żyjemy w Sanktuarium Krzyża

Podczas dnia skupienia WDW w Słupcy,
pozornie można było oderwać się od polskiej rzeczywistości
naznaczonej krzyżami osób, które zginęły tydzień temu.

Towarzyszył nam niezwykły KRZYŻ
spływający zastygłymi kroplami Krwi Bożej Łaski.
Płyną one nieustannie na naszą wiarę i niewiarę,
miłość i brak miłości, siłę i bezsilność, krzyk i milczenie.

Krzyż zakwita... Krzyż owocuje... Krzyż przemienia...

Jak powiadał ks. Jan Twardowski:
"krzyż to takie szczęście, że wszystko inaczej"

Szansa?

Dociera do nas wiele wartościowych słów i refleksji,
które poruszają.
Czy zechcemy ich nie tylko słuchać, ale i zachowywać?

Mówi się, że był to samolot pełen "Wielkich Serc".
Każdy z tamtych ludzi zostawił "niepisany testament",
którego możemy się domyślać.

Co z nim zrobimy?
Czy zechcemy stworzyć zauważalnie lepszy świat?
Czy obok współczucia i wstrząsu zaczniemy myśleć sercem
gotowym do pojednania?

RECONCILIATION
POJEDNANIE

Katyń w wigilię MIŁOSIERDZIA

 Złożyli Ofiarom Katynia największy hołd - Ofiarę Swego Życia.

 *******

Gdyby było wśród nas mniej waśni i kłótni, to prawdopodobnie mielibyśmy jedno spotkanie Rodziny Katyńskiej.

 *******

Żyjmy więc tak, aby pozostawić po sobie to co trwałe i nieprzemijające i wierzmy w ostateczne zwycięstwo ŻYCIA.

If anyone believes in me,
even though he dies,
he will live.
(J 11,25)

wielka potrzeba ŚWIATŁA

Dziękuję za dar 14 spotkań ze Zmartwychwstałym Panem

 
...za ciepło i światło wszystkich kolejnych spotkań z Nim

 ...za to, że oprócz trudnej głębi człowieczeństwa,
jest brzeg, na którym już jest bezpiecznie,
bo czeka na nim Zmartwychwstały Pan (J 21,1-14)

...za tę perspektywę pełną ŚWIATŁA

pozornie "nie-wielkanocnie"

Oktawa Wielkanocna jest dla mnie pięknym, dynamicznym czasem Roku Liturgicznego, ponieważ uczy odkrywania nieco innej Obecności Jezusa. Dla Apostołów, a tym samym dla nas, Pan przestaje być osobą, stając się wewnętrzną treścią życia.

Och jak wiele chciałabym o tym napisać, ale...

nawarstwienie się różnorakich trudności nie pozwala mi na przeżywanie tego czasu we Wspólnocie Kościoła na Eucharystii. Ponadto mam spore trudności w sprostaniu obowiązkom codzienności, ale cierpienie, którego właśnie doświadczam - uzdrawia.

Krótko rozwinę tylko tę ostatnią kwestię, ze względu na jej wagę:

Wielokrotnie w moim życiu bywa tak, że gdy przeżywam trudność duchową, to Pan Bóg daje cierpienie i poprzez to cierpienie oczyszcza od środka. Mimo, że nie jest łatwo, dziękuję za te trudności, ponieważ one wyciszają i "doprowadzają do pionu". 

I choć niestety nie tryska ze mnie szczególna radość
Zmartwychwstania, mam nadzieję na to,
że żyjąc w komunii z Bogiem, który jest przecież źródłem Życia,
nie stanę się martwą...

ulga W DRODZE?

 Wczoraj, gdy po procesji rezurekcyjnej kapłan przeniósł Pana Jezusa do tabernakulum, poczułam ulgę.
Pomyślałam: wreszcie Panie Jezu zakończyłeś
swą tułaczkę i wróciłeś na "swoje miejsce".

Tyle chodziłeś i trudziłeś się wśród ludzi,
szczególnie w ostatnich dniach...
Przeżyłeś dramat dialogu Getsemani,
opieszałość Apostołów,
zdradę przyjaciół,
ciąganie po sądach,
chłód więzienia,
wrogie ulice ukochanej Jerozolimy,
mękę krzyża,
mrok grobu,
aż wreszcie ZMARTWYCHWSTAŁEŚ!

