oderwać się...

Nie bój się być innym.

W tym roku odnoszę wrażenie, że czas
od Zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego

mobilizuje do oderwania się od tego co ziemskie.
Człowiek spoglądający w niebo jest inny – musi być inny
i nie może się tej inności bać.
Wcale nie muszę żyć ściśnięta lękiem, że ciągle czegoś mi brakuje...

Inne są ścieżki Boga, a inne ludzi.
Inne Jego myśli, a inne nasze.
I jak tu nie wołać o uzdrowienie myślenia, o Ducha, który jest w stanie prowadzić nas do Prawdy,
abyśmy już nie żyli wyobrażeniami, jakie sobie tworzymy
na podstawie ziemskiego życia.

Miłość do Boga czysta jest wtedy, gdy radość i cierpienie wzbudzają w nas taką samą wdzięczność (Simone Weil)
gdy nie tylko w radości, ale i w trudzie potrafimy zachować Boży pokój uzbrojeni mocą z wysoka.

POKORA

Ostatnio usłyszałam następujące słowa:

Człowiek pokorny ma ODWAGĘ,
gdyż nie liczy on na własne siły,
lecz UFA Bogu, któremu podoba się
podkreślać Jego WSZECHMOC w ludzkiej słabości. 

Kto jest pokorny, może podjąć się WSZYSTKIEGO.

Spoglądając na tę ilustrację mam wrażenie,
że Pan Bóg nakładając na nas szatę pokory,
jakby wkłada Swe Ręce w "rękawy" naszego człowieczeństwa...

*  *  *  *  *  *  *

Na tym miała zakończyć się moja notka, ale nie ukrywam - że zaintrygowana i w nieco dziś lepszej kondycji zdrowotnej - poczytałam i "odrobiną" tego, co wyczytałam dzielę się poniżej.

 Pokora to nie fałszywa cichość czy bezkrytyczna akceptacja wszystkiego. Pokora to odwaga, która nazywana jest 

"matką olbrzymów".

Pokorny pozdrawia pierwszy, nie boi się zrobić złego wrażenia. Najpierw śmieje się z siebie samego, zanim jeszcze zaczną śmiać się inni. Pokorny jest wolny wewnętrznie.

Prawdziwej pokorze towarzyszą znaki jej autentyczności.
Są to: wewnętrzna radość, pokój, cichość i moc.

Znakami fałszywej pokory są zniechęcenie, rezygnacja z wysiłku, niepokój serca, brak przebaczenia sobie.

Tak jak nie można zasiać niczego na marmurze,
tak też nic dobrego na pysze nie wyrośnie.

kruchość MIŁOŚCI

Czasami wydaje się nam, że będąc ludźmi Kościoła,
spełniając podstawowe wymagania moralne czy rytualne,
mamy zapewnione zbawienie.
Może trudno jest się do tego przyznać, ale moim zdaniem należymy wtedy do katolików "praktykujących, ale nie za bardzo wierzących"; nie dostrzegających istoty.

 To jest tak, jakbyśmy wykupili "polisę ubezpieczeniową zbawienia", od czasu do czasu uzupełniali składki i oczekiwali,
że resztę dostaniemy w prezencie. 

Tymczasem nikt za nas nie będzie gromadził kapitału zbawienia,
bo dążenie do niego to nie stan, tylko droga;
nie czekanie, ale przejście - Pascha, podczas której
towarzyszyć ma nam przede wszystkim MIŁOŚĆ DO OJCA
- całym sercem, cała duszą, całym umysłem.

Jakimi przesłankami kierujemy się w życiu?
Dla swego dobrego samopoczucia,
by sprawić przyjemność człowiekowi,
czy może z miłości do Boga?
Och obawiam się, że Pan Bóg jest często na miejscu odległym.

 Iść z całą dynamiką, w trosce o kruchość MIŁOŚCI i ŻYCIA
w nas.

ps:
Sorry za te stare-nowe "odkrycia", ale czasami muszę "zejść do parteru", aby na nowo uruchomić "silniki" :-)

BIAŁO – CZERWONO

Przeżywamy nasze POLSKIE DNI. Jako, że patriotyzm mam
"we krwi", pozwolę sobie na kilka oderwanych myśli.

2 maja - Święto Flagi Narodowej. Na pytanie dlaczego ma ona takie barwy, można odpowiadać w różny sposób.
Dla większości biel to symbol ducha walki, honoru, bronionego aż do rozlewu krwi – czerwieni.
Historycznie biel jest symbolem orła z godła Polski i pogoni z godła Litwy, a czerwień pochodzi od tła z godła tych państw.

2 maja to także Dzień Polonii i Polaków za granicą.
Prawie wszyscy moi krewni przebywający na stałe poza granicami Polski, to emigranci niegdyś zamieszkujący Kresy Wschodnie,
to Sybiracy i ich potomkowie. To także mogiły wujków
w Teheranie, na Monte Cassino, w Bolonii i prochy dziadka w Dachau.

