jednym głosem, jedną myślą... o cudzie

Dziś razem ze wspólnotą Katolików na całym świecie
mogłam czytać "swój" ulubiony fragment Pisma Świętego
(Ga 5,18-25), z tym szczególnym wersetem,
który jest także tytułem mojego blogu.

 To, jakim duchem żyjemy, jaka jest prawda o naszym sercu,
widać po naszych wysiłkach i widać po owocach,
które możliwe, że nie są zbyt imponujące, ale są wyznacznikiem
tego, że idziemy we właściwym kierunku.
 

Nie potrafię wyobrazić sobie lepszego świata
od tego, w którym króluje miłość, a w konsekwencji:
"radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć,
wierność, łagodność, opanowanie."
Dlatego właśnie te słowa są dla mnie tak bardzo ważne,
tak dotykają i czynią tak "niepoprawną marzycielką".

Jeśli nie pozwalamy prowadzić się Duchowi, 

ciało zwycięża. Sporym odkryciem swego czasu,
było stwierdzenie, że całe zło na świecie pochodzi
z wnętrza człowieka, czyli "nierząd, nieczystość, wyuzdanie,
uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść,
wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda,
rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne."
Trudno temu zaprzeczyć, prawda?

Dziś z całym światem spoglądałam na cud dziejący się w Chile.
Pracujący w pobliskim Copiapio polski misjonarz, 

mówił o trzyetapowym cudzie:
Pierwszym cudem było to, że 33 górników przeżyło tąpnięcie.
Drugim cudem jest wydobycie ich na powierzchnię ziemi.
Trzeci cud, mamy nadzieję, że się dopiero wydarzy
w życiu ocalonych i ich rodzin.

Uderzyła mnie jeszcze emocjonalna, ale bardzo wymowna
wypowiedź jednego z ocalałych górników:
"Trzymałem za rękę diabła.
Trzymałem za rękę Boga.
Bóg mnie nie puścił!
MILAGRO!"

Mamy w zasięgu uczynki z ciała.
Mamy w zasięgu owoce ducha.
Czy dajemy sobie szansę na CUD?

 

niech ŁASKA nas uprzedza

Zwykle sporo wysiłku trzeba włożyć, by swoim wnętrzem
pojąć słowa znane, ale nie do końca właściwie rozumiane.

Zerwaliście więzy z Chrystusem; wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, wypadliście z łaski (Ga 5,4).

Usprawiedliwienie w Prawie = pokładanie ufności w Prawie,
a dokładniej mówiąc w swojej „doskonałości”,
jest niczym innym jak szukaniem potwierdzenia własnego dobra.
Jeżeli liczymy na swoją dobroć, wynikającą z naszego wysiłku,
to Chrystus nie jest nam potrzebny.

Myśląc tak zapominamy o przyzwoleniu na to,
aby On uprzedzał nasz każdy krok. Ulegamy jakby złudzeniu,
że zbawienie "zdobywamy sobie" własnym wysiłkiem.

 Doskonale wiemy, że nikt z nas nie może o własnych siłach
dojść do Królestwa Bożego, ponieważ nie jest w stanie
sam wyzwolić się ze swojego grzechu.
Prawo nie daje nam siły do pokonania grzechu.

Mówi jedynie o tym co jest dobre, a co złe. Siłę do pokonania
grzechu czerpiemy z  miłości, jakiej doznajemy od Boga.

Niby oczywiste, ale jaki „procent naszego codziennego myślenia”
rzeczywiście funkcjonuje w tych kategoriach?

I jeszcze drugi wątek z dzisiejszej Liturgii Słowa,
będący uzupełnieniem pierwszego:
Pan Jezus zarzuca faryzeuszom, że dbają o czystość zewnętrzną,
a ich wnętrze jest pełne zdzierstwa i niegodziwości. Mówi:

Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę,
a zaraz wszystko będzie dla was czyste (Łk 11,41).

