Jedność oraz wolność miłości i pragnień

 Dziś, po raz kolejny na Eucharystii, usłyszałam kolektę, która mnie zastanowiła:

Boże, Ty jednoczysz serca Twoich wiernych
w dążeniu do Ciebie,
daj swojemu ludowi miłować to, co nakazujesz
i pragnąć tego, co obiecujesz,
abyśmy wśród zmienności świata
tam wznieśli nasze serca,
gdzie są prawdziwe radości…

O God, you unite the hearts of all your faithful.
Teach us to love what you command,
and to long for what you promise,(...)
help us to seek the values that will bring us lasting joy
in this changing world...
(nieco inna wersja z angielskiego mszału)

Po pierwsze: w modlitwie tej postawiony jest akcent
na jedność - taką wieczernikową,
ale nie tą za zamkniętymi drzwiami (ze strachu przed Żydami),
ale jedność po zesłaniu Ducha Świętego
- wspólne, ale różnorodne uwielbienie Boga,
tak jak pozwalały charyzmaty.

Po drugie:"miłować to, co nakazujesz
i pragnąć tego, co obiecujesz" to jakby pozorne ograniczenie miłości i wolności w pragnieniach, prawda?
Czy po ludzku można nakazać komuś kochać, albo czegoś pragnąć? Myślę, że nie.

Czy Pan Bóg może nakazać kochać, albo pragnąć?
Myślę, że tak, że to Boży paradoks, ponieważ
wybór Bożych nakazów miłości i Bożych pragnień to wolność.
Ich wypełnienie prowadzi do prawdziwej radości
teraz i potem...

:-)

poruszeni... czyli "poprawiny ślubnych refleksji"

Wiele par małżeńskich początek swej wspólnej drogi
zaczyna perfekcyjnie: od wzruszającego ślubu
i hucznego wesela. Dobrze jednak, gdy perspektywa
mozolnego budowania miłości, budzi respekt, a równocześnie
przeświadczenie, że ludzkimi siłami niewiele da się zrobić.

Trudno nie docenić wysiłku rodziców, rodzeństwa, znajomych,
którzy zrobili wszystko, co tylko w ich mocy by
w "weselnej Kanie Galilejskiej" niczego nie zabrakło,
by słowem wyrazić to co się da, a gestem czy wzruszeniem
pokazać to co trudno jest zwerbalizować.

Sporo trzeba było wysiłku, aby nic ważnego nie umknęło,
pomimo napięcia w oczekiwaniu na kulminację -
- przysięgę małżeńską - podczas której ich drżące ręce
(poprzez stułę) chwyta Pan i od tej chwili mogą być już
na zawsze RAZEM we TROJE.

Cudownie było wreszcie patrzeć na wdzięczność Temu,
który jest Dawcą ich miłości i włączyć się w uwielbienie
wypowiedziane,
wyśpiewane,
wyklaskane,
delikatnie wytańczone
i w czerwieni róż tak pięknie u Jego stóp złożone. 

Spoglądając na małżonków wśród gości -
- którzy ślubowali sobie całkiem niedawno
i może "trochę" dawniej - można było wyczuć jak bardzo
biją im serducha, poruszane słowami o miłości,
o której słyszeli na swych zaślubinach
i do której ciągle pragną dążyć. 

Trudno wreszcie, aby w nas wszystkich nie
rozbudziły się na nowo pragnienia wzrostu miłości,
która nie tyle wyczekuje,
ile uprzedza w swej dobroci i mobilizuje
do tworzenia oaz barwnej codzienności.

I jeszcze nasuwa mi się jedno słowo dopowiedzenia:
Miłość to pragnienie bycia silnym, w walce ze słabościami.

 

po-ślubie-ni

Gdy isz+iszsza znaczy JEDNO.

Towarzysząc różnym parom narzeczonych, a chwilę potem już małżonków, mogę powiedzieć, że niewątpliwie wszystkich rozpierało pragnienie MIŁOŚCI, która najpierw daje, a potem oczekuje.

W mojej pamięci - także modlitewnej - pozostają obrazy
różnych par o:
miłości niesamowicie troskliwej i taktownej...
miłości spontanicznej, łączącej przeciwieństwa...
miłości drżącej, a zarazem radosnej...
miłości dbającej o szczegóły, ale i cieszącej się zaskoczeniami...
miłości tryskającej duchem uwielbienia Pana...
miłości silnej, która u swych początków pokonała wiele trudności...

Wdzięczna jestem za możliwość udziału w takich uroczystościach,

także dlatego, że są one dla mnie okazją do postawienia wielkiego znaku zapytania o moją miłość.

słuszne

Czasami trudno jest wyzbyć się takiego "podskórnego"
poczucia niesprawiedliwości, w związku z jednakowym
wynagrodzeniem robotników pracujących w winnicy,
przez różną ilość godzin.

Jak pojąć sercem, że to nie my zbawiamy siebie własnym
poczuciem sprawiedliwości, tylko to BÓG NAS ZBAWIA?

Powyższy dylemat zdaje się być nie na miejscu w świetle słów:

Dlaczego patrzysz zazdrosnym okiem na to,
że jestem dobry?