W niektórych kościołach polskich w Anglii przed niedzielną Mszą można zapalić (jak ja to nazywam) lampki wiecznej modlitwy w intencji drogich nam osób, a szczególności za tych co żyją w Ojczyźnie. Piękna to łączność i solidarność i tęsknota za Polską, bo tylko tutaj tak naprawdę jesteśmy u siebie.

(Cieszę się, że w naszym kościele pojawiły się takie światełka, które mnie ciągle najbardziej kojarzą się z modlitwą emigrantów.)

Ostatnio usłyszałam dość brutalne, ale niestety prawdziwe określenia: "euro-wdowa" to kobieta, której mąż – "euro-wdowiec" przebywa na emigracji zarobkowej, a ich dzieci to "euro-sieroty".

Ech… pozostawię to bez komentarza.

Podsumowując: dumna jestem z naszego dziedzictwa narodowego, ale przebywając za granicą nie od razu przyznaję się do tego, że jestem z Polski, ze względu na opinię jaka panuje o nas w świecie…

Byłoby dobrze, gdybyśmy potrafili robić systematycznie to, 
co robimy spontanicznie.

Nowa, biało-czerwona odmiana tulipana „Polonia”
poświęcona 18 mln Polaków mieszkającym za granicą.

Rybacy RYBAKA

Ostatnie kilkanaście dni przyniosło zintensyfikowaną modlitwę za kapłanów: 

- nawiedzenie relikwii św. Jana Vianney'a,
- niedziela Dobrego Pasterza,
- tydzień modlitw o powołania,
- ogólnopolska pielgrzymka kapłanów na Jasną Górę.

Najbliższe memu sercu są modlitewne refleksje spisane w "sms-owo-mailowej" Modlitwie młodych za księży, a zamieszczone na "zaprzyjaźnionej" www :-)

Ze swej strony powiem tak:
Obecnie najcenniejsze jest dla mnie to, że kapłani mobilizują nas do Miłości. Poprzez głoszone Słowo - zarzucają sieci,
a poprzez Spowiadanie - wyciągają na brzeg
i oddają w Zbawcze Ręce Ojca.

JAK DZIĘKOWAĆ ???

Pokonana

Nie wiem ile czasu będzie musiało upłynąć, żebym pogodziła się z poniesioną  porażką. Zewnętrznie prawie wszystko jest ok,
tylko brakuje sił ducha. Niestety, nie zawsze chcieć znaczy móc... ale wiem, że trzeba walczyć, by życie miało znaczenie...

Dziś usłyszałam słowa, które mnie poruszyły. Pewna kobieta manipulowana przez swego pracodawcę powiedziała tak:

Wolę spędzić swe życie w otoczeniu ptaków,
niż zmarnować je, biernie czekając z boku,
aby wyrosły mi skrzydła.

PS
Dziękuję  za to, że mogę żyć wśród  PTAKÓW :-) 

Time of sympathy

Właśnie dowiedziałam się o śmierci jednego z moich wujków - zacnego Bazyla, rdzennego Anglika, dżentelmena z krwi i kości.
Był to człowiek niezwykle wrażliwy, zatroskany o innych, ciągle uśmiechnięty. W młodości malował ptaki, tak więc cały jego pokój zatopiony był w obrazach.

Bywając w Wielkiej Brytanii zauważyłam, że Brytyjczycy, wśród których przebywałam, mają nieco inne podejście do śmierci niż my - Polacy. O śmierci mówią jako o przejściu - pass away.
W znacznie większym stopniu (pomimo charakterystycznego dla nich dystansu) wspierają się wzajemnie, nie tylko jako rodzina, ale także znajomi i sąsiedzi. Szczególnie w pierwszym okresie żałoby, dom jest pełen odwiedzających, którzy nie pozwalają najbliższym na rozpacz.

W Anglii jest piękny zwyczaj wysyłania kartek z wyrazami współczucia tzw Sympathy Cards. Są one zwykle w jasnych kolorach: niebieskim, różowym, zielonym, żółtym, czerwonym. W Polsce trudno o takie kartki, ponieważ są one w "ciężkim" fiolecie, czerni, szarościach, czarnych koronkach i gipiurach.
Treść też jest diametralnie różna. Polacy piszą o głębokim żalu, bólu, samotności i smutku, podczas gdy Anglicy bardziej koncentrują się na miłości, dobrych wspomnieniach, współtowarzyszeniu.

Death leaves a heartache no one can heal,
love leaves a memory no one can steal.  
From a Headstone in Ireland 

Śmierć zawsze zostawia ból serca, którego nikt nie jest w stanie uleczyć,
miłość pozostawia wspomnienie, którego nikt nie może ukraść.

When someone you love becomes a memory, 

the memory becomes a treasure.  
Author Unknown
Jeżeli ktoś kogo kochasz staje się wspomnieniem,
to wspomnienie staje się skarbem.

