemnie nie krzywdzili.

pierwszy DAR

2011-06-01T09:00:00.006+02:00

W dniach, kiedy w tak wielu parafiach młodzi otrzymują
dary Ducha Świętego w sakramencie bierzmowania,
w dniach kiedy następuje intensyfikacja modlitwy
o Jego wylanie tuż przed Zesłaniem, jakoś szczególnie
uderza mnie zdanie Świętego Jana Ewangelisty.

Zesłanie Ducha Świętego kojarzyłam przede wszystkim
z opisem z Dziejów Apostolskich.
Tymczasem Święty Jan w Ewangelii pisze,
że pierwszym darem Ducha Świętego
udzielonym Apostołom, była władza odpuszczania grzechów.

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam!
Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam».
Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im:
«Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy,
są im odpuszczone, a którym zatrzymacie,
są im zatrzymane» (J 20, 22-23)

Panie Jezu, "nie znający" granic SWEGO PRZEBACZENIA,
Ty wiesz, Ty wiesz WSZYSTKO...

łańcuch niepojętej MIŁOŚCI

2011-05-26T16:06:00.007+02:00

Chciałabym, by moja Mama mogła kochać mnie miłością,
która Jej nie rani, niezależnie od upływu lat i okoliczności...

chciałabym Ją kochać z tym większym zrozumieniem...

Sama będąc mamą, niekoniecznie wyznaję zasadę
(czasami żartobliwie przytaczaną przez mojego syna):
"Im mniej mamo wiesz, tym lepiej śpisz" :-)

PONIEWAŻ:

MAMY trzymają swe dzieci za ręce
przez krótką chwilę,
ale ich serca - NA ZAWSZE.

pomiędzy starym a nowym

2011-05-21T19:54:00.012+02:00

Kryzys to czas, kiedy stare umarło,
a nowe jeszcze się nie narodziło.

Radosnych narodzin tego co nowe, życzę :-)

Sun's & Son's rays

2011-05-20T21:22:00.005+02:00

Dziękuję Ci Panie, za dar obecności drugiego człowieka,
który jest dla mnie jak promienie słoneczne.

Dziękuję Ci Panie, za Twoją Obecność,
poprzez którą czynisz moją nieudolną duszę
niezwykle cenną - bo nieśmiertelną.

Promienie słońca Promienie Syna

dla twego ciała dla twej duszy

zwycięstwo w bitwie o... ŚWIATŁO

2011-05-14T20:03:00.009+02:00

Wiem, że jestem monotematyczna, ponieważ będzie znów
starotestamentalnie, ale z wielkanocnymi akcentami.
Tym razem kilka oderwanych myśli odnośnie
Pierwszej Księgi Machabejskiej.

Czytając tę księgę, trudno nie zauważyć jej ponadczasowości.
Jak bardzo Judejczycy musieli walczyć z hellenizmem,
którego w moim odczuciu najbardziej bolesnym przejawem
był kult bałwochwalczy w Świątyni Jerozolimskiej.

Jak bardzo potrzebna była konkretna postawa
człowieka - Matatiasza, który mówi:
(...)ja, moi synowie i moi krewni będziemy postępowali
zgodnie z przymierzem, które zawarli nasi ojcowie.
Niech nas [Bóg] broni od przekroczenia prawa i jego nakazów!
Królewskim rozkazom nie będziemy posłuszni
i od naszego kultu nie odstąpimy
ani na prawo, ani na lewo. (1Mch 2,20b-21)

Jak bardzo musieli być "elastyczni" rezygnując
ze świętego dla nich prawa szabatu,
aby walczyć o większą świętość.

To, co powiedział Matatiasz swoim synom tuż przed śmiercią -
(...) nie zawiedzie się ten,
   kto w Nim pokłada swe nadzieje.
Nie obawiajcie się zatem pogróżek grzesznego człowieka,
    bo jego chwała to gnój i robactwo;
dziś się wywyższa, a jutro już go się nie znajdzie,
    bo powrócił do swego prochu i przepadły jego zamysły.
Synowie! Bądźcie mężni i mocni w [zachowaniu] Prawa,
    przez nie bowiem dostąpicie chwały (1 Mch 2,61b-63)
- jest jakby analogią do „Mowy pożegnalnej Chrystusa”.

Gdy zginął dzielny Juda i w Izraelu zapanowała żałoba pytano:
Jak mógł paść bohater, który wybawiał Izraela? (1Mch 9, 21)
Podobnie jak Apostołowie:
A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał
wyzwolić Izraela. (Łk 24,21)

Odpowiedź piszę po raz kolejny, powtarzając przede
wszystkim sobie, (tym razem) słowami Matatiasza:
Zwycięstwo bowiem w bitwie nie zależy od liczby wojska;
prawdziwą siłą jest ta, która pochodzi z Nieba. (1 Mch 3,19)

************************

"Święto świateł" upamiętnia cudowne wydarzenie
po poświęceniu świątyni: niewielka ilość czystej rytualnie oliwy,
zamiast przez jeden dzień, paliła się aż przez osiem.

