słuchające ręce

Słysząc Słowo o kwasie (poprzedni wpis) wydawało mi się,
że w związku z "inauguracją" kolejnego roku
wspólnotowego pochylania się nad Słowem Bożym,
już nic nie jest w stanie mnie zaskoczyć.

Po raz kolejny "złapałam się" na tym,
że bezsensem jest próba wstawiania Bożej Mądrości
w ramy skończoności.

To, co usłyszałam w kolejne dni, porwało dalej.
Nie da się ukryć, że próba wniknięcia w potęgę myśli
Jan Pawła II, wzbudza respekt.

Kilka zdań zasłyszanych:
Branie od drugiej osoby musi być poprzedzone obdarowywaniem.
Z drugiej strony: żeby umieć dawać, trzeba też umieć brać.

Wstyd (w teologii ciała) jest formą odmowy, pojawia się wtedy,
gdy jedna osoba chce brać, a druga nie chce dawać.

Usłyszałam też o tym, co Ewangelia mówi
w przypadku choroby lub śmierci relacji:
rodzic - dziecko, dziecko - rodzic.
Paradoksalnie powiem tak: daj Panie taki niepokój serca,
aby tego co złe, nie tłumaczyć upływem czasu,
przyzwyczajeniem, bezradnością czy brakiem pomysłu...

Czasami odmawiając czegoś, dajemy o wiele więcej,
a wymagając mobilizujemy innych do miłości.

Niech "słuchające ręce"
będą symbolem gotowości
do podjęcia konkretnych decyzji i czynów,
wynikających z usłyszanego Słowa.

SŁOWO na start

Początek kolejnego roku duszpasterskiego WDW
to Eucharystia z "mocnym" Słowem:

Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza?
Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali
nowym ciastem, jako że przaśni jesteście.
Chrystus bowiem został złożony w ofierze
jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy
święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu,
kwasu złości i przewrotności,
lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy. (1 Kor 5, 6n)

Panie Jezu, Ty chcesz, abyśmy stawali się nowym ciastem.
W każdym z nas jest kwas złości i przewrotności,
który sprawia, że wspólnoty jakie tworzymy są zakwaszone.
Tylko Ty, oddając się w Ofierze, możesz uczynić nas

chlebem czystości i prawdy. Daj nam takie pragnienia...
Daj zrozumienie tego, że bycie Twoim wyznawcą
nie jest prywatną sprawą...

Gdy "ilość idzie w jakość"...

 

Jest chłodny, ale pogodny, wrześniowy, niedzielny poranek.
Po kilkudniowej walce z infekcją "z duszą na ramieniu",
ale w akcie oddania swoich trosk, zakładam na szyję krzyżyk
(ten z "duchowej" Jerozolimy oczywiście),
wkładając do plecaka różaniec (tudzież z Holy Land)
ściskam go mocniej niż zwykle i mówię:
dość, dość wahań, dość wycofywania się,
dość zbyt ludzkiego racjonalizmu, dość...

Do parafii przyjeżdżam dużo wcześniej,
aby na spokojnie zakończyć ostatnie przygotowania.
Pod krzyżem zaskakująco mała garstka ludzi.
Patrzymy na siebie ze zdziwieniem.
Co się stało, że nas tak mało?

Słysząc głos w tubie
(Tomek - raz jeszcze wielkie dzięki - ty już wiesz za co :-)
budzi się we mnie pielgrzymkowy duch
i już nie mam wątpliwości:
jak dobrze, że tu jestem, bo "To szczęśliwy dzień",
nie wesołkowaty, ale radosny,
bo cóż może być wspanialszego od chwil,
kiedy to przez dobre parę godzin poniosę codzienność,
będąc od niej oderwana.
Intencji "cały plecak", nie da się ich pomieścić na kartkach,
by omodlić na różańcu,
ale kroków wystarczy, choć jeden za każdego...

Eucharystia odpustowa - trudna.
Homilia wielopłaszczyznowa; mnie dotyka słowo dotyczące
Narodzin Maryi -> Jezusa -> nas.
Emmanuel Bóg z nami, Bóg w nas, Bóg pośród nas.

Wiary nie należy zamykać w obrębie własnego serca,
rodziny czy wspólnoty, ale ma ona mieć wymiar powszechny. 