Gest miłości oczyszcza tego, który go darowuje.
Dzieje się tak w przypadku gestu, który polega
na darowaniu dobra.
Dziś odkryłam, że dzieje się tak szczególnie
w przypadku "gestu", który polega na darowaniu
Miłosierdziu Bożemu tego, co jest we mnie złe.

Wyznając grzechy oddaję = „darowuję” Bogu moje zło
i staję się czysta!

 
 Spraw Panie, abym ofiarowywała Tobie nie to
co powierzchowne, ale prawdę mego wnętrza.

I jeszcze kolekta z niedzielnej Eucharystii,
która jak echo przewija się przez prawie cały tydzień:

Prosimy Cię, Boże, niech Twoja łaska zawsze nas uprzedza
i stale nam towarzyszy, pobudzając naszą gorliwość
do pełnienia dobrych uczynków…

rozbity dzban

W wielu z nas jest pragnienie Słowa i trudno jest sobie
wyobrazić życie bez Niego. Czasami jednak dzieje się tak,
że staje się ono zbyt trudne, zbyt ostre.

GOD’S WORD = BOŻE SŁOWO
GOD SWORD = BOŻY MIECZ
jest lampą, ale jest i ostrzem
jest natchnieniem Ducha, ale i „ciemnością” duszy.

  

Nosimy w sobie bagaż życiowych doświadczeń i poczucia
grzeszności, który sprawia, że Słowo
zamiast pocieszać – pogrąża
zamiast budować – przytłacza
zamiast radować – smuci

Czasami, gdy rozmawia się z młodymi ludźmi (i nie tylko)
na tematy dotyczące wiary, można usłyszeć:
„Oj nie! Dekalog to dla mnie za dużo ograniczeń.
Musiałbym zrezygnować ze zbyt wielu rzeczy”.

W rzeczywistości Dekalog to 10 słów Miłości, które
pokazują jak żyć. Któż z nas nie potrzebuje drogowskazów?
 I analogicznie Słowo Boże to nieskończona ilość słów
Miłości - drogowskazów.

 W swoim egoizmie pewnie nie raz chcielibyśmy być
"pogłaskani po głowie", a tu jak na złość „prześladuje”
nas świadomość słabości, która bez wątpienia, nie
jest odczuciem komfortowym. Istnieje jednak Miłość
przebaczająca i ciągle na nowo dająca szansę.

Jest taka opowieść o stłuczonym dzbanie.
Historie skorup bywają różne… Te jednak trafiły w ręce
artysty, który skleił kawałki. Aby uwiecznić jego historię
krawędzie poszczególnych części pokrywał złotem,
tak że naczynie okazało się jeszcze piękniejsze niż przedtem.

Czasami rzeczywiście czujemy się jak rozbity dzban,
po ludzku bezużyteczny. Miłość Boża jest jednak łaskawa,
czyli pomysłowa w dobroci. Pokuta staje się nagrodą,
a my niedowierzając stwierdzamy,
że Jezus pokonał nas SWOJĄ MIŁOŚCIĄ.

Jam niegodzien, Panie, tego coś mi dał,
Tyś mnie tak biednego umiłować chciał.
Nie mam nic swojego, wszystko z ręki Twej,
Ale mnie samego przyjąć chciej.
   
1. Jestem jak pył ziemi, który niesie wiatr,
Jakby padający z nieba w ziemię grad.
Jestem jak rozbity przez wichurę dzban,
Gdy nie stoisz przy mnie Ty, mój Bóg i Pan.

2. Przeciw moim wrogom, Ty mi dajesz moc,
Z Tobą mi nie straszna nawet śmierć i noc.
Czuję, żeś tu blisko, żeś mi pomóc chciał,
Choć nie jestem godzien tego, coś mi dał.

zadusić troską

"Modlitwa modlitwą, ALE… życie JEST życiem!"

Powyższe stwierdzenie słyszę od wczesnej młodości.
Wypowiadane jest ono w kontekście:
"Modlić się możesz, ale się za wiele nie spodziewaj,
bo życie rządzi się swoimi prawami.
Modlitwa to taki dodatek.
I tak wszystko musisz zdobyć sama."