Tak jak w żydowskie święto światła - Chanuka, ustanowione
w czasach machabejskich, pali się chanukiję
(z dziewięcioma ramionami, z których jedno
<szamasz = sługa> spełnia rolę pomocniczą,
gdyż od niego zapala się pozostałe świece)
tak w Wielkanoc - Święto ŚWIATŁA - płonie Paschał,
od którego my zapalamy swoje świece.

Światło to może płonąć nie tylko 8 dni, lecz na wieki.

********************

Fragment, przytaczany podczas ostatnich
rekolekcji wielkopostnych 1Mch 2,49-64
oraz to, co podczas nich usłyszałam, uzmysławia mi,
jak cenne są doświadczenia przodków, a równocześnie
jak podobne są ludzkie historie,
pomimo osadzenia w różnym czasie.

Nawet nieliczny naród, jeśli pragnie być wierny własnej tradycji,
może z Bożą pomocą odnieść zwycięstwo nad silniejszym,
który próbował narzucić mu siłą swoją religię, ideologię, trend.

Świat może wywierać na człowieka pewien wpływ,
jednak nie powinien on nigdy doprowadzić
do wyrzeczenia się tożsamości.

Pan Bóg wie co robi, ale powiem przewrotnie:
szkoda, że mądrość nie jest dziedziczną...

duch z martwych powstania u Ezdrasza i Nehemiasza?

2011-05-08T23:11:00.006+02:00

Minęła Wielkanoc, Oktawa z tętniącym sercem
młodego Kościoła, z Drogą Światła, Bożym Miłosierdziem
i Ojcem Świętym błogosławionym…

Nastała „majowa” Matka Boża,
a we mnie tęsknota za wielkanocnymi akcentami,
których w moim myśleniu jakby za mało…
Codzienne czytanie Starego Testamentu
zdaje się być oderwanym od wielkanocnego ducha...

Doszłam jednak do "odkrywczego" (dla mnie wniosku),
że jest to tylko złudzenie, ponieważ w moim odbiorze
Księgi Ezdrasza i Nehemiasza zawierają w sobie mnóstwo
takich właśnie akcentów. Ich treść dotyczy m.in. odbudowy
Jerozolimy i powrotu Judejczyków z niewoli babilońskiej.

Czy przygnębieni wygnańcy nie są podobni do zdezorientowanych
uczniów po Zmartwychwstaniu Pana?

Na szczęście:
Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze, pozwalając nam odżyć,
byśmy mogli wznieść dom Boga naszego
i odbudować jego ruiny - dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie.Ezd 9,8

«Dalej! Budujmy!» I nawzajem zachęcali się do dobrej sprawy. Ne 2,18

«Upada siła dźwigającego ciężary, a gruzu wiele;
    więc nie zdołamy odbudować muru».
Nie bójcie się ich! (nieprzyjaciół) Ne 4,4.8

Każdy, mając miecz swój przepasany u boku, budował. Ne 4,12

Oni wszyscy bowiem nas straszyli, bo myśleli o nas:
«Oni zniechęcą się do tej roboty, tak że ona nie zostanie wykonana».
A teraz, [Boże], dodaj mi odwagi! Ne 6,9

A nie bądźcie przygnębieni,
gdyż radość w Panu jest waszą ostoją. Ne 8,10

Ty, Panie jesteś jedyny.
    Ty ożywiasz to wszystko,
Ty jesteś Bogiem przebaczenia,
    jesteś łaskawy i miłosierny,
    cierpliwy i wielkiej dobroci;
    i nie opuściłeś ich.
I dałeś swego Ducha dobrego,
    aby ich oświecał. Ne 9,6.17.20

To niesamowite, że w jednym tylko
rozdziale (Ne 3,1-32), wielokrotnie używane jest słowo
związane z odbudową, a ponad 30 razy występuje
słowo „naprawić”.

I analogicznie: sporo Apostołowie musieli naprawić
w swym myśleniu, po Zmartwychwstaniu Pana.

Sporo musimy w sobie naprawić,
by skorygować to, czego „myśmy się spodziewali”.

ON jeden wie, co jest w człowieku

2011-05-03T21:07:00.002+02:00

Bogactwo minionych dni jest tak wielkie,
że trudno mi jest wyakcentować jakieś szczególne
nabożeństwa, fakty czy usłyszane słowa.

Mam wrażenie jakby moc Ducha Pięćdziesiątnicy,
nieco przedwcześnie w tym roku na nas zstąpiła :-).

Chciałabym jednak powrócić do fragmentu homilii
wypowiedzianej przez Jana Pawła II podczas inauguracji
jego pontyfikatu 22.10.1978 roku:

Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi!
Chrystus wie „co jest w człowieku”. On jeden.
A dzisiaj człowiek tak bardzo często nie wie, co w nim jest.
Tak bardzo jest niepewny sensu swojego życia na ziemi.
Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka.

Dla mnie te słowa są kluczem otwierającym na Jezusa
w sytuacjach doświadczania własnych słabości.

PANIE, TY WIESZ co jest we mnie mimo,
że ja sama tego nie wiem...
Dlatego proszę MÓW do mnie, abym nie błądziła...

