nabrać wody w usta

Myślę, że nie mogło być lepszego zwieńczenia
Roku Kapłańskiego, od beatyfikacji ks. Jerzego.
Ze swych młodzieńczych lat pamiętam Msze za ojczyznę,
śmierć ks. Jerzego, akcje sprzeciwu, ulotki, fotografie i myśli,
które są przecież naszym dziedzictwem.

Ceniąc przeszłość, wolę jednak patrzeć na to co dziś.
Ostatnio przez nasz kraj przetaczają się fale wielkich wydarzeń,
u których podstaw leżą fale trudnych doświadczeń.

Dobrze, że są radosne chwile zwycięstwa dobra nad złem,
chociaż niektórzy ludzie, zwłaszcza powodzianie, jeszcze długo 

będą musieli czekać na zdecydowane zwycięstwo dobra.
Oby doczekali się naszej pomocy, ponieważ
"złe to czasy, kiedy sprawiedliwość nabiera wody w usta"
                                                                               (ks. Jerzy)

niedziela MATKI i SYNA

Dziś uderzają mnie trzy obrazy matki i syna:
Pierwszy z Księgi Królewskiej, kiedy to wdowa domaga się
od Eliasza, aby nie dopuścił do śmierci jej syna.
Eliasz prosi Boga o życie dla chłopca i zostaje wysłuchany.

Drugi obraz z Ewangelii św. Łukasza pokazujący matkę,
która poddała się, płacząc nad martwym synem.
Ma ona jednak mnóstwo szczęścia, ponieważ nad jej smutkiem
pochyla się Jezus i ożywia zmarłego. 

On zatrzymuje się nad człowiekiem, który pędzi
w swym myśleniu, oczekiwaniach, wyobrażeniach,
"ciągnąc" za sobą trupa bliskiej osoby.
On zatrzymuje się przy człowieku,
ale czy człowiek zatrzymuje się przy Nim,
aby Ten mógł mu pomóc? STOP!

Trzeci obraz to matka Marianna i syn Jerzy - ksiądz,
właśnie dziś wynoszony na ołtarze.
"Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości."
Jak sama mówi, przeżywając śmierć syna 
"siała we łzach", teraz zbiera plony radości,
gdy jej syn ogłaszany jest błogosławionym.

Mamo księdza Jerzego
dziękujmy za syna - kapłana i męczennika.

Przychodzisz Panie mimo... ludzkich "zakłóceń"

Cieszę się niezmiernie, że tego roku (w zeszłym leżałam chora) mogę wpatrywać się w Ciało Pana, wędrujące jakby bliżej nas.
To niewątpliwie kolejna szansa na duchowe poznawanie
Jezusa w Eucharystii. 

"Ponoć" Królestwo Boże zaczyna się już tu i teraz.
Cały problem w tym, że trudno "dopasować" Je
do naszych wyobrażeń.
Dziś młoda osoba powiedziała mi, że jakoś tak ciężko jest jej żyć,
ponieważ zbyt wiele trudnych doświadczeń, tych w wymiarze osobistym i tych w wymiarze ogólnym:
najpierw Smoleńsk, teraz powódź za powodzią.
Mimo, że te wydarzenia bezpośrednio nas nie dotyczą,
to czujemy się nimi dotknięci i generalnie bezradni.
Ciągle mam przed oczyma ogromny tytuł
z kwietniowej angielskiej gazety POLAND IN PAIN.
Mam wrażenie, że to trwanie w bólu przedłuża się.
Gdy oglądałam wiadomości, ktoś mnie upomniał mówiąc:
żyj tym co ciebie dotyczy, a nie całym światem. Hmm

A Królestwo Boże zaczyna się już tu i teraz,
tylko dlaczego akurat tak?
  Wytłumaczenie znajduję chociażby w dzisiejszym czytaniu:
Wszystkich, który chcą żyć w Chrystusie Jezusie,
spotkają prześladowania.(2 Tm 3,12)
Jak przyjąć to słowo z ufnością?
 

Dziś po pracy miałam taki spokojny wieczór,
pełen konstruktywnej ciszy,
zakłócony nagle totalnym drobiazgiem.
Ależ byłam na siebie zła, że dałam się sprowokować.
Dlaczego na bliskość Jego Miłości odpowiadamy
"ludzkimi zakłóceniami"?