Inaczej słucha się tych słów ze strony ludzi,
dla których Pan Bóg to fikcja, inaczej ze strony tych,
dla których religia to tradycja, ale zawsze przykro
jest usłyszeć takie słowa od najbliższych…

Jakże tu nie widzieć analogii do losu Hioba,
którego ufność Panu Bogu, w chwilach próby,
była wyśmiana przez jego własną żonę.
Jakże zraniony mógł czuć się Tobiasz, który modląc się
w chwilach rozpaczy, był niezrozumiany.
Odrzucenia przez towarzyszy swego wzrastania,
doświadczył również Pan Jezus będąc w Nazarecie. 

Dlaczego chwile z Nim są postrzegane jako strata?

Dlaczego życie podporządkowane jest pędowi, zyskowi,
a nie zatrzymaniu i obdarowywaniu siebie ciszą i uwagą?

Dlaczego najtrudniej jest wśród swoich?

Dlaczego najbliżsi tak bardzo chcą naszego dobra,
że zduszają pragnienie Boga w nas?

Jak to zrozumieć?

...a może lepiej w ogóle nie próbować?

tydzień ANIOŁÓW - czyli kilka myśli nieco oderwanych

Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem. Szanuj go i bądź uważny na jego słowa. Nie sprzeciwiaj się mu w niczym, gdyż nie przebaczy waszych przewinień, bo imię moje jest w nim. Jeśli będziesz wiernie słuchał jego głosu i wykonywał to wszystko, co ci polecam, będę nieprzyjacielem twoich nieprzyjaciół i będę odnosił się wrogo do odnoszących się tak do ciebie. (Wj 23, 20-23)

Myślę, że do tych słów dorastamy (lub niestety nie dorastamy) wraz z wiekiem. Od dzieciństwa towarzyszył mi obraz Anioła Stróża, powieszony na ścianie. Jego opiekuńczą postać bardziej utożsamiałam z troskliwą mamą niż z darowanym mi przez Pana Boga Posłańcem. Najbardziej jednak nurtowało mnie to, dlaczego anioł na obrazku jest kobietą. Takie było moje myślenie, które chyba jednak gdzieś tam w dziecinnej podświadomości dawało przekonanie, że nic złego nie może mi się stać. Efektem tego była przebojowość i odwaga, której mógłby mi niejeden pozazdrościć. ;-)

Z czasem życie staje się walką, w którym każdy rozumny człowiek zdaje sobie sprawę z sił dobra, ale i zła. Przejmującym dla mnie obrazem istnienia Aniołów światła i ciemności, jest potężna rzeźba walczącego Michała. Znajduje się ona na ścianie frontowej katedry w Coventry, która jest bardzo wymownym, historycznym "świadkiem" walczących ze sobą sił. Wiele można o tym pisać...We mnie rodzi się jednak modlitwa:

Panie, przed Twym obliczem moja siła,

przed Twym obliczem moja słabość.

Czuwaj nad moją siłą,

uzdrawiaj moją słabość...

><    ><    ><    ><    ><    ><   ><    ><    ><
 

Myślę, że warto zapamiętać znaczenia imion Archaniołów, tak dla celów czysto praktycznych, by wiedzieć którego w jakiej sytuacji wzywać, ale także by kojarzyć z wydarzeniami biblijnymi.

Michał - "Któż jak Bóg" - jest tym walczącym opiekunem Izraela.

Gabriel - "Bóg jest moją mocą" - wyraża relację słabości człowieka wobec  mocy Stwórcy.

Rafał - "Bóg uzdrawia" - ten, co mocą Bożą przewodzi i leczy (ach jakież to dla mnie ważne w ostatnich dniach moich zdrowotnych niedomagań... i duchowych też...)

><    ><    ><    ><    ><    ><   ><    ><    ><

Specyficznym oddaniem hołdu Panu Bogu i Jego Aniołom było pozostawienie przez astronautów na księżycu pergaminu ze słowami z Psalmu 8:

O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię
po wszystkiej ziemi!

Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa.

 Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców,

księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:

czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,

i czym - syn człowieczy, że się nim zajmujesz?