Hmm... a nas z Nawiedzenia taka garstka...
i w Tulcach ludzi jakby mniej...

Ci, którzy cieszą się, że są dziećmi Boga
chcą być ze sobą razem
i szukają do tego sposobności, prawda?
Czyżbyśmy już nie chcieli?

Skoro "ilość" nieuchronnie "idzie w jakość",
to niech ta "jakość" już się "nie kurczy"...

ps

Pozdrawiam tych, którzy chcieli, ale nie mogli z nami iść.

"mobilne" tabernakulum

Gdy idę do obłożnie chorych w domach, aby poprzez zabiegi
nieść ulgę w ich cierpieniu, spotykam różnych ludzi.
Oprócz sąsiadów, najczęściej mijam listonoszy, którzy
przynoszą wyczekiwaną korespondencję i nie mniej
wyczekiwaną rentę czy emeryturę.

Robi się jednak wyjątkowo około pierwszego piątku miesiąca,
kiedy to chorzy czekają na odwiedziny księdza z Panem Jezusem.

Nawet u tych bardzo schorowanych można zauważyć
ogniki w oczach, są jacyś bardziej odświętni
i wyjątkowo tego dnia nie bardzo chętni do rozmowy.
Trudno się dziwić - wszak czekają na Gościa najważniejszego.

Na ulicy od razu rzuca się w oczy biel kapłańskiej komży,
która wydaje się być jaśniejsza niż zwykle,
spojrzenie - pozdrowienie bardziej radosne i znaczące,
a Jezus trzymany na sercu jakby bliższy.

Jesteśmy przecież posłani, aby Go nieść...

Dziękuję

"bo na to zostałem posłany"

 Jest w nas tendencja, by "poprawiać codzienność" tak,
aby życie jak najbardziej toczyło się po naszej myśli.
Popularnym przykładem takiego myślenia jest
chociażby pragnienie zdrowia, bez którego trudno
o normalność. Gdy zaczyna go brakować,
"świat się wali". Powstaje pytanie:
Czy człowiek chory może być szczęśliwy?
Tak, znam takich ludzi. Są oni silnej wiary.

W dzisiejszej Ewangelii tłumy widząc
uzdrawiającą moc Jezusa "chciały Go zatrzymać".
Jednak Jezus odpowiada jednoznacznie:
"Także innym miastom muszę głosić DOBRĄ NOWINĘ
O KRÓLESTWIE BOŻYM, bo na to zostałem posłany".
Nie dobrą nowinę o zdrowiu, o dobrobycie,
o beztrosce, ale o Królestwie Bożym.

Będziemy męczyć się w swych niecierpliwych oczekiwaniach
według swoich wyobrażeń, tak długo aż nie zrozumiemy,
że w szczęście Królestwa Bożego w nas
wpisany jest krzyż, który nie jest znakiem niezaradności czy bezradności lecz MOCY.

JEZUS UZDRAWIA
poprzez KRZYŻ

czas na rozruch...by SŁUCHAĆ

Czas na rozruch, na powrót z beztroski lata do jesienno-zimowej codzienności. Zbliżający się czas budzi we mnie respekt i świadomość trudu. Chciałabym mieć w sobie pokój pomimo niepewności.

Uderzające są dla mnie słowa sprzed kilku dni:
Nie przystąpiliście do dotykalnego i płonącego ognia, do mgły, do ciemności i burzy ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go słyszeli, prosili, aby do nich nie mówił.
Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego (...) do pośrednika Nowego Testamentu, Jezusa (Hbr 12,18nn).

Hmm. Żyć przed obliczem Boga w radości dzieci, które pragną w pokoju SŁUCHAĆ i wzbudzać w sobie OWOCE SŁOWA.

Ref: Chcemy słuchać Cię, w miłości Twej
stawać się podobnymi do Ciebie,
niech słowo Twe wzejdzie, weź serca i przemieniaj je!
Daj nam poznać Cię, tak wsłuchać się w prawo Twe,
byśmy byli gotowi, niech słowo Twe zrodzi
prawdziwe owoce wśród serc.

1. Twoje słowo jak lampa dla stóp,
co oświetla nam życie,
pozwól poznać smak Twoich słów
i wylewaj obficie swego Ducha

2. Twoje słowo dla duszy jak miód,
co dzień karmisz do syta,
tak pouczaj i kieruj swój lud,
byśmy doszli do prawdy Twego Syna.