Błogosławiony OJCZE

2011-05-01T10:37:00.010+02:00

Błogosławiony Ojcze Święty,
dziękuję, że cały czas przemieniasz ziemię
w BOŻE zamieszkanie,
a serce człowieka - nazywasz JEGO rajem.

widziałam PANA - HE shall reign forever and ever

2011-04-25T16:30:00.048+02:00

Myślę, że ciekawym doświadczeniem
jest zestawienie fragmentów czterech Ewangelii
o tym jak Zmartwychwstały Pan ukazuje się swoim.
Niełatwym okazuje się uporządkowanie informacji,
ale przecież nie o to tak naprawdę chodzi.

Najbliższą jest mi oczywiście postać Marii Magdaleny,
która jako pierwsza zobaczyła Jezusa.
Ta, z której wyrzucił siedem złych duchów,
tak bardzo ukochała i tak wielką otrzymała misję.
Oznajmiła uczniom: "Widziałam Pana i to mi powiedział".

Tak było tuż po Zmartwychwstaniu.
Tak dzieje się po każdym naszym powstaniu z upadku :-).
Oby te słowa nigdy nie wydały się nam „czczą gadaniną”.

Sprawmy, żeby ta prawda była słyszalna wewnątrz.
Gdy mówimy, patrząc ludziom w oczy,
słowo trafia do serca nie dzięki uszom lecz oczom.

Jak tę wspaniałą Nowinę można wyrazić współcześnie?
Nieco przewrotnie zapraszam do obejrzenia tzw flash mob
z radosnym, motywem wielkanocnym
darowując ten uśmiechnięty promyk szczególnie tym,
którzy głosząc Prawdę,
spotykają się z raniącym niezrozumieniem.
ALLELUJA!!!

Poniżej zamieszczam słowa, na wypadek

gdyby ktoś - podobnie jak ja - nie znal ich na pamięć,
a miał ochotę ponucić ;-)

Hallelujah
by George Fridrich Händel

Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah

For the Lord God omnipotent reigneth
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
For the Lord God omnipotent reigneth
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
For the Lord God omnipotent reigneth
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah

Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
(For the Lord God omnipotent reigneth)
Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah

For the Lord God omnipotent reigneth
(Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah)
Hallelujah

The kingdom of this world;
Is become
The kingdom of our Lord,
And of His Christ
And of His Christ

And He shall reign forever and ever
And He shall reign forever and ever
And He shall reign forever and ever
And He shall reign forever and ever

King of kings forever and ever hallelujah hallelujah
And Lord of lords forever and ever hallelujah hallelujah
King of kings forever and ever hallelujah hallelujah
And Lord of lords forever and ever hallelujah hallelujah
King of kings forever and ever hallelujah hallelujah
And Lord of lords
King of kings and Lord of lords

And he shall reign
And he shall reign
And he shall reign
He shall reign
And He shall reign forever and ever

King of kings forever and ever
And Lord of lords hallelujah hallelujah
And he shall reign forever and ever

King of kings and Lord of lords
King of kings and Lord of lords
And He shall reign forever and ever

Forever and ever and ever and ever
(King of kings and Lord of lords)

Hallelujah hallelujah hallelujah hallelujah
Hallelujah

ku ZMARTWYCHWSTANIU

2011-04-24T00:02:00.000+02:00

Pan Jezus zstąpił do otchłani naszej nędzy,
by nas stamtąd wyprowadzić.

Jak dobrze, że w swej Miłości
pozostawił nam "drabinę" łaski
wiodącą ku ZMARTWYCHWSTANIU.

Życzę wszystkim, aby przeżywany czas
rozpalał w nas pragnienie NIEBA.

BLISKOŚĆ

2011-04-22T23:55:00.010+02:00

Po Czwartku Wielkiego Obdarowania
następuje Piątek Wielkiej Miłości.

Bywa tak, że przyzwyczajamy się
do niektórych nabożeństw.
Na szczęście trafiają do nas pewne znaki.

Puste, otwarte tabernakulum
to widok przejmujący i niezwykły,
pokazujący, że Ty Panie ciągle jesteś w drodze do człowieka.

Nie popadasz w rutynę, tylko przychodzisz do nas
w różnych sytuacjach:
w dziękczynieniu i pokarmie Eucharystii,
w modlitwie Getsemani,
w opuszczeniu ciemnicy,
w drodze na Golgotę,
w śmierci, która niczego nie kończy
lecz wszystko zmienia,
w niepewności grobu,
aż w końcu w swym Zmartwychwstaniu,
kiedy wszystko staje się jasne.

Panie Jezu, dziękuję Ci, że chcesz być tak bliski człowiekowi
i przepraszam, że tej bliskości nie doceniam.

VIA CRUCIS paschalnie XIV - od grobu do monstrancji

2011-04-20T23:45:00.008+02:00

Panie Jezu w grobie położony,
nadszedł czas duchowej ciszy.

Dziękuję, że Twoja Obecność ma moc przemieniać:
tragedię w trudność,
rozpacz w smutek,
destrukcyjną złość w twórczą mobilizację,
niecierpliwość w ciekawość oczekiwania,
przerażenie w niepewność,
przygnębienie w wyciszenie,
śmierć w nadzieję ŻYCIA...

