"spojrzenia" ciąg dalszy

Przed laty pracując wśród maleńkich, totalnie bezbronnych istot,
starałam się jak najlepiej wykonywać swoje obowiązki.
Praca była trudna, ale sprawiała mi niesamowitą radość i satysfakcję związaną także z wdzięcznością wielu.


Jednak w pewnym momencie zauważyłam, że jest we mnie pokusa popadania w rutynę i pójścia na łatwiznę. Wtedy z pomocą przyszła mi modlitwa piosenką. Oto jej fragment (niestety nie znalazłam odpowiedniej wersji dźwiękowej):

 Mój Bóg nade mną ciągle stoi,

Jak cień, jedyny mój towarzysz.
Za sobą czuję Jego kroki
I złotą glorię Jego twarzy.

I oto teraz spoza pleców
Na dłonie moje wciąż spogląda,
I jak syn błaga mnie o serce,
I jak Pan serca mego żąda.

Chociaż minęło sporo lat - to w sytuacji,

gdy zaczynam wstydzić się swoich myśli, słów czy gestów

- przypominam sobie słowa:
...On nade mną ciągle stoi, jak cień...
...na dłonie moje wciąż spogląda...
...błaga mnie o serce...
...i serca mego żąda...

Panie Boże, dziękuję za to, że JESTEŚ...
  za to, że jesteś WYMAGAJĄCY...

spojrzenie

Notka w odpowiedzi na pytanie faryzeuszy:
"Czy wolno w szabat uzdrawiać?" (Łk 14,1-6)

Można spojrzeć wzrokiem obojętnym i nie widzieć nic.

Można spojrzeć wzrokiem szukającym zła u innych tak, 

aby "przyłapać" na słowie lub geście.

Można spojrzeć na człowieka tak,

by zobaczyć jaką ma potrzebę.

Jaka jest szkoła Bożego patrzenia?

- Wrażliwość na autentyczne potrzeby.

Nie łatwo o nią w świecie pielęgnującym wielkie EGO,
ale co tam... przynajmniej wiemy o co walczyć.

 

Ktoś mądrze powiedział:
Boże spojrzenie jest wszystkim w życiu duchowym.

  

Panie Jezu, proszę daj moim myślom - TWOJE OCZY...

"zachować ducha zadziwienia"

Sobotni wieczór, domowe ciepełko – zdawałoby się, że idealny czas na relaks. Jednak duch modlitwy Taize jest silniejszy i bezdyskusyjnie "wyrzuca" z domowego zacisza.

Spotkajmy się... aby zachować ducha zadziwienia! – to  dość intrygujące hasło – zaproszenie.

Wchodząc do kościoła moją uwagę przykuwają wielkie malowidła, które towarzyszyły, na przełomie roku, ESM w hali MTP. Z jednej strony wspomnienie, a z drugiej coś szczególnego jest w tej scenie: tonący Piotr i Pan Jezus - wtedy jeszcze nie wiem co.

Od kilku dni „przeżuwam” słowo o walce Jakuba z Panem Bogiem. Najpierw Jakub przeniósł swoich krewnych i dobytek na drugi brzeg potoku. Potem został sam i tak zmagał się z Panem Bogiem, że Ten go w końcu pobłogosławił. NIKT ani NIC nie było w stanie mu tej walki duchowej przerwać! Wrócił odmieniony.

Dzisiaj wsłuchując się w kanon Daj mi MOC przyjąć dziś Miłość Twą, zrozumiałam, że mnie najbardziej potrzeba MOCY, aby przyjąć Miłość Boga.

MOCY – czyli Jakubowej determinacji=zawziętości=upartości, która ośmieli się zawalczyć o Jego błogosławieństwo i bycia sam na sam. Ach jak bardzo zabałaganiona jest przestrzeń między mną a Panem Bogiem (tyle ludzi, spraw, sytuacji…)

Po raz kolejny, spoglądając na tonącego Piotra, pytam dlaczego nie utrzymał się na wodzie?
Może zabrakło mu MOCY, by przyjąć Miłość, ponieważ między nim a Jezusem pojawił się KTOŚ albo COŚ np. LĘK?

