przesada?

Wczoraj padła fantastyczna propozycja, 

aby w ramach akcji HolyWin,

 zmienić na facebooku własne zdjęcie profilowe
 i zamieścić swojego świętego. 

Stopniowo zaczęły pojawiać się oblicza świętych 

tworząc specyficzny poczet naszych orędowników. 

Okazało się to swoistym antidotum na zbliżający się szał złych mocy 

w związku z Halloween.

Dzisiejszy ranek w pracy sprowadził mnie jednak na ziemię, 

za sprawą dyskusji o tym, 
gdzie można nabyć dynie odpowiedniego kształtu. 

Gdy nieco zniesmaczona zapytałam 

(zdawałoby się całkiem nabożne niewiasty) 

o to czy świętują Halloween, usłyszałam, że nie, 
że to tylko tak dla ozdoby.

Rzeczywiście takie niby nic, a oddające pokłon Złemu.

Wolę, żyć w otoczeniu pięknych Twarzy, 

a nie dyniowych potworów, które przypominają historię Jacka, 

który jak powiada legenda nie mógł wejść do nieba 
z powodu swych win. 

Nie mógł też znaleźć się w piekle, bo za życia kpił sobie z diabła. 

Błąkał się więc po świecie z latarnią aż do dnia Sądu Ostatecznego. 

Mam wrażenie, że wielu z nas kpi sobie z diabła uważając, 
że nie istnieje.

Przesadzam?

motyle (2)

Wchodzę do hospicjum. 

Trwa przygotowanie do Eucharystii. 

Jej głównymi uczestnikami są ci, 

których życie przeobraża się w kolejne stadium – wierzę, że w motyla. 

Rozpoczyna się Msza. Płynie Słowo o Bożej Miłości, 

której wielkość a zarazem delikatność można doskonale odczuć. 

Potem modlitwy o siłę i wytrwanie i wreszcie Komunia, 

podczas której cieńsza niż zwykle Hostia, 

delikatna jak skrzydła motyla rozpływa się we mnie. 

Przejmujące odczucie, kiedy to Ciało Pana wnika we mnie i przenika 

niczym muśniecie.

Panie, przechodząc przez kolejne etapy życia tu na ziemi

 – niczym gąsienica czy poczwarka –

chcę dążyć do tego, by być Twoim motylem w Niebie.

motyle (1)

Myśląc o hospicjum, cofam się do początku lat osiemdziesiątych

 kiedy to w Poznaniu rodził się ruch hospicyjny. 

Uczono nas jak opiekować się pacjentem 

w terminalnym stadium choroby nowotworowej, 

jak dotykać zarówno jego ciała jak i duszy. 

Symbolem hospicjum był m.in. motyl, 

który w swej delikatności i ulotności 

pokazywał jaką metamorfozę przechodzi człowiek 

zarówno w swoim życiu fizycznym jak i duchowym. 

Podczas jednych z warsztatów wystąpiła Anna – wolontariuszka. 

Była to kobieta niezwykła nie tylko dlatego, 

że miała na sobie bluzkę z wielkim kolorowym motylem. 

Opowiadała nam jak odchodził jej mąż. 

W ostatnim stadium choroby nowotworowej, 

zapadał na kilka dni w śpiączkę wątrobową, 

a gdy się wybudzał bardzo cierpiał. 

W pewnym momencie małżonkowie razem z zespołem lekarzy,

 zaczęli myśleć o tym, aby zrezygnować z tzw. uporczywej terapii 

i pozwolić mu spokojnie umrzeć. 

Gdy kolejnym wybudzeniom, 

towarzyszył coraz trudniejszy do zniesienia ból, 

wspólnie zdecydowali się na rozstanie.   

Kiedy zapadł w śpiączkę odłączono aparaturę,

 a Anna odprowadziła go do bram Nieba,

 pomimo, że po ludzku pociągało to za sobą bolesną rozłąkę.

 Minęło sporo czasu. 

Wierzę, że Anna jest już w Niebie, 

a u Jego bram czekał na nią ukochany mąż.

bukłaki

Zeszłotygodniowa kolekta:
zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie (…)
umocnij w nas wszystko, co dobre,
i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś
jakoś tak mocno przemawia do serca,
w kontekście potłuczonych dzbanów,
starych i nowych bukłaków.

Nasze spękane dusze,
jak przeorane życiem
 i pomarszczone czasem stare bukłaki,
tylko w Bożych rękach odzyskują swą młodość i użyteczność.
Jak dobrze :-)

jeszcze Przemienienie :-) (2)

Czasami codzienność tak nas osacza,
że czujemy się jakbyśmy byli skrępowani siatką czy drutami kolczastymi.

W podejmowaniu decyzji szukamy mądrości Bożej,
bo tylko ona jest gwarantem tego, że nie idziemy ku marnościom.
Przezwyciężamy strach, bo odwaga to robienie rzeczy,
których w głębi duszy się boimy.

 

Gdy ze swej terminologii usuniemy słowo problem,
a zaczniemy używać wyzwanie, życie staje się ekscytującą walką,
a krępujące nas siatki czy druty kolczaste,
odfruwają na kształt ptaków.

I jak tu nie wierzyć w przyszłość?
Ot PRZEMIENIENIE

:-)

jeszcze Przemienienie :-) (1)

Od kilku lat Święto Przemienienia to dzień dla mnie szczególny.
Myśli biegną do poznańskiego Sanktuarium Przemienienia,
gdyż łączy się ono z trudnym niegdyś czasem
mojego wysiłku i wzmożonego wołania.

W ostatnim roku za sprawą częstych niedzielnych Eucharystii,
stało się ono jeszcze bliższe i lubię tam „wpadać”
czując się dosłownie jak u siebie.
A Słowo na dziś: 

Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił,
a Jego odzienie stało się lśniąco białe. (Łk 9,29) 

Myślę, że gdy się modlimy wygląd naszej twarzy także się zmienia,
a szata naszej duszy staje się bielsza.

Stwierdzenie bł. Jana XXIII,
że człowiek Boga chodzi po ziemi,
podczas gdy jego myśli dotykają nieba
- brzmi jakby metafizycznie, ale dobrze wiemy,
że bardzo prawdziwie.

Ach… jak cudownie :-)