Dziękuję, że pokazujesz jak PRZECHODZIĆ
od skrajnych, tak bardzo "nie Twoich" emocji,
do Bożego Ducha pokoju,
który pragnie mieszkać nie w grobowcach
lecz w monstrancjach naszych serc.

VIA CRUCIS paschalnie XIII - w ramionach ŻYCIA

2011-04-19T23:42:00.002+02:00

Martwe ciało Syna w ramionach Matki...
trudno o tragiczniejszą scenę...

Wracam do niej szczególnie w sytuacjach,
kiedy na kolanach Maryi składam to,
co martwe: osoby, relacje,
prosząc usilnie o ich z martwych powstanie.

Panie Jezu, dziękuję, że Twoja śmierć
(nawet w sytuacjach po ludzku rozpaczliwych)
niesie nadzieję ŻYCIA.

VIA CRUCIS paschalnie XII - wystarczy byś BYŁ

2011-04-18T23:24:00.000+02:00

Patrząc na człowieka umęczonego cierpieniem,
trudno jest mi oprzeć się przekonaniu,
że moment śmierci jest dla niego wybawieniem,
w którym może powtórzyć za Jezusem: "Wykonało się."

Panie, dziękuję za za zbawczy ciężar Twego Krzyża,
który - w końcu - staje się w sercu
pokojem, światłem, ciszą...
"wystarczy byś BYŁ, nic więcej"

VIA CRUCIS paschalnie XI - dłonie

2011-04-17T23:40:00.000+02:00

Dłonie tak wiele mówią o człowieku,
ponieważ w dużej mierze wyrażają one jego wnętrze.

Panie, Twoje ręce są ciągle otwarte i oczekujące.

Dziś jednak szczególnie dziękuję
za Twe dłonie gwoźdźmi unieruchomione,
które są mi tak bliskie w chwilach mojego "przybicia".

Dobrze, że w takich momentach mogę do nich przylgnąć
i uczyć się wiary w ich zbawcze znaczenie dla mnie.

VIA CRUCIS paschalnie X - szata Miłosierdzia

2011-04-16T23:11:00.002+02:00

W wielu sytuacjach czujemy się obnażeni
grzechem swoim, grzechem innych zarówno
w wymiarze duchowym jak i psychicznym.

Nasze położenie byłoby rozpaczliwe,
gdybyś nie nakładał na nas Panie szaty Swego Miłosierdzia,
której nikt nie jest w stanie z nas zedrzeć. Dziękuję.

VIA CRUCIS paschalnie IX - nie ma światła bez cienia

2011-04-15T23:58:00.001+02:00

Po ludzku serce krzyczy: "Dość!"
Nie ma jednak światła bez cienia...

Panie Jezu, po raz kolejny upadający
pod ciężarem mego człowieczeństwa,
dziękuję, że uczysz konsekwentnej miłości krzyża.

VIA CRUCIS paschalnie VIII - konstruktywne łzy

2011-04-14T23:28:00.001+02:00

Czasami pierwszym krokiem do tego,
żeby w sobie coś zmienić jest to,
by nad sobą szczerze zapłakać.

Panie Jezu, dziękuję za wszystkie konstruktywne łzy,
które stają się rosą poranka
Twego Zmartwychwstania we mnie.

VIA CRUCIS paschalnie VII - to nie koniec

2011-04-13T19:03:00.006+02:00

Pierwsze potknięcie w dążeniu do celu nie zawsze przeraża;
gorzej jest z kolejnymi...
Myślę, że prawie zawsze upadek,
jest w jakimś sensie upodleniem.

Panie Jezu dziękuję, że dodajesz sił,
odwagi i Twej Boskiej Łaski po to,
aby żaden mój upadek nie był końcem.

VIA CRUCIS paschalnie VI - cząstka Ciebie

2011-04-12T23:59:00.002+02:00

Panie Jezu spotykający Weronikę, czasami mam wrażenie,
że tak naprawdę to TY ocierasz moją twarz,
która zalana jest łzami słabości i potem niepokoju.

Dziękuję, że na moje wykrzywione człowieczeństwo
nakładasz Twoje Volto Santo, pragnąc zobaczyć
choć cząstkę Ciebie we mnie.

VIA CRUCIS paschalnie V - od przymusu do potrzeby

2011-04-11T23:27:00.009+02:00

Panie Jezu wspomagany przez niezbyt chętnego Szymona,
Ty widzisz sytuacje, w których trudno jest mi zdobyć się
na miłość. Wybacz...

Dziś jednak szczególnie dziękuję,
że uzdalniasz moje serce do tego, że to co
kiedyś było dla mnie przymusem
stało się potrzebą z miłości do Ciebie.

VIA CRUCIS paschalnie IV - bliskość

2011-04-10T23:10:00.004+02:00

Myślę, że dla matki nie ma trudniejszej sytuacji od tej,
kiedy musi bezradnie patrzeć na cierpienie swego dziecka.
Cudownie jest, kiedy staje się na tyle mężną,
iż mimo bólu jest w stanie nieść światło wiary.

Panie Jezu spotykający Maryję
w najtrudniejszym momencie swego życia,
dziękuję Ci za cenną bliskość mojej mamy,
za mądrą bliskość Twojej Matki
i za zbawczą bliskość Matki - Kościoła.

zły duchu WYJDŹ!