Dlaczego jest w nas zazdrość oczu, myśli, słów o to,
że Pan Bóg chce zainwestować w człowieka,
że każdemu daje równe szanse.

Gdy wydaje ci się, że dostajesz mniej,
to może zamiast narzekać, TY daj z siebie więcej.
Ależ to dziwne, zazdrościć komuś Bożej łaski.

I jeszcze na zakończenie słowa "żarówki":
CO BĘDZIE SŁUSZNE DAM WAM.

Więc może pozwólmy swemu Stwórcy na hojność

i nie próbujmy ograniczać Jego dobroci,

ponieważ wiara polega na zaufaniu, że Bóg wie lepiej.

 
Przemieniaj więc PANIE, nasze "krzywe spojrzenia".

            Według wiary,
            a nie dzięki widzeniu
            postępujmy.  (2 Kor 5,7)

"klapki" na oczach, uszach, umyśle?

Ambitny plan, aby jako WDW spotykać się co drugi tydzień
pomimo wakacji, udało nam się zrealizować bez problemu.
Po prostu odczuwaliśmy taką potrzebę i tęsknotę.
Ostatnie spotkanie powiało naprawdę głębią Ducha.
Zdaje się, że są to efekty modlitewnego szturmu
za siebie wzajemnie. Tak trzymać!!!

Dopiero w ostatni poniedziałek zauważyłam,
że "łapiąc uchem" słowa: 

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego,
i będziemy u niego przebywać. (J 14,23)
- zmieniłam ich sens.

Oczyma wyobraźni do niego, u niego widziałam z dużej litery - myśląc, że chodzi o Boga Ojca. Jakby tego było mało, są przecież jeszcze słowa z Apokalipsy: Oto stoję u drzwi i kołaczę - jeśli kto głos mój posłyszy i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.” (Ap 3,20)

To Bóg przychodzi do człowieka. 

Kilka dni temu usłyszałam niby oczywiste słowa:
To my mamy szukać Boga, a nie On nas,
To my mamy przychodzić do Pana, a nie On do nas.
W praktyce i tak wychodzi odwrotnie:
Przychodzisz Panie mimo drzwi zamkniętych...

I może jeszcze drugi fragment:

Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie. (J 14, 28-29)

Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca - to chyba rzeczywiście najpiękniejsze słowa jakie może wypowiedzieć umierający swoim bliskim. I odwrotnie: Łatwiej jest odchodzić umierającemu, gdy widzi, że rodzina godzi się z jego umieraniem.

Nie mogę tu nie przywołać słów mojej mamy, która wielokrotnie ocierała się o granicę życia i śmierci. Gdy "powracała" widząc nas zdenerwowanych i smutnych i w bezradności zapłakanych, mówiła: "Kiedy to wszystko się skończy, pamiętajcie, żebyście przypadkiem za mną nie płakali... tam było tak dobrze, jasno, spokojnie i bez bólu". 

Mama ciągłe jest z nami i dzielnie znosi cierpienie.
Nie boi się śmierci, bo WIE, że TAM jest
POKÓJ = SZALOM = SPEŁNIENIE
nie tak jak daje świat...(J 14,27)

pozorne pomieszanie

Sporym zdziwieniem był dla mnie fragment Ewangelii
o Nawiedzeniu św. Elżbiety
czytany w Święto Wniebowzięcia NMP.

Mądry homileta w zręczny sposób wytłumaczył,
że Magnificat wypowiedziany przez Maryję,
jest rodzajem proroctwa, jakie spełniło się
poprzez wzięcie Jej ciała i duszy do nieba.

A może Magnificat nie był wyśpiewany,
tylko wyszeptany - jak to kobieta kobiecie :-)

Wspominkowa niedziela

Oj, zupełnie niespodziewanie "zagrzmiało we mnie" słowo 
pewnej sierpniowej niedzieli (dokładnie 08.08.2010):

...szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających...
...komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie...

W czasie Mszy było kilka momentów ważnych dla mnie wspomnień:

•       Homilia wypowiedziana silnym, podniesionym głosem (jak za dawnych lat):
  1. o byciu gotowym
  2. o tym, że każdy pamięta gorycz przebywania w ciemności grzechu (oj tak)
  3. o tym, że w  średniowieczu ludzie żyli dłużej czyli 30- 40 lat na ziemi + cała wieczność. W obecnych czasach sporo wysiłku wkładamy, by przedłużyć owe 30-40 lat do 60-70, a i tak żyjemy krócej.... bo co z życiem wiecznym? 
•      Na Komunię pieśń o przejmującej melodii, którą poznałam przy okazji mojej I Komunii Świętej. Zawsze "mam na plecach ciary", gdy ją śpiewam:
  Ja wiem w Kogo ja wierzę...
  Ja wiem w Kim mam nadzieję...
  Ja wiem Kogo miłuję...
  ...gdy słabnie ducha moc 
• Ja wiem???
  
•     A na zakończenie piosenka z moich pierwszych rekolekcji, gdy byłam nastolatką:
  Pewnej nocy łzy z oczu mych...
  