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów,

chwałą i czcią go uwieńczyłeś.

Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich;

złożyłeś wszystko pod jego stopy.

><    ><    ><    ><    ><    ><   ><    ><    >< 

Nie proszę Cię Panie to, żeby w moim życiu było łatwo,
ale proszę o to, abym nie błądziła.

Abym w słowa Bożego Posłańca nie wątpiła jak Zachariasz
mówiąc, że to niemożliwe,
ale abym jak Maryja pytała: ”Jakże się to stanie?” 

Niech w tym wszystkim prowadzą mnie Twoi Aniołowie,
abym Ich skrzydłami strzegła tego, co najcenniejsze:
TWOJEGO ŻYCIA WE MNIE.

kaskada Słowa

Czasami przekaz słowa jest tak silny, że mam wrażenie
jakbym przebywała w innym wymiarze życia.
Wtedy cała dusza śpiewa:
Kiedy jestem z Tobą, nie cieszy ziemia mnie… 

Usłyszałam o poczuciu winy w sobie i wobec drugiego człowieka…
o przebaczeniu…
o Miłości, bez której nie jest ono możliwe…

Miłości pisanej przez wielkie „M”, bo wszystko co we mnie
i wokół mnie ma jedno pochodzenie – od Boga Stwórcy.
Żadna moja zasługa…

Gdy przygotowywałam komentarz (na Liturgię Słowa WDW)
do Ewangelii o Przykazaniu Miłości pomyślałam,
że są to słowa chyba najbardziej znane,
ale równocześnie najbardziej kłopotliwe w realizacji.

Bo to Miłość, która oddaje życie...

to Miłość, dzięki której nie jesteśmy już sługami,
lecz przyjaciółmi – poprzez wypowiadane do nas Słowo...

to Miłość, w której nie my wybieramy Jezusa,
ale On nas wybiera...

 to Miłość, która popycha nas, by iść i wydawać owoc trwały...

I jeszcze jedno skojarzenie. Mówi się, że modlitwa jest spotkaniem dwóch pragnień:
pragnienia Boga i pragnienia człowieka.
Myślę, że analogicznie Przykazanie Miłości jest płaszczyzną spotkania Wielkiej Bożej Miłości z małością miłości człowieka.

"Wszystko co mam od Boga pochodzi i nawet,
gdybym rozdał całą Miłość Bożą
– to i tak Bóg na tym nic nie straci".

HEART SPEAKS UNTO HEART

Wielka Brytania to kraj, w którym spędziłam najwięcej czasu,

przebywając poza granicami Polski.
Wizyta Ojca Świętego w tym kraju, przywołała wspomnienia,
kiedy to miałam okazję wchłonąć nieco angielskiego
ducha Kościoła Katolickiego, który w odróżnieniu
od polskich wspólnot katolickich jest znacznie radośniejszy
i bardziej otwarty.

Podczas Eucharystii, każdy może korzystać z podręcznego
mszału i śpiewnika z żwawymi hymnami i pieśniami
(jakby na przekór troskom codzienności).

Ponadto dla dzieci prowadzone są specjalne zajęcia,
aby nie nudziły się i przeszkadzały podczas kazania.
Po zakończonej celebracji, przy wyjściu, czeka duszpasterz,
aby pozdrowić i z każdym chętnym porozmawiać.

Parafie, w których bywałam wychodziły z wieloma
inicjatywami świadczącymi o żywotności wspólnot.

Czyżby to była bardziej przyjazna wersja Kościoła?
Myślę, że tak.Tylko człowiek prawdziwie radosny
jest w stanie znieść prześladowania, "serwowane
w białych rękawiczkach", które niestety trwają....

Słyszy się wiele słów krytyki - słusznych,
ale także tych raniących swą pochopnością.

W odpowiedzi słyszę słowa bł.kard. J.H. Newmana:
Pragnę laikatu nie aroganckiego, pochopnego w mowie,
rozgorączkowanego, lecz ludzi którzy znają swoją religię,
zagłębiają się w nią, którzy wiedzą na czym stoją,
wiedzą czego się trzymać a czego nie,
którzy znają dobrze swe kredo,
którzy znają historię tak dobrze, iż mogą jej bronić.