2011-04-10T09:36:00.005+02:00

Moimi pacjentami w klinice zabiegowej są głównie dzieci,
z którymi prawie cały czas są rodzice.
Wprowadzanie małych pacjentów w stan narkozy,
odbywa się w sposób kontrolowany przy pomocy
środków farmakologicznych.

Trudniej jest z wybudzaniem z tego stanu, ponieważ często
przebiega ono w sposób burzliwy. Dziecko jest bardzo
ruchliwe tak, jakby miało koszmarny sen,
z którego nie może się obudzić.
Nie sposób go wtedy ani przytulić, ani wziąć na kolana,
ani przytrzymać, by spokojnie leżało. Trudne to momenty
dla rodziców, trudne także dla mnie ze względu na żywotność
i niezwykłą siłę małego człowieka. Można spokojnie rozmawiać,
delikatnie przytrzymywać, aby się nie uderzyło
i trzeba czekać kilkanaście minut, równocześnie
nie zaniedbując żadnych procedur medycznych.

Nie jest tak oczywiście podczas każdego wybudzania,
ale ostatnio, gdy miałam "serię tak miotających się dzieci",
w którymś momencie wyrwały się ze mnie słowa:
"zły duchu wyjdź!"

W pierwszej chwili zdziwiłam się tym, co powiedziałam,
ale zdałam sobie sprawę z tego, że ten trudny stan dziecka
niekoniecznie trzeba porównywać do koszmaru z bajek,
ale znacznie trafniej jest skojarzyć z ewangelicznym
obrazem człowieka opętanego.

Po raz kolejny sytuacja ta jest to dowodem na to,
że trudność przeżywana w świetle Słowa Bożego,
nabiera zupełnie innego wymiaru.

Bycie zniewolonym w jakichkolwiek przejawach,
nie jest przecież naturalnym stanem człowieka.

Chwała Tobie Panie za to, że nasz NATURALNY STAN
jest udziałem w OWOCACH TWEGO DUCHA.

VIA CRUCIS paschalnie III - powstanie

2011-04-09T17:37:00.045+02:00

Panie, upadający pod ciężarem krzyża,
jesteś szczególnie blisko nas,
w sytuacjach kiedy padamy duchowo czy fizycznie.
Dziękuję, że nie pozwalasz trwać w upadku,
że "w swoim ciele niesiesz nasze grzechy wysoko,
aż na drzewo krzyża",
a Swoją Miłością mobilizujesz do tego, aby POWSTAĆ.

Dziękuję za moje dzisiejsze doświadczenie upadku...
i powstanie...

Uwielbiam Twoje Imię,
uwielbiam Twoje serce,
uwielbiam święte rany,
zadane w krwawej męce.

Uwielbiam Twoją drogę
i z krzyża siedem słów,
Sławię Twoją miłość,
o Zbawco mój.

VIA CRUCIS paschalnie II - klucz

2011-04-08T10:17:00.013+02:00

Stacja druga:
Panie Jezu, który bierzesz krzyż na swe ramiona,
cokolwiek dotykasz - PRZEMIENIASZ.

Chwilę wcześniej podczas Paschy wziąłeś w ręce
chleb i wino i uczyniłeś je Swoim Ciałem i Krwią
- Pokarmem, który daje Moc.

Teraz bierzesz krzyż - symbol moich grzechów i cierpień
i czynisz go kluczem do Zbawienia.

Dziękuję za ten klucz, przy pomocy którego
mogę otwierać kolejne drzwi Twej niezgłębionej Miłości,
która przemienia.

VIA CRUCIS paschalnie I - wolność

2011-04-07T14:11:00.014+02:00

Usłyszałam dzisiaj cenną podpowiedź, dotyczącą tego,
aby zdobyć się na trud, a może raczej radość przeżywania
stacji drogi krzyżowej w duchu dziękczynienia tak,
aby nie zatrzymywać się na Wielkim Piątku,
tylko nieść w sobie dynamikę poranka Wielkanocnego.

Można powiedzieć, że jest to zadanie trudne,
ponieważ zwykle rozważanie poszczególnych stacji
pokazuje nam nasze słabości i grzechy,
co często czyni nas przygnębionymi.

Dziś spoglądam na pierwszą stację nieco inaczej:
Panie Jezu skazany na śmierć, dziękuję za to,
że mocą Twej łaski skazujesz na śmierć to,
co we mnie złe, słabe i zaniedbane.
Dziękuję za wolność, która pozwala mi
ciągle na nowo wybierać dobro.
"Bo wolność nie wyraża się w dokonywaniu wyborów
przeciwko Bogu". ("Fides et ratio" JPII)

"wyzwól mnie
uwięź mnie w sercu swojej przestrzeni
utul mnie w swoich mięśniach
zamknij mnie w swojej dłoni
chcę tylko tego być jeńcem Twojej wolności"
(Anna Kamieńska „Wolność”)

Do Wielkanocy pozostało jeszcze około 2 tygodni,
czyli wystarczy czasu, aby codziennie rozważać
chociaż jedną stację na sposób zdecydowanie
bardziej paschalny.