Zdawałoby się, że to koniec Twojego koszmaru,
ale to nie prawda, ponieważ w Swej Miłości, z nową mocą wróciłeś do wątpiących ludzkich serc
(chociażby podczas drogi do Emaus) i idziesz dalej...
 

...i JESTEŚ

               DOBRZE, ŻE JESTEŚ:

EMAUS

WIELKA NOC ŚWIATŁA

SOBOTA WIELKIEJ CISZY

wczoraj
WYKONAŁO SIĘ

 

dzisiaj

...dzień ciszy...
...dzień nadziei...
...dzień wyczekiwania...

WIELKI PIĄTEK

I.
Christ is the Bridge to Heaven
Rozpiął ramiona nad przepaścią naszego grzechu
i cierpliwie czeka, abyśmy mogli przejść jak po moście,
na drugi brzeg Życia.

II.

Via Crucem z podniesioną głową

Kilka dni temu wyglądając przez okno zobaczyłam
niesamowity widok: człowiek na wózku inwalidzkim. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że poruszał się sam; jechał do tyłu odpychając się nogami. Wyglądało na to, że nie ma wystarczającej siły w rękach, aby wprawiać w ruch duże koła wózka, stawiał więc drobne kroczki piętami. Nie było mu łatwo, ponieważ zjeżdżał na boki chodnika, co jakiś czas zatrzymywał się, ale pokonywał drogę często oglądając się za siebie.
Obok żwawym krokiem mijali go przechodnie...

Myślę, że to właśnie ten człowiek poruszał się "najszybciej" pokonując nie tylko swoją niepełnosprawność, ale szereg innych barier, z których pewnie nie zdajemy sobie sprawy.

Z podniesioną głową przemierzał swoją Via Crucem...

To nie droga jest trudnością,
tylko trudności są drogą.

III.
Czuwanie przy Grobie Pana z cichą obecnością Jana Pawła II
Być podczas godziny adoracji JEGO LUDEM, 
za który oddał swoje życie, 

a nie tylko TŁUMEM.

  

"Pięknie jest zatrzymać się z Nim (…)
poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca.

 
Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach
przede wszystkim «sztuką modlitwy»
jak nie odczuwać odnowionej potrzeby
dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem
obecnym w Najświętszym Sakramencie
na duchowej rozmowie,
na cichej adoracji w postawie pełnej miłości?" JP II 

WIELKI CZWARTEK

Marzy mi się, aby w Wielki Czwartek przeżyć wszystkie najważniejsze akcenty tego wyjątkowego dnia. Najpierw Msza Święta Krzyżma, podczas której poświęcane są nowe oleje oraz odbywa się odnowienie przyrzeczeń kapłańskich.
Nigdy na takiej Mszy nie byłam i z żalem stwierdzam,
że w Roku Kapłańskim też przegapiłam.

Drugi akcent to Msza Wieczerzy Pańskiej, podczas której m.in. odbywa się obrzęd obmycia nóg dwunastu mężczyznom,
czyli tzw. "Mandatum". Dzisiaj po raz pierwszy byłam świadkiem tej ceremonii. Znamienne było wytłumaczenie słów Jezusa: "Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty"(J 13,10).Człowiek staje się czysty dzięki słowu Jezusa, które ma moc przemieniającą: "Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was" (J 15,3)

(Ponadto wreszcie dowiedziałam się, że dziwna nazwa -
Maundy Thursday - oznacza "Czwartek Obmycia".)

Trzeci akcent to ustanowienie Eucharystii, która uczy jak dziękować także za to co trudne, co nam się w życiu nie udało.
Z całego bogactwa refleksji, które usłyszałam zapiszę tę jedną:
To niesamowite, że do swego ciała możemy przyjmować
Jego Ciało. Nie jesteśmy tego godni, ale ciągle głodni. 

"Jezu w sercu zamieszkaj na stałe
weź je dla Siebie całe."

(fragment pieśni)