Na koniec jest czytany dialog z Ewangelii:
- Czy miłujesz Mnie bezwarunkowo (agape*)?
- Tak, lubię (fileo**).
- Czy miłujesz Mnie bezwarunkowo (agape)?
- Tak, lubię (fileo).
- Czy Mnie lubisz (fileo)?
Zasmucił się Piotr:
- Tak,Ty wiesz, że Cię tylko lubię (fileo).

Daj mi MOC przyjąć dziś Agape Twą

*agape –  kochać bezwarunkowo
**fileo – lubić

PS.
Warto było się spotkać... aby zachować ducha zadziwienia!
Dziękuję :-)

Ga 5,22 w "wilczej" wersji :-)

Niedawno przeczytałam krótką opowieść, która zainteresowała mnie z wiadomych względów :-). Zachęcam zatem do lektury fragmentu Listu do Galatów w wersji wilczej.

Pewnego wieczoru dziadek opowiadał  swojemu wnukowi o walce,

która toczy się w każdym człowieku. Porównał ją do rywalizacji pomiędzy dwoma wilkami.

Jeden z nich to Zło. To jest gniew, wściekłość, zazdrość, żal, rozgoryczenie, arogancja, użalanie się nad sobą, oskarżanie i poniżanie innych, pycha, poczucie wyższości, kłamstwo, nieczystość, pożądliwość.

Drugi to Duch. To jest radość, pokój, miłość, nadzieja, szczerość, uczciwość, pokora, łagodność, współczucie, hojność, prawda, pokora i wiara.

Wnuk pomyślał nad tym co usłyszał i zapytał: „A który z tych wilków zwycięża?”
Dziadek odpowiedział: „Ten, którego karmisz”.

głębia pozdrowień

Czytając Księgę Tobiasza zwróciłam m.in. uwagę na to,
jakich słów używali przy powitaniach i pożegnaniach jej
bohaterowie. Odniosłam wrażenie tak jakby każde spotkanie
miało swoje korzenie w Bożej Obecności.

Widząc serdeczność tamtych relacji zastanawiam się
nad wydźwiękiem naszych powitań przede wszystkim w rodzinie,
ale także wśród przyjaciół, znajomych i nieznajomych,
w przeróżnych sytuacjach i miejscach.

Do schorowanego Tobiasza Rafał rzekł: Niech cię spotka wiele radości!
Raguel do nieznajomych przybyszów: Serdecznie was pozdrawiam, bracia, i mile witam zdrowych.
Tobiasz witający synową: Witaj, w zdrowiu przybywająca córko, niech będzie błogosławiony twój Bóg, który przyprowadził cię do nas. Wejdź do domu swego w zdrowiu z błogosławieństwem i radością!

Pożegnania niemalże jednoznaczne z błogosławieństwem:
Raguel żegnając zięcia : Bądź zdrów, dziecko, i w zdrowiu podróżuj! A Pan niebios niech was wspomaga i żonę twoją Sarę!
Ojciec do córki: Idź do swojego teścia, bo odtąd oni są dla ciebie jak twoi rodzice. Idź w pokoju, córko, abym słyszał o tobie dobre wieści.
Edna do zięcia: Dziecko i bracie umiłowany. Idź w pokoju, dziecko! Od tej chwili jestem twoją matką, a Sara siostrą. Niech ci się we wszystkim szczęści przez wszystkie dni waszego życia!
Anioł Rafał odchodząc: Nie bójcie się! Pokój wam! Uwielbiajcie Boga po wszystkie wieki! To, że byłem z wami, nie było moją zasługą, lecz było z woli Bożej.
            

Czy nasze współczesne pozdrawianie się typu: „witam”, „cześć”, „dzień dobry”, „hejka”, „sie ma”, „dobranoc”, „do zobaczenia”, „pa”, jest oparte na Tobiaszowym:
Niech będzie obecne z nami wielkie imię Jego!?
Możliwe, że w wielu sytuacjach tak. Tylko wyrażone w znaaaacznie uproszczony sposób. Szkoda, nieprawdaż?

Chociaż pozdrowienia wzywające Imienia Pana Boga mamy "zarezerwowane" na "krąg kościelny" i czasami najbliższej rodziny, to może warto poprzez zwyczajne „dzień dobry”, sercem wezwać Bożą Obecność.