I jeszcze jedno, nieco oderwane spostrzeżenie:
W tym roku symbolika pustego grobu, dzięki beatyfikacji
Jana Pawła II będzie miała dość namacalny wymiar.
Gdy trumna z ciałem Ojca Świętego zostanie przeniesiona
do bazyliki św. Piotra, w Grotach Watykańskich
pozostanie pusty grób :-)

Dziękuję za wszelkie budujące natchnienia :-)))

bardziej TOTUS

2011-04-06T21:57:00.003+02:00

Spodobało mi się stwierdzenie:
"Być bardziej TOTUS w blasku zbliżającej się
beatyfikacji Jana Pawła II".

Jednemu z księży mieszkających od lat w Rzymie,
zadano następujące pytanie: "Co ze spuścizny Jana Pawła II
zdaje się być najbliższe samemu Ojcu Świętemu"?

Odpowiedź brzmiała: "Myślę, że serce Jana Pawła II zawarte
jest w Dives in Misericordia - w miłości miłosiernej Boga,
który jest zakochany w człowieku."

Hmm... trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem
zważywszy na fakt ustanowienia Święta Miłosierdzia
Bożego, tak wiele katechez o Bożym Miłosierdziu
i umieranie Papieża właśnie w wigilię tego Święta.

Myślę, że czas, po raz kolejny przeczytać chociażby
tę encyklikę, by wsłuchać się w bijące serce Ojca - OJCA,
by być bardziej TOTUS.

Umysłowość współczesna, może bardziej niż człowiek przeszłości, zdaje

namiot

2011-04-03T11:00:00.002+02:00

Zbudowaliśmy "namiot spotkania" ;-)

prosząc w modlitwie:

JANIE PAWLE II POMAGAJ NAM POWRACAĆ
DO DOMU OJCA

Ty JESTEŚ ze mną

2011-04-02T23:36:00.007+02:00

Wydarzenia sprzed 6 lat wspominam dziś,
jako umieranie kogoś bardzo bliskiego i drogiego.
Zwyczajna krzątanina, ale ciągłe nasłuchiwanie
komunikatów o konającym Ojcu Świętym.
Po 21.37 potrzeba wyjścia z domu
i przeżywania Jego śmierci razem, jak w rodzinie.

Dzisiejsze przedpołudnie znów zwyczajne
- tym razem sprzątanie w domu rodziców.
Południowa Eucharystia wycisza, biel ornatu,
pomimo Wielkiego Postu, zanurza
w tajemnicy Zmartwychwstania.

W moich myślach coraz więcej - mniej
lub bardziej - zamazanych obrazów ludzi,
którym towarzyszyłam w ich umieraniu.
Ciągle słyszę ich ostatnie oddechy.
Na to wszystko nakłada się schorowany Ojciec Święty,
który miał odwagę umierać publicznie,
dając nam szansę współtowarzyszenia Mu w drodze do Ojca.

Dziś szczególnie mi bliska jest fotografia
odchodzącego Jana Pawła II,
który odchodząc pokazał jak odchodzić...

Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę...
...TY JESTEŚ ZE MNĄ.

"szczerość do bólu" na Prima Aprilis :-)

2011-04-01T00:01:00.010+02:00

Drogi Boże,
Jak dotąd wszystko, co dzisiaj zrobiłam jest ok.
Nie plotkowałam, nie straciłam panowania nad sobą.

Nie byłam chciwa, opryskliwa, skąpa, wstrętna,

egoistyczna, złośliwa czy nazbyt pobłażliwa.
Jestem za to baaardzo wdzięczna.
Lecz dobry Boże, za kilka minut wstanę z łóżka
i wtedy prawdopodobnie będę potrzebowała
duuużo więcej pomocy. Amen
;-)

na moje chwile "złe"

2011-03-28T14:02:00.004+02:00

W moich chwilach „złych” - cierpienia fizycznego czy duchowego -
sięgam po teksty o ludziach, którzy potrafili godnie je znosić.

Cierpienie to droga, która przygotowuje człowieka
do lotu ku górze. (Jan Paweł II)

Marco Politi w książce Papa Wojtyła. Pożegnanie.
opisuje ostatnie chwile Jana Pawła II:

Niesprawny, słaby, prawie bez głosu, pokazał nam,
że starość i śmierć są wpisane w los każdego człowieka
dlatego zasługują na szacunek i uwagę.
Jan Paweł II przeżywa swoją Pasję.
W godzinie próby są z nim wierni (…) a jednak nawet on,
jest sam wobec cierpienia i niemocy.

W dzień audiencji ogólnej. On wychyla się z okna
i znów z jego ust nie pada ani jedno słowo.
Patrzy na plac, nad którym jeszcze niedawno panował
głosem, ruchem, gestem, i do oczu napływają mu łzy.
Nikt nigdy nie widział, żeby Papież płakał.
Ten płacz czyni go jeszcze bliższym.
Dociera do wierzących i niewierzących.

U kresu życia Wojtyła pokazuje tylko swoje ciało.
Porozumiewa się, odsłaniając cierpienie.
Dodaje wiernym odwagi, zaświadczając niemą
i udręczoną twarzą, że cierpienie nie jest jałowe.