PRZEPRASZAM

Moc "OKRUCHA"

Okruchem, co ze stołu spadł,

okruchem nie wartym pół grosza,

okruchem takim żyje ptak,

by potem szybować w niebiosach.

Ty Biały Okruch dałeś nam,

my z wiarą dziś przed Nim klękamy,

bo też szybować chcemy tam,

gdzie są Królestwa Bramy.
(zasłyszane)

Dary i Owoce

Do tej pory nie zastanawiałam się jaka jest różnica
pomiędzy Darami a Owocami Ducha Świętego.
Ucieszyłam się gdy usłyszałam następujące wytłumaczenie:
Dar otrzymujemy z zewnątrz. Owoc jest to coś
co rozwija się potrzebując właściwych warunków do wzrostu.

Np. Ktoś podarowuje nam aparat fotograficzny. Z czasem
uczymy się go odsługiwać robiąc coraz lepsze zdjęcia.
Korzystając z daru, jaki otrzymaliśmy, tworzymy coś nowego.

Podobnie jest z darami Ducha, które otrzymujemy
z "zewnętrznego Źródła".
Owoc rozwija się w naszym wnętrzu,
jeśli znajdzie odpowiednie ku temu warunki.

Owocem zaś Ducha jest: MIŁOŚĆ... i wszystko to,
co z niej wynika :-) 

wartka Warta

Myślę, że w ostatnich dniach wielu z nas spogląda
na rzekę przepływającą przez nasze miasto. 

Jedni czynią to z ciekawości, inni z troski.
Sama zastanawiam się w jakim stopniu
nasza działka zostanie podtopiona;
wszak Łęgi Dębińskie to teren zalewowy.
Ale czymże jest mały kawałek ziemi i skromny domek
w porównaniu z tysiącami gospodarstw pod wodą.

*  *  *  *  *  *  *
Dziś stałam nad Wartą, przyglądałam się masie
szybko płynącej wody, która budziła respekt,
a złowroga cisza nakłaniała do szukania skojarzeń biblijnych: 
nieprzyjazna głębia Jeziora Tyberiadzkiego z tonącym Piotrem...
i Morze Czerwone będące grobem dla Egipcjan...
i Paweł rozbitek... i Jonasz… 
Zadałam sobie pytanie: Jak te sytuacje mają się do słów:
Nie bój się wypłyń na głębię?
Doszłam do wniosku, że wypływanie na głębię
jest możliwe i bezpieczne tylko w bliskości Boga.
Ci, którzy z Nim walczą – giną.

Myślę, że głębia nie jest przyjazna człowiekowi,
ale potrzebna po to, by doświadczyć Bożej wszechmocy.

*  *  *  *  *  *  * 

Z drugiej strony woda w „ilościach bezpiecznych i kontrolowanych” kojarzy się z obmyciem, oczyszczeniem, a przede wszystkim z chrztem.

*   *   *   *   *   *   *

I jeszcze jedno nawiązanie do popularnego powiedzenia:
Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki.
Muszę przyznać, że niedawno czytając angielską wersję
zdałam sobie sprawę, że błędnie rozumiałam jego sens,
ponieważ myślałam, że oznacza ono:
Raz się „sparzyłeś” –  to trzymaj się z daleka.

Tymczasem, 
  You cannot step twice into the same river,
for other waters are continually flowing on,
oznacza, że rzeka płynąc nigdy już nie jest taka sama,
bo napływają do niej inne wody.
Przekładając na „język życia” myślę, że trzeba na nowo,
z dużą dozą wiary i nadziei podchodzić do ludzi czy sytuacji,
które w przeszłości bywały trudne.

      Nic dwa razy się nie zdarza,
bo nigdy to drugie nie jest już takie samo jak pierwsze, prawda?

Jakie to piękne i optymistyczne dawać sobie i innym
kolejne szanse :-)

NOC ZESŁANIA

Przeżywam czas kiedy do wielu rzeczy muszę siebie przymuszać. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, ale tych spraw jest zbyt wiele i na moje oko stan ten trwa zbyt długo. 
Nie ma nic lepszego dla mnie od przyjęcia Ducha na nowo, ale wiąże się to z wyrzeczeniem, ze "śmiercią" dla świata. A co jeśli wewnętrznie nie w pełni się na to godzę? A co jeśli Panu Bogu wyznaczam granice? 

Tak, tak... wiem, że na krzyżu ze względu na nas Chrystus oddał ducha Ojcu, by w konsekwencji otrzymać od Niego dla nas nowego Ducha. Podobnie ja, aby otrzymać Ducha Świętego, muszę oddać starego ducha.