UFAJ (2)

 Jak dobrze Panie, że ŁASKA, którą nas ogarniasz,
jest nieproporcjonalnie WIELKA
wobec małości naszej ufności w Tobie pokładanej.

Ufam... ale zaradź mojej nieufności, PROSZĘ...

UFAJ (1)

(niektóre wnioski z rozważania)
Księga Tobiasza przede wszystkim pokazuje jak ważna
jest jedność w modlitwie zgodnie ze sławami Pana Jezusa:
Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą,
to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, a dokonuje się to
(jak pokazuje tekst biblijny) w czasie i miejscach
niejednokrotnie dość odległych.

 Księga ukazuje również piękno wielu relacji,
w których brat jest jak przyjaciel, a przyjaciel jak brat (AH).
Jest to jak balsam dla mojej niepoprawnie rozmarzonej duszy,
która podskórnie pragnie, by wszechobecna była miłość,
radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć,
wierność, łagodność, opanowanie.

Dla mnie wreszcie jest to księga pokazująca jak ufność
jednych ludzi sprawia, że zaczynają ufać następni.

Tobiasz-ojciec pragnąc dla siebie śmierci słyszy od Rafała:
Ufaj, bliska jest już u Boga chwila, aby cię uzdrowić, ufaj!

Gdy Sara stawała w obliczu kolejnej próby, jej matka Edna
wypowiada przepiękne słowa:
Ufaj, córko, Pan nieba obdarzy cię radością
w miejsce twego smutku. Ufaj, córko!

Zatroskanemu o swych rodziców Tobiaszowi,
teść Raguel także mówi o ufności:
Ufaj, synu, ja jestem twoim ojcem i Edna jest
twoją matką, i do ciebie należymy, i do twojej siostry
od teraz i na zawsze. Ufaj, dziecko!

Kiedy Tobiasz w końcu dociera do domu rodzinnego,
witając ślepego ojca wypowiada dwa słowa: Ufaj, ojcze!
Wkrótce potem tamten odzyskuje wzrok.

Myślę, że księga ta jest przede wszystkim historią
modlitwy ufności, modlitwy o ufność, ufności w modlitwie…
w sytuacjach, w których - tak po ludzku - trudno o ufność.

dosłownie "do góry nogami"

Starożytni poganie grzech uważali za rzeczywistość faktycznie istniejącą, a zbawienie za niemożliwe lub wątpliwe.
Współcześni poganie - nie wiadomo dlaczego - uważają zbawienie za pewne. Grzech natomiast, jest dla nich rzeczywistością wątpliwą, czy nawet wprost niemożliwą.

Powyższe stwierdzenie skojarzyłam z czymś zupełnie odwróconym, przyprawiającym o zawrót głowy. Myślę, że doświadczyłam tego kierując pojazdem w ruchu lewostronnym. Na prostej drodze jakoś OK, skręt w prawo z trudnościami, a jazda po rondzie to zupełna abstrakcja. Byłam tak skoncentrowana na przestrzeganiu obcych mi zasad lewostronnego ruchu pojazdów, że w efekcie zabłądziłam i nie byłam w stanie samodzielnie odnaleźć drogi powrotnej.

Jestem przekonana, że podobnie dzieje się w naszym życiu, przede wszystkim duchowym, kiedy to zaczynamy postępować według reguł nam obcych. Jesteśmy na nich tak skoncentrowani, że tracimy zdolność realnego postrzegania. Dopiero w chwili opamiętania, zauważamy, że nie potrafimy sami odnaleźć drogi powrotu. Na szczęście darowana jest nam ŁASKA.

Innym bardzo przemawiającym obrazem odwrotności, jest dom zbudowany na Kaszubach. Jego dach wyrasta z ziemi, a piwnica jest najwyższą kondygnacją. Ponoć prawdziwym wstrząsem jest chodzenie wewnątrz po suficie, kiedy to nad głowami na podłodze znajdują się meble i inne sprzęty. Rzecz niewyobrażalna przyprawiająca o zawroty głowy. Sporo trzeba było włożyć wysiłku, aby zszokować turystów... 

Mam wrażenie, że dzisiejszy świat, nie musi się aż tak bardzo natrudzić, aby wcisnąć nam nienormalność pod płaszczykiem normalności, a resztę naszych skrupułów zamieść pod dywan.