3. Twoje słowo to wcielony Pan,
cała nasza nadzieja.
Tajemnice Twe poznać nam daj,
że to słowo od zawsze było Bogiem.

4. Twoje słowo - obosieczny miecz,
co ma moc nas uwolnić.
Złego ducha oddalaj precz,
naucz nas stale czerpać z tego źródła.

5. Twoje słowo to prawda i Duch,
w Twojej łasce nas wiedziesz.
Miej w opiece, Panie nasz Ruch,
w uwielbieniu wznosimy głos do Ciebie.

"triduum uparciuchów" (3)

28.08 Świętego Augustyna

To zbyt wielki człowiek, o zbyt wielkim umyśle, aby próbować coś mądrego od siebie napisać (najlepiej cytować). Kontynuując jednak wątek "upartości" nasuwa mi się skojarzenie, że tak jak uparcie trwał w swych słabościach, tak po nawróceniu uparcie głosił Ewangelię. 

Analogicznie - nawiązując do dzisiejszego Słowa - można stwierdzić, że tak jak  przez 33 lata życia zaciekle zakopywał swe talenty, tak przez kolejne 30 w niesamowicie błyskotliwy sposób je pomnażał.

Nie mogę nie wspomnieć o św. Monice, która była "jego sumieniem" i przed którą niezbyt skutecznie próbował uciekać... 

W swej otwartości jednak szukał prawdy, która w końcu dotarła do jego serca. W "Wyznaniach" pisze:

Moja młodość była szczególnie obłędna – zwłaszcza zaś jej świt, gdy tak Ciebie prosiłem o czystość obyczajów: »Daj mi czystość i umiarkowanie, ale jeszcze nie w tej chwili«. Był we mnie lęk, że mógłbyś mnie zbyt rychło wysłuchać i od razu uleczyć z choroby pożądania, które chciałem raczej nasycić niż zgasić.

Udawałem wobec samego siebie, że przyczyną, dla której z dnia na dzień odkładam chwilę odepchnięcia wszelkich rachub doczesnych, aby pójść tylko za Tobą, było to, iż mi się jeszcze nie ukazała żadna pewność, ku której mógłbym kroczyć. Lecz teraz nadszedł dzień, w którym stanąłem sam przed sobą obnażony. A sumienie nie szczędziło mi chłosty.

Moja dusza stanęła, nie chciała iść naprzód, chociaż teraz nie miała już żadnych usprawiedliwień. Rozpadły się bowiem i rozwiały wszelkie jej argumenty. Została tylko niema trwoga. Bo niby śmierci lękała się dusza oderwania od owego nurtu przyzwyczajenia, który niósł ją ku śmierci.

To wyznanie ma dla mnie bardzo osobisty wydźwięk i naukę, by nie prowadzić w życiu spekulacji i świadomie nie odkładać nawrócenia "na jutro". Zło jest niebezpiecznym wirem, który "wciąga".

ps
Dziękuję za dzisiejszą Eucharystię, podczas której szczególna wirtuozeria organów i skrzypiec "unosiła" duszę do nieba :-)

"triduum uparciuchów" (2)

27.08 Świętej Moniki

Kontynuując wątek z poprzedniego wpisu można stwierdzić, że wyrazem prawdziwego zawierzenia jest wiara uparta, jest wiara wytrwała.

Święta Monika, jak każda kobieta, w swej kruchości cierpiała. Podziwiam ją za to, że łzy bezradności potrafiła zamienić nie tylko na żarliwe wołanie i także towarzyszenie synowi. Nie poddała się, wytrwała w nadziei przez 17 lat. Szturmowała niebo jak Maryja, jak Syrofenicjanka, jak wdowa naprzykrzająca się niesprawiedliwemu sędziemu. 

Augustyn przyznaje: Nie potrafię wyrazić słowami, jak bardzo mnie kochała i o ile bardziej cierpiała, rodząc mnie do życia duchowego, niż wtedy, gdy mnie wydawała na świat.

I jeszcze słowa dzisiejszej modlitwy Kościoła: 
Boże, pocieszycielu zasmuconych, Ty miłosiernie przyjąłeś matczyne łzy świętej Moniki i udzieliłeś łaski nawrócenia jej synowi Augustynowi,  daj nam za wstawiennictwem ich obojga opłakiwać nasze grzechy i znaleźć Twoje przebaczenie...
I moje dopowiedzenie: Pomóż Panie żyć tak, aby drugi człowiek przeze mnie nie płakał. 