Bardzo gorzki jest ten kielich, który Jan Paweł II
postanowił wypić, łyk po łyku, do ostatniej kropli.
I robi to, nie chowając się, nie kryjąc w zakątkach Watykanu
jak pokonany władca.

Wystarczają mu oczy:”żywe, udręczone, czułe i zagniewane”,
by powiedzieć tym, którzy patrzą na niego,
że nikt nie umiera dla siebie i nikt nie żyje dla siebie.
Ponieważ słabość ciała, jak każdą ludzką słabość,
przezwycięża wewnętrzne oczyszczenie.
Męka, którą przeżywa jest też milczącą próbą
nadania godności męce milionów mężczyzn i kobiet,
którzy przeżywają udrękę choroby bez czyjegokolwiek
zainteresowania, bez pomocy, bez współczucia.
I tak jego cierpienie staje się zwierciadłem
i odkupieniem dla innych cierpiących.

W tych dniach pytam siebie już nie tyle
o wielkopostne postanowienie,
ile o wielkopostne zjednoczenie.

lot orła

2011-03-27T20:35:00.003+02:00

Spoglądając na osobowość i sportową karierę Adama Małysza
myślę, że można powiedzieć:
w oczach świata – król
w oczach własnych – sługa pomnażający talenty,
którymi został obdarowany.

Piękna jest jego odwaga wypowiedzi, gdy mówi:
nie stałem się wierzącym dopiero z chwilą, gdy staję
na rozbiegu, tylko dużo, dużo wcześniej...

Gdy wybiję się z progu, to bliższy jestem,
tam wysoko w powietrzu, rozmowy z Bogiem, niż z ludźmi.

W chwilach kryzysu:
trudniejsze pytania zadawałem patrząc jeszcze wyżej,
niż latam na nartach...
A wątpliwości rozwiewała żona,
która wierzyła we mnie bardziej niż ja sam.

To, co przeżyłem to DAR OD BOGA,
któremu dziękuje na różne sposoby i poprzez różnych ludzi z perspektywy lotu:

i przyziemia:

Ostatni jego oficjalny skok został skomentowany
w jakże eschatologiczny sposób:
Oto lot orła do ZWYCIĘSKIEGO GNIAZDA
dopowiem: którego namiastkę możemy przeżywać już teraz:-)

Tabor "na bis"

2011-03-20T13:45:00.005+01:00

Czasami gdy przydarzy się nam coś niezwykłego,
mamy ochotę - w emocjach - wszystko i wszystkich
„oprawić w ramkę”.
Na Górze Tabor Piotr myśli bardzo podobnie.
Widząc przemienionego Jezusa i rozmawiającego z Nim
Mojżesza i Eliasza, chce postawić trzy namioty.

Bóg Ojciec reaguje natychmiastowo, pokazując,
że najważniejszy jest Jego Syn.

Ten zbliża się do uczniów dotyka, uspakaja i każe iść…
Sam za „chwil parę” zamieszkuje w "namiocie" – tabernakulum,
także mego serca.

Czy jestem "namiotem" dla Jedynego Pana,

czy "polem namiotowym" dla tysiąca
pseudo ważnych spraw?

biblijne góry w wielkopostną „niedzielę przemienienia”

2011-03-19T23:21:00.000+01:00

Synaj –Tabor – Syjon – Golgota

Sporą radością dla mnie jest doszukiwanie się biblijnych
powiązań szczególnie pomiędzy Starym a Nowym Testamentem.

Myślę, że takim fragmentem jest także
Przemienienie na Górze Tabor.

Na Synaju Pan Bóg przekazał Prawo spisane
na kamiennych tablicach
- shema Israel

Tabor to objawienie uczniom Syna umiłowanego
- Jego słuchajcie

który na Syjonie w czasie Ostatniej Wieczerzy
proklamuje prawo miłości
- To jest moje Ciało... To jest moja Krew… za was

i ostatecznie je przypieczętowuje na Golgocie
- wykonało się

by zmartwychwstanie stało się faktem.

kairos - chronos

2011-03-13T20:52:00.009+01:00

Od kilku dni nurtuje mnie myśl,
na ile to co robię „mocą Jego imienia”,
rzeczywiście oddaję Panu Bogu,
a na ile czynię to dla mojego dobrego samopoczucia
i drugiego człowieka.

Zaciekawiło mnie zestawienie pojęć dotyczących czasu.
Chronos to czas który przepływa, można w nim robić rozmaite,
nawet dobre rzeczy, ale niekoniecznie z myślą o Panu Bogu.

Kairos to czas spotkania, w którym rozpoczyna się
żywy kontakt z Bogiem tu i teraz.
Jest czasem pulsującego życia, w którym możemy
dać Panu szansę, by do nas przemówił.

NOW = TERAZ

I analogicznie: post przeżywany w duchu chronos, jest tylko wyczynem mniej lub bardziej spektakularnym.
Post przeżywany w duchu kairos
jest szkołą zawierzenia Panu Bogu,
poznawaniem własnej słabości,
szukaniem dróg nawrócenia się
i zwrócenia ku Niemu…

Panu Bogu - kairos... czy tylko - chronos...