Trzeba pamiętać, że katolicyzm angielski "wyszedł
z podziemia" dopiero 100 lat temu.
Dla mnie specyficznym symbolem egzystencji jego
wyznawców jest mozolne budowanie katedry
- matki angielskiego kościoła katolickiego.

Jej historia jest niesamowita i kojarzy mi się

z "wiecznym" placem budowy.

 Takie wnętrze widziałam 2 lata temu...

...a tak wygląda teraz.

Gdy zobaczyłam jej piękno, przy okazji wizyty papieskiej,

ucieszyłam się podwójnie: po pierwsze, świątynia
"obywateli drugiej kategorii" nabrała blasku m.in.
dzięki pięknemu bizantyjskiemu wystrojowi, który udało się
zrealizować, mimo ogromnych trudności.

Po drugie, papież przebywając przez dwa pierwsze dni
swej wizyty głównie wśród anglikanów, wreszcie tam,
w Katedrze Westminster - Przenajdroższej Krwi Chrystusa,
mógł poczuć się tak naprawdę wśród swoich.

Faktycznie bardzo niewielu turystów wie o istnieniu
katedry katolickiej w Londynie mimo, że znajduje się
w centrum (tak dla informacji podpowiem -
- tuż obok Victoria Station).

Chciałabym, aby ten wpis miał nie tylko charakter
"refleksyjno-wspominkowy", ale żeby był miejscem
utrwalenia ważnych dla mnie treści, którymi chcę się podzielić:

Jednym z największych wyzwań stojących dziś przed nami 
jest to, jak mówić z przekonaniem o mądrości 
i wyzwalającej mocy słowa Bożego światu,
który cały także postrzega Ewangelię
jako ograniczenie wolności ludzkiej,
zamiast prawdy, która wyzwala nasze umysły
i rozjaśnia nasze wysiłki, abyśmy żyli mądrze i dobrze,
zarówno jako jednostki, jak i jako członkowie społeczeństwa.


Módlmy się zatem, aby katolicy w tym kraju stawali się
coraz bardziej świadomi swej godności jako lud kapłański,
powołany do poświęcenia świata Bogu
przez życie wiarą i w świętości. 

I niech temu wzrostowi gorliwości apostolskiej towarzyszy
strumień modlitwy o powołania do kapłaństwa.
Im bardziej ma wzrastać apostolstwo świeckich,
tym bardziej odczuwana jest paląca potrzeba
modlitwy za księży. (Benedykt XVI)

Mimo, że zakończył się rok kapłański,
niech wzmożona modlitwa trwa nadal:

Oby jak najwięcej młodych ludzi w tym kraju
mogło znaleźć siłę do udzielenia odpowiedzi
na wezwanie Pana do pełnienia posługi kapłańskiej,
poświęcenia swego życia, swej energii i swych zdolności
Bogu, a więc do budowania swego ludu w jedności
i wierności Ewangelii, zwłaszcza przez sprawowanie
ofiary eucharystycznej.(Benedykt XVI)

Niech dokonuje się pełne wybaczenia zrozumienie, bo:

gdyby aniołowie byli waszymi księżmi, bracia moi, 

nie mogliby wam współczuć, solidaryzować się z wami,
z wami współcierpieć, być na was wrażliwymi,
nie mogliby być wam wyrozumiałymi, jak my możemy;
aniołowie nie mogliby być wam wzorami i przewodnikami
i prowadzić was od dawnego do nowego życia,
tak jak potrafi to ten, który wyszedł spośród was.
                                                                          (J. H. Newman)

David Cameron żegnając na lotnisku dostojnego gościa
powiedział, że Ojciec Święty przemawiał do 6 milionowego
narodu katolików, ale był słyszany przez ponad 60 mln
obywateli i wiele milionów na całym świecie, przedstawiając
przesłanie nie tylko dla Kościoła Katolickiego
lecz dla każdego z nas niezależnie od wyznania.