26 kwietnia - Matki Bożej Dobrej Rady

Myślę, że wielu z nas ma swoich ulubionych patronów i świętych. Przez lata czułam pewien niedosyt, ponieważ imię, które noszę nie ma swej świętej patronki. Będąc nastolatką z radością "odkryłam" w kalendarzu, że 26 kwietnia - w dzień moich imienin - czczona jest Matka Boża Dobrej Rady. W czasach kiedy nie było internetu nie mogłam dotrzeć do jakichkolwiek informacji dotyczących tej właśnie Matki Bożej, a chciałam chociażby poznać Jej wizerunek. 

Trzy lata temu, na plakacie ewangelizacyjnym w Tulcach, zobaczyłam - moim zdaniem - ujmujący obraz Matki Dobrej Rady z niezwykle rubasznym obliczem Jezusa, który jakby spod "domku" ("mana")* utworzonego przez welonik swojej Mamy spogląda mądrymi oczyma, tak bardzo ciekawymi świata. I jeszcze ta spokojna twarz Maryi, która wierzy, że będąc obdarzona darami: mądrości, rozumu i rady, jest w stanie wypełnić zamysł Bożej Miłości. Dała światu Jezusa jako źródło wszelkich dobrych rad i zachęca, abyśmy robili wszystko cokolwiek ON nam powie.

W tych dniach, kiedy moja Duchowa Rodzina pielgrzymuje po Ziemi Świętej znamienny jest dla mnie komentarz o.Włodzimierza M. Pado nawiązujący do Kany Galilejskiej: 
Matka Jezusa zna odwieczną i nieskończoną mądrość swojego Syna. Wie o Jego największej miłości do każdego człowieka. Mówiąc „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”... nakłania by wypełnić wolę Jezusa w całej pełni, jak stągwie wodą. 

* Jakiś czas temu wymyśliłam sobie nick - MaNa - tworząc go z pierwszej i ostatniej sylaby mojego imienia. Wkrótce dowiedziałam się, że "mana" oznacza "domek" od Marie Mana - Domku Zaśnięcia Maryi w Efezie. 
W końcu moje imię nabrało dla mnie głębszego sensu :-)))

kochać CZŁOWIEKA

  

Kiedy spoglądam na spotkania ludzi w różnych okolicznościach
i środowiskach, zauważam jak różne są nasze zachowania
i w jak różny sposób siebie traktujemy.
W pewnych sytuacjach jesteśmy dobrzy w sposób naturalny,
bez większego wysiłku, w innych zło, trudna sprawa czy drugi człowiek blokują pokłady dobra w nas. 

W zakłopotanie wprawia mnie stwierdzenie dotyczące świętych ludzi, kiedy to mówi się o nich, że nigdy w swym życiu nie narzekali, a w każdym człowieku potrafili dostrzec dobro.

Jak to możliwe, czy to w ogóle jest możliwe?
Po Zmartwychwstaniu niektórzy jednak wątpili (Mt 28,16), ponieważ - przerażeni - nie weszli w pełnię spotkania, nie było ono dla nich spotkaniem w pełni owocnym, zabrakło wiary...

Dlaczego tak trudno wierzyć?
1.Nosimy na sobie piętno sceptycyzmu i przedmiotowego podejścia do życia i ludzi.
2. Nie wierzymy w moc Miłości, która jest nam darowana i zadana.
3. Czasami łatwiej jest być naburmuszonym niż uśmiechniętym, z czystego lenistwa lub żeby się nie wyłamywać.

Tym sposobem jesteśmy urodzonymi dezerterami, którzy Krzyż pojmują jako Miłość, która idzie za daleko.

Na koniec niezwykle stymulujące słowo z wiersza
śp. ks. Romana Indrzejczyka,
który zginął w katastrofie pod Smoleńskiem:

Chcę, żebyś uwierzył w zwykłych, dobrych ludzi…
A gdy ich nie widzisz? Ty masz takim zostać.

oby serce nie "zgasło"

Ostatnia niedziela to powrót do tego, co dla mnie stało się "normą" od momentu katastrofy pod Smoleńskiem - towarzyszenie za pośrednictwem mediów Parze Prezydenckiej, tym razem w ich ostatniej drodze wiodącej na Wawel. 

Gdy w Krakowie ucichło - u nas w domu wieczorny "zryw": jedziemy pod pomnik Katynia, bo jest taka potrzeba bycia tam, bycia z innymi choć przez chwilę, choć w milczeniu.

Wzruszają pozostawione zdjęcia, wypisane słowa pożegnania, wiersze, dziecięce rysunki i ten niesamowicie pachnący i bijący ciepłem dywan z kwiatów i zniczy, który akurat tego wieczoru przybrał kształt serca. Serca, które gdzieś w centrum jakby paradoksalnie "wygasło", ale na obrzeżach ciągle płonie, ponieważ ciągle przybywa płonących światełek.

Tu przychodzi mi na myśl skojarzenie, że wraz ze śmiercią, czy inną stratą, umiera - wygasa jakaś cząstka nas. Jest to nieuchronne, ale pociągające za sobą odrodzenie może w nieco innym wymiarze.

Oby serce nigdy nie zgasło, w tych sprawach wielkich i małych...