Święta Monika jest patronką dnia moich urodzin.
Dlatego dziś, szczególnie dziękuję rodzicom za dar mojego życia
i proszę o ŻYCIE dla syna.

To nie możliwe, by syn tylu łez zginął!

"triduum uparciuchów" (1)

26.08. Upór z Kany

Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? (J 2,4).

Dla mnie są to słowa Pana Jezusa do Matki, które niepokoją, czy wręcz rażą.

Bywa tak, że gdy nie potrafimy wyjaśnić trudnych spraw, zwłaszcza tych, które nie pasują do naszych wyobrażeń, to staramy się je złagodzić albo nadać im odmienny sens. Tracimy jednak wtedy możliwość właściwego zrozumienia, a więc do roboty. Podzielę się tym co do mnie dotarło:

Matka słysząc odmowę wcale nie daje za wygraną, okazuje się bardzo rezolutną kobietą i jakby nie słysząc odpowiedzi Syna mówi do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2,5). 

Przypomina mi się w tym momencie dialog Jezusa z Syrofenicjanką, która prosiła o zdrowie dla swojej córki i w odpowiedzi usłyszała nieprzyjemne słowa: Pozwól wpierw nasycić się dzieciom; bo niedobrze jest zabrać chleb dzieciom, a rzucić psom. (Mk 7,27)
Ona jednak z pokorą, ale i stanowczością odpowiedziała:
Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jadają z okruszyn dzieci (Mk 7,28).
 
Nie dała się zbyć negatywną odpowiedzią i ze względu na jej upartą wiarę uzyskała to, o co prosiła. Podziwiam jej odwagę.
Ktoś powiedział, że mamy w tym momencie do czynienia z tzw „modlitwami niewysłuchanymi”. Pan Jezus w pierwszej reakcji odrzuca prośbę. Dzięki wytrwałości proszącego spełnia prośbę, ale niekoniecznie od razu i niekoniecznie w taki sposób, jakbyśmy sobie tego życzyli.

Modlitwa jest spotkaniem i dialogiem, w którym najważniejsza jest więź. Katechizm mówi:
Modlitwa – czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie – jest spotkaniem Bożego i naszego pragnienia. Bóg pragnie, abyśmy Go pragnęli.
Modlitwa jest o tyle chrześcijańska, o ile jest komunią z Chrystusem.

Warto więc uczyć się od Maryi dobrego uporu i wytrwałości. 

w kruchym życiu

Wróciłam po pracy zmęczona. Z niemałą ulgą ucieszyłam się chwilą wytchnienia. Nagle telefon od rodziców. W słuchawce usłyszałam słaby głos mamy:
- Jest źle, tracę przytomność.
Boże, znowu! Już jadę. Tylko z Koronką do Miłosierdzia jestem w stanie jakoś przejechać przez miasto i zaakceptować nieuchronny upływ czasu, który akurat w takim momencie chciałabym, aby się zatrzymał.

W końcu docieram. Widzę, w apogeum cierpienia, nie tylko ciało mamy, ale i jej duszę.
- Zawołaj księdza, niech mi pomoże wreszcie odejść z tego świata. Nikomu nie jestem potrzebna, tylko jeszcze ten mój kochany wnuk...
Zadrżałam, jeszcze nigdy nie usłyszałam od niej takich słów.

Póki co walczymy. Kilka drobnych zabiegów, podanie leków, próba wyciszenia drgawek i niech czas tym razem płynie jak najszybciej, żeby leki zadziałały, żeby było lepiej, żeby nie cierpiała...

Siedzimy w milczeniu, bo rozmowa przeszkadza.

W końcu długo oczekiwany moment:
- Wiesz, chyba już po najgorszym. Coś ze mnie schodzi.

Kontrola parametrów - jest rzeczywiście lepiej. Chwała Bogu! 

Zaczynamy cichutko rozmawiać. Powraca do życia, do jej małych planów, ale jakże ważnych w jej kruchym życiu... ale ciągle jeszcze ŻYCIU... którego ubywa z dnia na dzień... w drodze do ŚWIATŁA...