Nie dajmy się wciągnąć we współtworzenie nienormalności, pod pozorem sensacji czy profitów. Niech tego typu działanie wywołuje w nas "duchowe nudności".

Dobro nie jest krzykliwe, ale za to nieocenione :-)

PS. Tekst ten - wraz z modlitwą - "dedykuję" wszystkim tym, z którymi mam utrudnione relacje ze względu na pragnienie przestrzegania zasad, które uważam za słuszne.

upominanie

Przyjaciel powie ci w 4 oczy, wróg wykrzyczy na 4 strony świata.
Jest to dość drastyczne stwierdzenie, ale niestety w wielu
sytuacjach prawdziwe. Zdanie to skłoniło mnie do kilku refleksji.
Pierwszy aspekt: Pewnie każdy z nas doświadczył, jak przykro jest dowiedzieć się o sobie czegoś złego i w dodatku nieprawdziwego, okrężną drogą. Lepiej, chociaż zdecydowanie trudniej, byłoby w cztery oczy, zamiast "rozgłosić na cztery strony świata", prawda?

Drugi aspekt:Gdy brat twój zgrzeszy, idź i upomnij go
w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata.
Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik! (Mt 18,15-17)

Powyższe słowa Pana Jezusa są dla mnie dość radykalne (szczególnie ostatnie zdanie) i przez to trudne praktycznie. W moim myśleniu funkcjonuje następujący schemat: Jeśli widzimy, że ktoś robi coś złego, najpierw trzeba się za niego modlić, potem upomnieć w cztery oczy, w końcu prosić o radę lub pomoc innych. Przyznaję, że niestety nie zawsze trzymam się tych zasad i to jest złe.

Myślę, że przyczyna nieumiejętności upominania w duchu ewangelicznym, tkwi w nas samych. Za mało dobroci i łagodności, a zbyt wiele egoizmu i "świętego oburzenia".
Jak więc upominać? Nie wiem. W sytuacji kiedy chcielibyśmy powstrzymać kogoś przed złem, może warto zamiast od razu gromić - zachęcić do innego kroku, czasami sprzeciwić mówiąc, że to sprawia przykrość, zasygnalizować, że to martwi i sprawia ból. Może to brzmi banalnie, ale jedno wiem: nie wolno milczeć! Milczenie dla "świętego spokoju" jest zgodą na zło.
I najważniejsze: niech tym wszystkim kieruje Boża myśl. Wielokrotnie przekonałam się, że bez modlitwy, to lepiej w ogóle nie zaczynać. Łatwo jest teoretyzować, trudniej zrealizować.

Trzeci aspekt: Jeżeli czasem odważamy się kogoś upomnieć, to musimy również być gotowi przyjmować upomnienia pod naszym adresem. Omylni i grzeszni jesteśmy wszyscy i warto wiedzieć, co ja sam powinienem zmienić.

Szkoda, że upomnienia słuszne, płynące z prawdziwej miłości i formułowane z delikatnością (także w stosunku do nas), nieraz są nieskuteczne. One też pewnie mają swój sens, niekoniecznie w tym czasie i w tym wymiarze.

Pierwszy etap: z modlitwą, w cztery oczy i konsekwentnie.

PS: Powyższe "pouczenia" kieruję przede wszystkim sama do siebie.

my Galaci

 O, nierozumni Galaci! Któż was urzekł,
was, przed których oczami nakreślono
obraz Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego? (Ga 3,1) 

Mowa o nas, gdy zamykamy się na łaskę Chrystusa,
ale w końcu o nią prosimy.
Mowa o nas, gdy tak zamykamy się na łaskę Chrystusa,
że już nie chcemy o nią prosić.
  
Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi
Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu,
kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu,
nie będzie przebaczone. (Łk 12.10)

Oznacza to, że brak wewnętrznego pragnienia
Bożego Miłosierdzia jest grzechem największym.

Zadrżałam, gdy usłyszałam zdanie o tym, że ci, którzy nie proszą
o litość Pana Boga, jakby automatycznie proszą o litość szatana.

Bardzo logiczne stwierdzenie w naszym nielogicznym świecie,
który zaprzecza istnieniu złego.

 

Panie, proszę daj "światłe oczy sumienia" nam,
nieumiejącym prosić o Twą Miłość.