 To jakby potwierdzenie słów bł. J. H. Newmana:
Mam misję,
jestem ogniwem łańcucha,
spoiwem łączności między osobami.

 

Tylko niech: 

SERCE PRZEMAWIA DO SERCA
HEART SPEAKS UNTO HEART
COR AD COR LOQUITUR

 Na zakończenie, zachęcam do obejrzenia filmiku z cyklu "Watch Again":
"18 września 2010 - Serce przemawia w sercu Londynu"

http://www.thepapalvisit.org.uk/Replay-the-Visit/Watch-Again/Day-Three-London-Highlights

Our Lady of Sorrows

Kiedy na zewnątrz wszystko wydaje się OK,
(mimo, że tak nie jest)
jak uleczyć to, co chore w środku?

To okrutne, ale czasami potrzebne jest zranienie,
ponieważ wtedy jest szansa na rozpoczęcie procesu leczenia...

Nawet jeśli to zranienie ociera się lub oznacza śmierć,
jest szansa na zmartwychwstanie, prawda?

 Dziś w jednej chwili poczułam jakbym w swych rękach
trzymała "coś", z czego umknęło życie...

W pierwszym odruchu, gdy dotykamy śmierci,
jakaś część naszego świata się wali...

Dobrze gdy przychodzi opamiętanie i nadzieja na to,
że Pan Bóg potrafi prowadzić nawet okrężnymi,
pogmatwanymi przez człowieka drogami...

I jeszcze słowa z dzisiejszej aklamacji Alleluja:

Błogosławiona jesteś Panno Maryjo,
która bez śmierci wysłużyłaś palmę męczeństwa
pod krzyżem Chrystusa.

Tak Bóg umiłował świat, że na krzyżu zbawia...

Ucieszyłam się bardzo, gdy w niedzielę usłyszałam zachętę
do "odkurzenia" domowego krzyża w związku z
dzisiejszym świętem. Kto chciał mógł przynieść do kościoła
swój krzyż, aby go na nowo poświęcić i ucałować.
Uczyć się nie traktować go jako symbolu cierpienia,
ale w pierwszej kolejności jako znaku zbawienia,
które wprawdzie wiedzie przez Golgotę,
ale na niej się nie zatrzymuje.

Phil Bosmans mowi:
"Albo będziesz niósł swój krzyż,
albo ten krzyż cię przygniecie."

"Nie uwolni cię od twojego cierpienia,
ale nada mu sens."

*    *    *    *    *    *

Wiele jest, delikatnie ujmując, kontrowersji na temat krzyża
przed Pałacem Prezydenckim. Kilka dni temu usłyszałam
o propozycji przeniesienia krzyża przez rodziny ofiar
spod Smoleńska na tamto miejsce. Pomyślałam,
że może to ręce właśnie tamtych ludzi, którzy tak bezpośrednio dotknęli śmierci, a zarazem życia swych bliskich, są tymi właściwymi. Może wreszcie czas na ciszę i szacunek...

W „Deklaracji o wolności religijnej” można przeczytać: „Tego zaś rodzaju wolność (religijna) polega na tym, że wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia”.

Salomonowej mądrości potrzeba, aby pogodzić unikanie przymusu do działania wbrew sumieniu z nieprzeszkadzaniem w działaniu według sumienia.

Każdy z nas jest inaczej ukształtowany
i w różny sposób "wpisuje" swoje życie w KRZYŻ.

tęsknota za dobrą pogodą

Ach....uwielbiam taki meteorogram bo zapowiada ciepłą,
słoneczną niedzielę, którą z wyboru - spędzę na działce.

Po dzisiejszych sobotnio-jesiennych porządkach,
jutro trzeba będzie pożegnać się z moją "świątynią dumania"
na długie, szare miesiące. Ciekawe ile czasu przyjdzie
nam czekać na tak piękne dni...
Ach ciągle czegoś człowiekowi żal, ciągle czegoś brak...
...a słońce, ciepło i dobrą pogodę możemy przecież
zachować w sobie :-) mimo wszystko.