 To była "moja" Eucharystia...
z garścią moich dobrych wspomnień...

z lekko ułańską fantazją

Jeszcze jedno wakacyjno-rodzinne wspomnienie dotyczące
mojego śp.wujka - Lwowiaka, który był ułanem doborowego
14 Pułku Ułanów Jazłowieckich.
Będąc w Grudziądzu - mieście kultywującym tradycje
kawaleryjskie przypomniałam sobie niezwykły takt i ogładę
mojego zacnego krewnego i z dumą wypatrywałam
wszelkich oznak kawalerzystów spod Jazłowca,
noszących żółte proporce, żółte lampasy i żółte otoki.

      Ależ byłam zaskoczona, kiedy to przeglądając zbiór
kawaleryjskich żurawiejek (piosenek) natknęłam się na zdanie:
Tylko ludzie mający wysokie poczucie wartości,
potrafią śmiać się sami z siebie.

Widać kawalerzyści takimi byli
i takiego wujka noszę w swej pamięci.

Jakby na potwierdzenie tego spostrzeżenia, na grudziądzkim
pomniku ułana widnieje rubaszny napis:

Bo serce ułana,

Gdy położysz je na dłoń:

Na pierwszym miejscu panna -

Przed panną, tylko koń.

Wujek zmarł 2 lata temu na obczyźnie. Miałam szczęście towarzyszyć jego ostatnim chwilom. Cicho, otoczony przez najbliższych - w dzień poświęcony Sercu Pana Jezusa - odszedł do Domu Ojca, tak jakby Matka Boża Jazłowiecka, którą otaczał szczególną czcią, ujęła za rękę swego kawalerzystę i poprowadziła do miejsca wiecznego dowodzenia Jej Syna. 

Zawsze chciał powrócić do Polski i tak się stało.

Jego prochy zostały złożone w Szymanowie

tuż przy Sanktuarium Matki Bożej Jazłowieckiej
(której figura została przewieziona z Ukrainy do obecnej Polski).

Ty się uśmiechnij do nas jak do dziecka,

 O Pani nasza, Matko Jazłowiecka.

sentymentalnie o... tataraku

Zwiedzając różne miejsca, zwykle próbuję znaleźć coś dla siebie. Spacerując po uroczych Plantach w Grudziądzu, musiałam odstawić na bok, swój z lekka szowinistyczny lokalny patriotyzm i uznać wyższość Wisły nad Wartą pod względem niesamowitego czaru tamtego miejsca. Sporym zaskoczeniem dla mnie było to, że średniowieczna nadwiślańska zabudowa to nie zamek, tylko spichrze i towarzyszące im budynki. 

Jakoś tak niespodziewanie natknęłam się na informacje
dotyczące, realizowanego tam kilka lat temu,
filmu Andrzeja Wajdy "Tatarak" na podstawie
opowiadania Iwaszkiewicza. Na planszach obok zdjęć 

wypisane były różne cytaty. Uogólniając można
stwierdzić, że dotyczyły one przeciwieństw:
życia i śmierci, teraźniejszości i przemijania,
młodości i starzenia się, beznadziei i przebudzenia...

Symbolem tej dwoistości jest tytułowy tatarak,
ziele, które ma dwa zapachy: liście mające łagodną woń trochę tylko trącającą wschodnim nardem i część zanurzona w wodzie o woni błotnistego iłu, gnijących rybich łusek... aromatu śmierci.

Filmu nie widziałam, ale słyszałam opinie, że jego realizacja przerosła wszelkie oczekiwania twórców. 83-letni letni reżyser przyznaje: "Długo żyję, nigdy jednak nie przypuszczałem, że przydarzy mi się coś takiego. A tu nagle okazuje się jak warto jest żyć, ponieważ mogą wydarzyć się rzeczy zdumiewające."

jak warto jest żyć...

Niektórzy twierdzą, że życie nie jest czarno-białe, tylko szare i tylko na krótko przyjmuje wszystkie barwy tęczy.

Przyglądając się czarno-białym, szarym czy tęczowym barwom życia różnych ludzi, zastanawiam się nad kolorytem swojego życia.

Broń Panie od szarości zniechęcenia, lęku i osamotnienia,
aby ciągle na nowo i w ciągle odradzającej się młodości ducha,
mieszać nowe barwy tęczy Twojej Łaski.

to nic, że inni są szczęśliwsi innym szczęściem...

to nic, że inni mają większe poczucie bezpieczeństwa...

to nic, że inni potrafią lepiej przezwyciężać trudności...

to nic, że inni...

to nic...

jak warto jest żyć, a nie gnić...

w odpowiedzi na oczekiwanie

Wszystkich zniecierpliwionych bezruchem na moim blogu
pragnę zapewnić, że kolejne "powyjazdowe"  notki
- mam nadzieję - zaczną pojawiać się
z nieco większą regularnością.

Zachęcam do zamieszczania swoich uwag w komentarzach.
  W wersji oficjalnej z pewnością będą one dla mnie 

czynnikiem bardziej mobilizującym.

Tymczasem uczmy się cierpliwości w oczekiwaniu :-)))

               naucz mnie
        PANIE
      czekać