Wszechmogący Boże, uprzedzaj swoim natchnieniem
nasze czyny i wspieraj je swoją łaską,
aby każde nasze działanie od Ciebie brało początek
i w Tobie znajdowało dopełnienie...
(z kolekty z czwartku po Środzie Popielcowej)

ramiona, które łączą

2011-03-11T20:50:00.008+01:00

W zeszłym roku mieliśmy spory dylemat jak połączyć ciszę
Wielkiego Piątku ze wspomnieniem 5 rocznicy śmierci
Ojca Świętego, która przypadała w ten właśnie dzień.
Postanowiliśmy czuwać, przed Panem Jezusem
dopiero co złożonym w grobie, wraz z Janem Pawłem II.

Natchnieniem było dla nas zdjęcie zrobione podczas
Drogi Krzyżowej na kilka dni przed jego śmiercią.
Postawiliśmy fotel z białą piuską,
czytaliśmy papieskie teksty o adoracji Pana.

Każdy uczestnik mógł zabrać ze sobą właśnie to zdjęcie,
z krótkim zdaniem z przytaczanej przez nas
nieco dłuższej wypowiedzi Papieża:

Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany Uczeń
oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca.

Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać
w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy»
jak nie odczuwać odnowionej potrzeby
dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem
obecnym w Najświętszym Sakramencie
na duchowej rozmowie,
na cichej adoracji w postawie pełnej miłości?

Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry,
przeżywałem to doświadczenie
i otrzymałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie!

(Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharistia, 25)

Tak kończył się Wielki Post 2010 roku. Tegoroczny zaczyna się
podobnie - na adoracji tego właśnie krzyża,
który jak twierdzą świadkowie:
Jan Paweł II trzymał z trudnością, dotykał go czołem.
To nie Papież dźwigał krzyż, to krzyż dźwigał Papieża.

Panie Jezu, proszę daj nam taką umiejętność dźwigania krzyża,
a zarazem tak dźwigaj nasz krzyż,
aby moment naszej śmierci był błogosławionym.

POMOC, która nadchodzi

2011-03-08T23:49:00.009+01:00

W taki dzień tak ten - z lekka beztroski, z delikatnymi
akcentami świadczącymi o uczczeniu kobiecości -
"kręciłam się" po domu.
Z pewnym jednak zatroskaniem stwierdziłam,
że jakoś wewnętrznie nie czuję, że to już jutro
zaczyna się święty czas Wielkiego Postu.
Ledwie zaczęłam o tym myśleć otrzymałam
odpowiedź jakby "prosto z nieba".

Była to wiadomość, która mnie poraziła
i momentalnie sprowadziła na ziemię,
budząc z duchowego letargu.

Post, modlitwa i jałmużna stały się niezwykle "użyteczne"
w intencji Panu Bogu wiadomej, który jest

POMOCĄ, KTÓRA NADCHODZI.
Gdy znajdujemy się zamknięci
w dramatycznym Getsemani naszego zmagania:
Nie ja... lecz TY...
Kyrie, Kyrie Elejson...
Czy wystarczy mi Twojej łaski?

skała czy piasek

2011-03-06T22:42:00.008+01:00

Zaintrygowało mnie dzisiejsze Słowo Boże,
a szczególnie tekst Ewangelii. Ale może po kolei.
W pierwszym czytaniu Mojżesz mówi:
"Weźcie sobie te moje słowa do serca i do duszy (...)
Ja kładę dziś przed wami błogosławieństwo
albo przekleństwo." (Pwt 11,18.26)

W moim przekonaniu w Ewangelii świętego Mateusza
z przekleństwem - w pewnym sensie -
wiążą się mocne słowa trzykroć powtórzone:

„Nie każdy, który mi mówi: »Panie, Panie«, wejdzie do
królestwa niebieskiego, lecz ten,
kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. »Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia
i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia,
i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?«.
Wtedy oświadczę im: »Nigdy was nie znałem.
Odejdźcie ode Mnie wy, którzy czynicie nieprawość.«
(Mt 7,21–23)

Nie znalazłam egzegetycznego wyjaśnienia powyższego
fragmentu, poprzestaję więc na swoich przemyśleniach
i tym co usłyszałam. Z drżeniem zadaję sobie pytanie:
Czy można "mocą Jego imienia" oddalać się od Boga?
Myślę, że tak.
Można "mocą Jego imienia": pięknie mówić,
można wyrzucać z siebie zło,
można czynić wiele cudów dobra,
ale i tak wszystko to, co jest na poziomie naszych
myśli i czynów jest niedoskonałe i grzeszne - na piasku budowane
aż do momentu, kiedy w głębi swej duszy zaczniemy to czynić
z miłości do Pana Boga, który jest skałą.

Ach...trudne to, ale spoglądając na swoje życie widzę,
że możliwe i mam nadzieję, że nie jestem w błędzie.

Na koniec jeszcze słowa dzielnej pani Wandy Półtawskiej:
„Bo miłość to nie to co odczuwasz, ale to co postanawiasz.”

"Ja kładę dziś przed wami błogosławieństwo albo przekleństwo."

skała czy piasek? - piasek czy skała?