W noc Zesłania usłyszałam, że Duch wpływa przede wszystkim na nasz umysł. Faktycznie daje dynamizm życia, ożywia pragnienia, dążenia, nastawienia. Ale cóż z nimi zrobić, gdy zewnętrzne uwarunkowania wyhamowują, ściągają w dół, unieruchamiają... Można próbować godzić się na nie, cierpliwie znosić, ale jak długo?

Można chyba powiedzieć, że dar Bożego Ducha jest "łatwo dawany", ale jest darem wymagającym, bo jest pełną miłości więzią z Osobą. Hmm... sami i tak nie jesteśmy w stanie zrealizować miłości tylko dlatego, że jedynie Bóg jest Miłością, a my możemy w niej mieć jedynie udział poprzez zawierzenie.


W jednej z pieśni usłyszałam, że dziś na nowo mówię Panie swoje „tak”. Przyszła mi wtedy do głowy refleksja: jak dobrze, że w tej piosence nie ma sformułowania typu: zawsze mówię Tobie „tak”, ponieważ wtedy nie byłabym w stanie tych słów wyśpiewać szczerze... 

Uff, dobrze, że mamy czas na to by wzrastać i dojrzewać...

A tak swoją drogą, nieskończoną ilość razy przychodzisz Panie mimo drzwi zamkniętych i wyprowadzasz z Egiptu ku Górze Przymierza i wyprowadzasz z Wieczernika tworząc KOŚCIÓŁ, poza którym ani myślą, ani sercem nie poczujemy "woni nardowego olejku" Twego Ducha, jeżeli całym sobą nie będziemy w NIM.

zrozumieć, że nie ma dla mnie lepszego miejsca

niż w Twojej bliskości... 

złożyć u Twych stóp to, co mam cennego
i przestać liczyć czas Twej reakcji...

czuć jak kładziesz Swą dłoń na mojej głowie,
której tak potrzeba SIEDMIU DARÓW TWEGO DUCHA...

"mikroobrazy" piękna

Tego roku jeszcze nie zaczęłam cieszyć się pięknem wiosny.
Jakoś tak zimno, ponuro i mokro
z krótkotrwałymi przebłyskami słońca.

Wielu, wielu ludzi wcale nie daleko nas, ma prawo do znacznie większego narzekania chociażby dlatego, że przez ich domy przepływają niszczące "potoki".

Jest za kogo wołać i jest za co dziękować.

Dobrze, że w naszych "kroplach" codzienności
mogą zmieścić się "mikroobrazy" piękna.

Oby starczyło pogody ducha, by je dostrzegać
i przetwarzać na "makroobrazy" :-)

rytm dnia

Jakiś czas temu - z ust osoby bardzo uporządkowanej - usłyszałam, że człowiek powinien mieć ustalony plan dnia. 
Ze zdziwieniem zareagowałam mówiąc, że w moim życiu to zupełnie niemożliwe. 
W rzeczywistości jednak ważne jest wyznaczenie sobie istotnych punktów dnia, przez co możliwe jest wprowadzenie porządku do zajęć. Jeśli żyjemy bez stałych punktów dnia, to naszym życiem rządzi przypadek, a nie my sami. Zamieszanie w życiu przekłada się także na zamęt duchowy!

Jak modlitwie zapewnić stały czas i miejsce?
Czy to co ważne powinno pozostawiać się na koniec?
Czy codzienny pęd zajęć musi tak bardzo nas pochłaniać?

Jest o co prosić Bożego Ducha...

w oczekiwaniu na "trzeci wymiar"

Spodobało mi się określenie, że Wniebowstąpienie jest
drugim wymiarem tajemnicy Zmartwychwstania,
 a Zesłanie Ducha Świętego – trzecim. 

Oczekiwaniu na Pięćdziesiątnicę 2010,
jakoś tak szczególnie towarzyszą mi słowa piosenki:

Przychodzisz Panie, mimo drzwi zamkniętych.
Jezu Zmartwychwstały ze śladami męki.
Ty jesteś z nami, poślij do nas Ducha.
Panie nasz i Boże, uzdrów nasze życie.

Poślij do nas Ducha, który daje "dobrą pamięć serca",
byśmy nie stracili tego co wartościowe.
Ty wiesz, że z Jego pomocą
wiele dobrego potrafimy uczynić...